Stille krachten in een heavy wereldje - 10: Deity Down Records (2)
Vorige maand kom je deel één van het relaas van Deity Down Records labelbaas Gerard de Koning lezen en deze maand het tweede deel, waarbij wij o.a. nader ingaan op zijn taken als merchandiser, zijn aanpak om bands in de markt te zetten en hoe je op moet vallen als band. Een interessant gesprek voltrok zich...
Laatst hebben we het er over gehad dat je regelmatig optreedt als merchandiser bij concerten en bij tournees van bands. Is dit een verlengstuk van je activiteiten als platenbaas en verkoop je alleen je “eigen spul” of verkoop je ook materiaal van andere bands? Nou, regelmatig...laten we het als volgt formuleren: niet zo vaak als ik zou willen. Er ontbreekt een belangrijk papiertje wat me ervan weerhoudt om overal en nergens op te duiken met de spullen, en dat is een rijbewijs. Doorgaans ben ik afhankelijk van bereidwillige derden als het op vervoer aankomt, en daarnaast is het soms niet erg simpel om een plekkie geregeld te krijgen om te kunnen staan. Vaak genoeg wel hoor, en vaak zelfs moeiteloos zoals laatst bij Mosh Meeting in Roosendaal en de Metal Matinee in Zierikzee, maar af en toe krab ik me ook wel eens achter de oren over redenen die aangevoerd worden waarom het ergens juist weer niet mag. En soms verwonder ik me over het feit dat de ontvangst ook gewoon meer dan erg hartelijk kan zijn, zoals onlangs bij JC Crossroads in Kaatsheuvel.
Vooral als de eigen bands optreden ben ik er natuurlijk als de kippen bij mits het logistiek mogelijk is. Als Vermin speelt kun je er donder op zeggen dat de kratjes me vergezellen, en als straks het debuut van Dark Intentions uitkomt zal dat ook met grote regelmaat gebeuren. Behalve op communicatief vlak is dit een andere welkome bijkomstigheid als een band uit de eigen regio komt. Laat ik deze gelegenheid meteen aangrijpen om organisatoren op te roepen om me uit te nodigen. Het moet gezegd dat de reacties van het publiek op de aanwezigheid van een handelaar door de bank genomen bijzonder positief zijn, en ik durf zelfs te beweren dat een show of festival er naar de bezoeker toe juist extra cachet door krijgt.
Goed, terug naar de vraag. Het was geen vooropgezet plan op met een distro de hort op te gaan, en het werk wat ik verricht om het label Deity Down Records uit te bouwen is altijd prioriteit nummer één. Toch ben ik titels gaan verkopen die niets met Deity Down Records te maken hebben. Als je alleen de eigen releases bij je hebt en iemand heeft toevallig geen trek om die ter plekke aan te schaffen, dan is er genoeg ander underground spul beschikbaar waar de verzamelaar/liefhebber tegen aantrekkelijke prijzen uit kan putten. En er is natuurlijk altijd de Deity Down Records webwinkel waar iedereen dag en nacht welkom is. In die zin is het inderdaad een verlengstuk geworden. Ondanks de liefde voor de muziek ben ik een ondernemer, en omzet is omzet. Da's een ijzeren stelling waar geen speld tussen te krijgen is.
Beperkt het venten van die spullenboel zich alleen tot het ergens achterin een concertzaal of gang hangen met je kraam, of pik je ook nog wel eens leuke concerten mee en ontmoet je regelmatig leuke/interessante mensen? Vaak beperkt het zich inderdaad tot achter de tafel rondhangen op een plaats waar geen band zichtbaar is voor me, maar net zo vaak krijg ik een plaatsje waar ik alles op mijn gemakje kan zien en horen. Zeker als ik assistentie heb is er volop gelegenheid om bands te bekijken, en da's nooit onprettig. Je moet het nuttige immers altijd proberen met het aangename te verenigen, niet?
