Literatuur, politiek, cabaret, film, topografie, Latijn, country, acid house, hiphop tot en met zelfs kleuterprogramma’s: je kon het zo gek niet verzinnen. Dus mocht je denken dat een metalquiz over metal gaat, nou vergeet het maar! Voor deze alweer negende editie haalde organisator, presentator en quizmaster Horst werkelijk alles uit de kast om de onderwerpen en vragen zo gevarieerd mogelijk te maken. Soms vergat je bijna dat je in een vol gepakte kleine zaal van de 013 een zondagje wilde bieren en lullen over triviale metalweetjes, want wie verwacht er nu dat je Celine Dion, Bert & Ernie en beelden uit Iran krijgt te zien op een metalquiz? Deze editie werd dus ongetwijfeld een bloederige veldslag voor de metalheads die álles (denken te) weten van metal, maar van toeters noch blazen weet over al dat wat er meer op dit planeetje gebeurt. Wat dat betreft hadden mijn partner/LoM-collega Erik en ik ons goed voorbereid door in de omgeleide en met files doorspekte autorit richting Tilburg naar de hemeltergend vals zingende huisvrouw Mrs. Miller te luisteren. Na zoveel hilarische ellende waren we in ieder geval vrolijk en opgewekt genoeg en lieten we ons, nasnikkend van het lachen, ons gewillig onderdompelen in de meest bizarre facetten en vergezochte randverschijnselen van metal.
Het is natuurlijk een uiterst dubieus gegeven dat zowel Lords Of Metal de quiz organiseert als ook drie deelnemende teams met LoM-crew laat meespelen, maar wees gerust: alles is doorgestoken kaart, wij hadden alle vragen en antwoorden al drie weken van tevoren gekregen, dus de overige teams doen slechts mee voor de troostprijzen (NOT!). Maar liefst 34 teams hadden zich aangemeld, en dat betekende een uitverkocht huis. Op het laatste nippertje blijken er altijd wel een paar angsthazen te zijn en deze smoesden met een Fries accent dat ze vast zaten in die al eerder genoemde omleiding en file. Er wordt nog even gewacht, maar even na het afgesproken tijdstip van kwart over vier is Horst onverbiddelijk en geeft hij voor de 32 aanwezige teams (á twee personen) het startschot met de eerste ronde dat de vrolijke titel ‘Opgewarmd lijk’ had meegekregen.
Horst en zijn harem, c.q. de jury en puntencoördinator
Tien rondes met een cryptische omschrijving, tien videoclips per ronde, gemiddeld drie vragen per videoclip, dus een 300 vragen waren we verwijderd van de overwinning. Of van een vernederende afgang… Van tevoren hadden de teams de titels van de tien rondes doorgemaild gekregen en mochten op één ronde de joker inzetten voor dubbele punten. Aangezien Erik en ondergetekende ook geen achttien meer zijn, gokten we op onze ervaring en gingen we ervan uit dat deze opgewarmde lijk-ronde vooral zou gaan over diepgerimpelde hardrockveteranen. Wij zetten dus meteen onze joker in, iets dat maar liefst acht andere teams ook deden. En mocht deze ronde tòch over death metal gaan, dan hoopte ik op Erik’s ranzige smaak en voorkeur die toch ook niet misselijk is. We hadden mazzel, want we kregen inderdaad de welbekende dinosauriërs op het levensgrote doek te zien. Whitesnake, Judas Priest, Saxon, UFO, Aerosmith: de ene na de andere weggever kwam langs. Je moest alleen ook nog even vertellen hoe de zanger heette. Dat viel bij de huidige bezetting van Journey nog niet mee, laat staan dat we enig idee hadden hoe oud die Filippo was, want dat was de derde en godsonmogelijke rotvraag bij elke clip. Krasse knarren als David Coverdale, Rob Halford, Klaus Meine en Ian Gillan hebben natuurlijk allemaal een pensioengerechtigde leeftijd, maar je moest op het jaartal nauwkeurig zijn! Zo gokten wij dat David Coverdal 56 jaar zou zijn, maar laat hij nou net de week ervoor zijn 57ste verjaardag hebben gevierd. Ian Gillan hadden we op 64 jaar gezet, maar deze jonge blom was vorige maand pas 63 geworden. Kortom: deze derde vraag bij elke clip was natte vingerwerk en gezien de onthutsende score zullen Erik en ik dan wel meer geluk in de liefde hebben. De zanger in de clip hieronder was trouwens 52 jaar.