Oh, leuke en interessante mensen ontmoet ik vaak genoeg. Dat kunnen willekeurige concertbezoekers zijn of leden van bands, maar net zo goed mensen die zich in een of ander ander opzicht ook in "het vak" bewegen. Zo liep ik onlangs Martjo Brongers (Vortex), opperhoofd van het nieuwe (inmiddels alweer overleden – Horst) blad Fury Magazine tegen het lijf. Het is gebleken dat je, als je twee ouwe rockers met eenzelfde mentaliteit bij elkaar zet, het al snel erg interessant wordt. Ik heb me geen seconde verveeld tijdens het uren durende gesprek wat uit die ontmoeting volgde!
Probeer je tijdens zo’n gesprek ook “zaken” te doen en je bands te verkopen of mix je “pleasure” nooit met “business”? Ehh, ja, als de gelegenheid zich voordoet zal ik het mixen van pleasure met business zeker niet laten. Het is allereerst echt interessant om verrast te worden door bands die live een sterke indruk weten achter te laten, of juist niet. Dat gaat allemaal op de harde schijf; je weet immers maar nooit of die waarnemingen nog eens van pas komen. In dat opzicht ben ik altijd A&R-research aan het bedrijven.
Nou heb ik geen stempel op m'n voorhoofd met de tekst:"Ik ben van Deity Down Records" en in het verleden was ik doorgaans vrij anoniem aanwezig, wat ik wel prettig vind. Sinds ik echter per Deity Down Records CD een A4-tje met het DDR-logo, de labelnaam, gedetailleerde gegevens over de platen in kwestie en de naam van mijn BeNeLux-distributeur achter me heb hangen wordt er regelmatig aan me gevraagd of ik iets met DDR te maken heb. Dat leidt wel eens tot het weggeven van een plaat ter promotie of tot het uitwisselen van kaartjes, en soms komt daar meer van. De belangen van de bands en het label heb ik zodoende altijd in mijn achterhoofd, ook als ik niet expliciet "in functie" ben.
Waar moet een band of artiest muzikaal aan voldoen wil deze jouw interesse wekken en zijn er nog andere zaken waar jij op let alvorens je daadwerkelijk in zee gaat met een groep? Dat is een ontzettend goede vraag! Muzikaal gezien is leidraad nummer een, zoals ik vorige maand al vertelde of ik het goed genoeg vind wat ik hoor. Het genre waarin een band opereert is in principe van ondergeschikt belang, alhoewel er categorieën zijn waarnaar ik minder graag luister. Persoonlijke smaak dus, maar, zoals ook al eerder gezegd, die is vrij breed.
Elke band bestaat uit mensen, en het is wel prettig als die al weten waar Abraham de mosterd haalt. Een stuk zelfstandigheid dus, want de tijd ontbreekt me simpelweg om een band aan het handje te nemen en van A tot Z alles voor ze te regelen. Tekenen en daarna achterover zitten tot Deity Down Records haar betalingen doet als gevolg van de verkopen is niet de juiste instelling. De manier waarop ik samenwerking bedrijf wordt door de Deity Down bands ondanks de gevraagde zelfstandigheid toch als intensief ervaren, geloof ik. Maar voordat het tot samenwerking komt is het zo mogelijk nog veel belangrijker dat het persoonlijk klikt. Band en label hebben hetzelfde doel, denken beiden mee over hoe dat doel te bereiken, doen allebei hun deel van het werk, en dat zal alleen slagen als alle partijen zich er voor de volle 100% voor inzetten. Als daar onvoldoende chemie is zal dat nadelig blijken tijdens het te bewandelen pad, en het menselijke aspect is daarom misschien nog wel het meest scherpe criterium wat ik bedenken kan
Zonder al je “bedrijfsgeheimen” prijs te hoeven geven: wat zijn voor jou de beste manieren om een CD in de markt te zetten? Zonder enig voorbehoud kan ik stellen dat de belangrijkste promotiemiddelen die Deity Down Records heeft.... de bands zelf zijn. Bands die in het verleden met mij spraken en zeker de bands die inmiddels bij DDR getekend hebben zullen zich deze uitspraak van mij levendig herinneren, omdat het steevast een van de eerste dingen is die ik ter tafel breng. Het gebeurt namelijk maar zelden dat een plaat het extreem goed doet zonder dat de band het schijfje live ondersteunt. Oh ja, het gaat hier om bands die bestaan natuurlijk Koen ;-). Vandaar dat ik sterk hecht aan spelen, spelen, spélen, en bij voorkeur zo veel mogelijk in het buitenland. Te veel Nederlandse metalheads hebben denk ik soms net te weinig oog voor optredens van talent uit eigen land, tenzij het om bands uit de absolute toplaag gaat. We zijn te verwend geraakt. Ik ben van mening dat Nederland op dat gebied daarom vooral via een omweg, via het buitenland veroverd moet worden.
Devious, een prima band op Deity Down Records…
Waar Deity Down Records zelf invloed op kan uitoefenen, is dat metalheads wereldwijd kennis kunnen nemen van hoe vakmensen een plaat beoordelen. Reviews in bladen en e-zines zijn erg belangrijk, en dan natuurlijk graag veel en liefst ook nog goede. Voor een klein label, zoals Deity Down Records dat is, stuur ik daarom verhoudingsgewijs extreem veel platen rond naar de schrijvende pers. Echte platen, geen downloadlinkjes. Ik geloof sterk dat een recensent een plaat graag in de hand wil hebben, wil kunnen bekijken, wil ervaren zelfs. Aan deze zijde van het bureau is dat namelijk niet anders als het gaat om demo's. Een linkje naar MP3-files zakt vaak al snel van het scherm door allerlei verse emails en heeft grote kans om daarna te worden vergeten. Als het goed is volgen er uit de reviews een aantal interviews, en daar zijn de bands dan weer aan zet. Ook een keur aan radiostations wordt "gevoed". Er zijn zo verschrikkelijk veel stations die live streamen dat het zelfs niet veel meer uitmaakt hoeveel reikwijdte een station op bijvoorbeeld de FM heeft. Door een online stream kan iedereen overal en altijd luisteren naar vrijwel elk station, en dat biedt enorm veel potentieel. Uiteindelijk is het belangrijk dat een plaat gedurende een zo lang mogelijke tijd op allerlei manieren onder de aandacht gebracht wordt, en in dat kader duiken er hier en daar ook wel reclame-uitingen op.
Iets minder fris is de zogenaamde MP3-scene. Er kan haast geen plaat uitkomen of die wordt binnen een mum van tijd geript. Vaak door leden van de pers zelfs. Een voordeel is dat iedereen die downloadt sneller blootgesteld kan worden aan muziek die je anders wellicht nooit had gekend. Vergelijk het met het tapetraden van een aantal decennia geleden. In die zin zou het best een relatief goede zaak kunnen zijn, ware het niet dat de MP3-scene te vaak "vergeet" om in de info-bestandjes die met hun rips meekomen zinvolle dingen te vermelden zoals een link naar de myspace van de band en/of naar het label. Als de luisteraar het goed genoeg vindt wat er uit z'n computer komt zal die sneller tot aanschaf van de plaat overgaan als hij zonder Google te hoeven raadplegen toegang heeft tot aanvullende informatie.
Ik moet er aan toevoegen dat ik het van de MP3-scene redelijk oneerbiedig vind ten opzichte van iedereen die aan een plaat heeft meegewerkt om een CD quasi argeloos in de computer te mieteren, te rippen en online te gooien. Goedkeuren kan ik wat er gebeurt in het illegale rip-en downloadcircuit dus allemaal niet, maar tegengaan kan ik het evenmin. Dan blijft er maar één ding over: proberen er je voordeel mee te doen. Overigens heb ik absoluut geen problemen met het legitiem en gecontroleerd online zetten van muziek, zoals ik zelf op last.fm pleeg te doen. Daar is elke Deity Down Records plaat in haar geheel te streamen. Zo brengt het internet haar voor-en nadelen met zich mee.