Ronde 2 genoot op voorhand natuurlijk ons meeste aandacht, want de weinig cryptische omschrijving “Hoezo zwak geslacht?” liet niets aan de verbeelding over. Toch zette Horst menig deelnemer op het verkeerde been, want Simone, Sharon, Floor en al die andere “female fronted (gothic) metal”-vrouwen schitterden door afwezigheid, slechts Liv Kristine met haar Leaves’ Eyes mocht ons even in slaap sussen. Nee, het was meer authentieke metal en hardrock dat Horst toonde, zoals de godmothers van de vrouwenhardrock, Birtha. Jammer dat de bandnaam in beeld kwam, anders denk ik niet dat er naast ons veel teams op de hoogte waren van deze dames die ondertussen aan het stoeien zullen zijn met Tena Ladies en haperende rollators. Natuurlijk mocht (trailer)thrashtante Sabine van Holy Moses niet ontbreken, evenals de mooiste vrouwelijke hardrockband uit de jaren tachtig, Vixen (of was dat toch Phantom Blue?). Ik schrok me alleen het apenzuur dat ik Dawn Crosby met haar Fear Of God totaal niet herkende in de videoclip, toch een dame die ik erg hoog heb zitten. Een stuk hoger dan het dochtertje van Steve Harris die natuurlijk ook niet mocht ontbreken. Al was de dame hieronder uiteraard dé vertegenwoordiger bij uitstek van de categorie “Übertriest”.
De volgende ronde droeg de al evenzo overduidelijke titel ‘Mooier dan je eigen vriendin’, dus kregen we nog meer (nep)wijven voor onze kiezen. Quizveteranen hadden hier misschien in de gaten dat deze ronde Horsts heteroseksualiteit tart en hij er liefst zo weinig mogelijk mee te maken wilt hebben. Want waarom anders kwamen we een paar vragen tegen die in vorige quizedities al de revue waren gepasseerd? Of is Horst er juist zo enorm gecharmeerd van dat hij er maar geen genoeg van krijgt? Bands als Mötley Crüe, Ratt, Poison, Warrant, LA Guns/’n’Roses en vooral de pijnlijk fluorescerende Tigertailz stortten hun mascaradozen en Tina Turnerpruiken over ons uit, en ik kreeg de indruk dat het voor een flink deel van de teams de kunst was om maar zo weinig mogelijk goed te willen hebben. Dankzij Skid Row en Cinderella hoorden we deze ronde gelukkig ook nog wat goede hardrock, al waren de theorievragen jammer genoeg net even een niveautje te Horstig voor ons (wist jij dat Sebastian Bach toch gewoon een artiestennaam was, en heb je enig benul hoeveel keer platina het debuutalbum van Cinderella werd?).
Ronde 4 kreeg de titel ‘Vuilnisman, mag deze zak ook mee?’ mee, en dat betekende, tot vreugde van veel deelnemers, een fikse portie thrash metal voor onze kanis. Ha, eindelijk èchte metal, zullen ze gedacht hebben. Veel herrieschoppers uit lang vervlogen tijden als Dark Angel, Sacred Reich, Megadeth (toen ze nog representatief waren voor deze ronde), Destruction en Toxik werden afgewisseld met enkele nieuwe thrashers als Municipal Waste, Legion Of The Damned en het hilarische Zimmers Hole. Nou is nieuw ook erg betrekkelijk aangezien diverse leden van de drie voornoemde bands ook al een lange carrière in de metal hebben. Naast de band en de songtitel was er ook nog bij elke clip een theorievraag en deze zorgde weer voor een schifting tussen ultrafanatieke metalnerds en de mensen met een normaal leven.
De laatste ronde voor de broodnodige duikvlucht naar de snackbar droeg de titel ‘Een beetje vreemd maar wel lekker…’ Voor e-zine Lords Of Metal betekent dit een vergaarbak van alle niet makkelijk in hokjes te plaatsen bands, waar men dan het hokje ‘different metal’ voor heeft verzonnen. Alle beestjes zullen wel hun eigen soortnaam hebben in hun niche, maar om toch enig overzicht te houden in die wirwar van substijlen, pseudo-genres en schizofrene moeilijkdoenerij heeft men ze maar op een hoop gegooid. Zodoende krijgen we in deze ronde beeld en geluid te zien van uiteenlopende artiesten als Faith No More, Botch, Cult Of Luna, Primus, Voïvod en The Dillinger Escape Plan. Dit zorgde voor zeer uiteenlopende puntenscores. Sommige teams bakten er helemaal niks van, terwijl het andere LoM-team Richard & Jasper voor de hoogste dagscore hadden gezorgd: liefst 25 van de 30 vragen hadden ze goed. Gezien hun ongezond fanatieke smaak voor weirde en krankzinnige tonen kan ik je verzekeren dat het hier geen doorgestoken kaart betrof.
Na een dubbeldikke shoarmaburger en de bekendmaking van de tussenstand – we stonden verdienstelijk vijfde; Mrs. Miller mist haar uitwerking niet! – was de Zappiaans getitelde ronde ‘Does humor belong in music?’ aan de beurt. Dit was met afstand de meest merkwaardige en (schijnbaar) metalvreemde ronde van de dag. Videobeelden van South Park, Lemmy als een hummende folklorezanger en diverse cabaretiers die “iets” met metal doen. Deze ronde zorgde met afstand voor de meeste reacties vanuit het deelnemersveld, maar ook voor de laagste puntenscore. Als je bijvoorbeeld weet wie de man is die Cannibal Corpse’s ‘Rancid Amputation’ in een überlullig loungedeuntje doet veranderen, dan kreeg je meteen drie punten.
Het meest onverwachte en schijnbaar meest misplaatste videoclipje was de volgende clip van onze vriendjes van… Bert & Ernie. Mocht je weten welke drummer Ernie hier een handje helpt, dan kreeg je daar ook meteen drie punten voor. Het zorgde in ieder geval voor de nodige lachsalvo’s.
Daarna was het nog niet gedaan met humor, want ronde 7 (‘Het lijkt wel een klompendans’) concentreerde zich op de folkloristische uitwassen in de metal. Met andere woorden: carnavaleske uitdossingen, bizarre instrumenten en vreemdsoortige talen. Niet onze sterkste punt, en we waren de enige niet. Nouja, als je maar vaak genoeg In Extremo als antwoord geeft, dan is het vanzelf wel een keer goed. Duitsland is met Subway To Sally, Schandmaul, Corvus Corax, Eluveitei (Zwitserland is toch ook een beetje Duits) en inderdaad, In Extremo ruimschoots vertegenwoordigd. Maar ook Nederland is middels Heidevolk van de partij. Een punt als je weet welke provincie zij veelvuldig bezingen.
Ronde 8 ‘Een Helpende Hand’ is een duik in uiteenlopende voorbeelden waar metalbands genreoverschrijdend bezig zijn met artiesten uit andere stijlen. Zoals Anthrax, Biohazard en Kerry King in een ver verleden stoeiden met hiphop (weet jij de namen van die hiphopbands?), Slash meespeelde op het debuutalbum van Lenny Kravitz (naast ‘Always On The Run’ op welk ander nummer?), Lemmy meezong op een project van de zanger van de Foo Fighters (wat is de naam van dat project en die zanger?) en Boston die hulp kreeg van een (religieuze) hardrockband bij hun Amerikaanse tour van afgelopen jaar. Persoonlijk was ik erg blij verrast dat de volgende clip voorbij kwam, waarbij je de naam van de acid house formatie en de legendarische hardrockzanger moest noemen. Nog steeds een heersend nummer…
We zijn er bijna, nog twee rondes. De vermoeidheidverschijnselen beginnen hun tol te eisen en na een laatste tussenstand (Erik en ik zijn zelfs een plaatsje omhoog geklommen) gaan de teams stug door met alweer zo’n idiote ronde; ‘Ook op plaatsen waar je het niet verwacht’. Zo krijgen we een lullig huiskamerorgelcover van Slayer’s ‘South Of Heaven’ door Mambo Kurt, zingen Anastacia en Celine Dion een nummer van AC/DC, komt de vrouw van Al Gore ook nog even langs als voorzitter van de PMRC (je weet wel: die de ‘Parental Advisory’ stickers heeft verzonnen) die de satanische teksten van Mercyful Fate verwerpt, passeert er een fragment uit een documentaire over een metalband uit Baghdad (alsof ook maar iemand in de zaal de onuitspreekbare bandnaam wist...) en horen we een countryversie van Black Sabbath’s ‘War Pigs’ (door Hayseed Dixie). Alleraardigst was ook een fragment waarin Ted Nugent een gastrol vervulde in Miami Vice, maar het leukste fragment was natuurlijk:
De laatste ronde, ‘Vers Uit Het Ei’ (allemaal tracks van dit jaar uitgekomen albums), was vooral voor de jongere metalheads een kans om punten te scoren. Speciale aandacht ging dan ook uit naar de jongste deelnemer uit de historie van de Metalquiz: de twaalfjarige Jordi Johann, die samen met zijn vader Guus zich door de stapels videobeelden en vragenlijsten worstelden. Gelukkig voor hem kwam in deze ronde ook de nieuwe CD van Slipknot voorbij, Jordi’s favoriete band. Al met al viel deze ronde hen uiteindelijk toch niet mee en wisten maar een paar punten bij elkaar te sprokkelen. Toch werden ze deze dag eervol 23ste. Na o.a. Volbeat, Hail Of Bullets (dat gewoon gewoon te lezen was op de backdropping bij de live clip), Airbourne, Testament en Scars On Broadway werd met ‘The Day That Never Comes’ van Metallica op zeer vanzelfsprekende wijze de quiz afgesloten. Enkele teams voelden zich wat benadeeld, aangezien zij vlak onder het videoscherm zaten en daardoor nauwelijks iets konden zien. Wellicht zijn er volgend jaar twee schermen mogelijk?