Gerard, bedankt voor het eerlijke en openhartige interview. Heb je hier nog iets aan toe te voegen en kun je als laatste een tip aan elk beginnend bandje geven dat zich in de kijker wil spelen? Een woord van dank aan jouw adres en aan dat van Lords of Metal is meer op zijn plaats dan een bedankje aan mij Koen. Ik vond het uiteindelijk erg leuk om dit gesprek te voeren, ondanks het feit dat ik vooraf mijn bedenkingen had over deze schijnwerper op mijn kale hoofd. Ondanks alles gaat het bij Deity Down Records vooral om de bands, om het proberen te bereiken van een gezamelijk doel: de bands een trapje hoger op de ladder van (inter)nationaal succes te brengen. Dat we daarbij als een team op dienen te trekken is iets wat mijn aanpak typeert, en in dat opzicht onderscheidt mijn kleine labeltje zich misschien nog wel het meest van een hele berg andere. Een andere uitspraak van mij waarmee al aardig wat mensen geconfronteerd zijn is immers dat, als het de bands goed gaat, het met het label ook goed zal gaan.
Dat brengt me meteen bij enkele misverstanden die de wereld uit geholpen moeten worden. Een label (proberen te) runnen is niet elk weekeinde de hort op gaan en feestjes bouwen. Er altijd van alles te doen, van het bijwerken van de boekhouding tot het beluisteren van demo's tot het kwalitatief verbeteren en uitbreiden van mijn distributienetwerk. Een overgroot deel van de tijd die me tot mijn beschikking staat besteed ik dan ook op een minder spannende wijze: achter de PC. In combinatie met een gewone baan en een gezin is het "in de lucht" houden van DDR een behoorlijke klus. Een ander misverstand is dat een labelbaas per definitie zwemt in het geld. Een plaat uitbrengen wil altijd zeggen dat er geïnvesteerd moet worden en niets is gratis vandaag de dag. Als je de bands ook nog fatsoenlijke condities wil bieden moet er door iedereen gewoon hard gewerkt worden om de platen aan de man of vrouw te brengen en de markt is er in de loop der jaren niet gemakkelijker op geworden.
Wat ik vanaf deze plaats vooral niet wil nalaten is om alle Deity Down bands, maar met name Vermin en Devious te bedanken. Vermin voor het rotsvaste geloof in een wild plan, en Devious voor het aan een pril label geschonken vertrouwen. In mijn ogen deed Devious na afloop van hun deal met Spitzenburg een stap terug door bij Deity Down Records te tekenen. Soms is dat stapje terug juist datgene wat nodig is om een grotere stap vooruit te kunnen maken en naar mijn bescheiden mening hebben Vermin, Devious en Deity Down Records een uitstekende basis gelegd waarvan de platen van Anmod, Hatred, Disturbing Foresights en straks ook Dark Intentions kunnen profiteren. Ik had qua mentaliteit en samenwerking met zekerheid geen betere bands dan Vermin en Devious kunnen treffen om dit avontuur mee te beginnen. Klasse!
Tot slot, de tips aan beginnende of ongetekende bands. Je kunt tegenwoordig veel zelf, en er zijn bands die het zonder label bijzonder goed doen. Mocht het toch je ultieme doel zijn om bij een label onder dak te komen, zorg dat je presentatie op het podium en naar alle personen toe waarvan je iets gedaan wil krijgen opvalt, zorg ervoor dat je onthouden wordt en bouw een netwerk op. Maar...vergeet vooral niet kritisch te kijken naar je composities en arrangementen. Liever een strakke demo met een rammelend geluid en nummers die de aandacht vasthouden dan een topproduktie waarbij je als luisteraar in slaap valt door eentonigheid.
Werk samen met andere bands en blijf niet naar de beperkte horizon van je eigen eilandje staren. De scene begint en eindigt niet met jouw band. Daarmee bedoel ik bijvoorbeeld dat als band x je meevraagt voor een optreden, je best hetzelfde terug mag doen. En ga regelmatig naar collega-bands kijken; daar kun je zien hoe het moet, en soms ook hoe het niet moet, maar gun elkaar in dat laatste geval wel gepaste waardigheid, want iedereen doet zijn best. Oh ja...koop af en toe ook eens een plaatje, bij voorkeur van een DDR-band ;-). Als vanaf vandaag niemand mijn releases meer koopt, moet ik morgen de boel opdoeken en zit er gegarandeerd geen deal voor je in.
Maak home
Bookmark