Ondertussen zaten we al een uur of vijf een houten reet te kweken, dus gaar als boter hielden 31 teams hun adem in bij de uiteindelijke uitslag. De poedelprijs voor het 32ste team was namelijk al uitgedeeld, aangezien zij een of andere trein moesten halen. De achterstand van Team Snoep was echter zo krankzinnig groot op het een na laatste team, dat er eerder gedacht moet worden aan een doelbewuste tactiek dan aan hun gebrek aan fatsoenlijke metalkennis. Dat blijkt ook wel aan het feit dat ze elk jaar steeds net niet laatste worden en het T-shirt welke speciaal was vervaardigd en aangetrokken:
Als de uitslag wordt voorgelezen door Michiel – en elk team toch een pakketje parafernalia in handen gedrukt krijgt, blijkt dat de drie deelnemende vrouwenteams bij de zes onderste plaatsen zijn geëindigd. Horst kan het dan ook niet nalaten om met een hartstochtelijke grijns “metal is een mannensport!” naar de hoogst geëindigde vrouwenteam toe te schreeuwen. De moeilijkheidsgraad van de vragen bleek iets hoger te zijn dan vorig jaar, of het niveau van het deelnemersveld was wat achteruit gegaan, dat kan ook. De scores van de teams ontliepen elkaar echter niet veel, en elk puntje bleek te tellen. Voor Erik en mij was dat zuur, want ons jaarlijks subdoel: het winnen van Aardschokteam Metal Mike en Robbie Woning, is hierdoor op letterlijk één puntje niet gelukt. Wel alle hulde en felicitaties voor deze doorgewinterde metaljournalisten met hun bronzen plak. Nog meer hulde voor team Ula Gehret & Jos van den Brand voor de tweede plek. Maar er kan er maar een de beste zijn, en dat waren niet de winnaars van vorig jaar, welke deze keer op een zesde plek waren geëindigd (team Geert Borremans). Nee, deze keer zijn het niemand minder dan Pim Blankenstein (zanger van de Rotterdoom band Officium Triste en tevens de Michaël Zeeman van LoM) met zijn maat Hans ‘Ulk’ Wassink. Vorig jaar was Hans al met een andere maat tweede geworden, dus kunnen we voorzichtig concluderen dat we hier met een premium metal-betweter te maken hebben. Mannen, mijn diepste respect voor jullie feitenkennis, maar potverdepotver… volgend jaar gaan we jullie verslaan! Echt wel.
Ondertussen zaten we al een uur of vijf een houten reet te kweken, dus gaar als boter hielden 31 teams hun adem in bij de uiteindelijke uitslag. De poedelprijs voor het 32ste team was namelijk al uitgedeeld, aangezien zij een of andere trein moesten halen. De achterstand van Team Snoep was echter zo krankzinnig groot op het een na laatste team, dat er eerder gedacht moet worden aan een doelbewuste tactiek dan aan hun gebrek aan fatsoenlijke metalkennis. Dat blijkt ook wel aan het feit dat ze elk jaar steeds net niet laatste worden en het T-shirt welke speciaal was vervaardigd en aangetrokken:
Maak home
Bookmark