The Eternal - Sleep Of Reason
Firebox Records

archiveer onder prog / sympho metal

Vera: The Eternal werd opgericht in 2003 in Melbourne als natuurlijke voortzetting van Cryptal Darkness. Het in 2004 uitgebrachte ‘The Sombre Light Of Isolation’ werd gevolgd door uitgebreide tournees in Australië, Hong Kong en Europa. Hierbij was gitarist en medeoprichter Chris Burton al niet meer van de partij, maar hij werd vakkundig vervangen door Matt Castles. Inmiddels is een vaste vervanger gevonden in Lincoln Bowen en achter de drumkit treffen we nieuwkomer Marty O’Shea. Vlak na het toeren werd al begonnen met het schrijven van nieuwe nummers, vast geïnspireerd door de rijke ervaringen onderweg.

Het laat ons een band horen die sterk geëvolueerd is en inmiddels helemaal afgedwaald van de doom wortels. Want dit was de eerste hamvraag die ik mezelf stelde bij beluistering: kan men The Eternal nog doom metal noemen? In feite niet. De evolutie die met het vorige album is ingezet, heeft zich op een natuurlijke wijze verder ontwikkeld en laat The Eternal van nu eerder omschrijven als een melodieuze rock band met gothic en progressieve invloeden. Dit betekent wel dat elk nummer heel wat gelaagdheid heeft en minutieus is uitgewerkt. Een optimale klank ook, die vastgelegd werd door de Estse gitaarvirtuoos Endel Rivers (Black Majesty, Vanishing Point) in de Palm Studios in Melbourne. Daarna kreeg diezelfde muziek nog de mastering touch van grootmeester Mika Jussila in de Finnvox Studios in Helsinki. Dit alles om even te illustreren waar dit album zijn perfecte geluid vandaan heeft.

Het intro biedt ons scheurende gitaren, beukende ritmes en een beetje dissonante geluiden om de ‘Awake, Arise’ van een nieuw werkstuk aan te kondigen. Verrassend genoeg krijgen we daarna in de vorm van ‘Everlasting’ een heel toegankelijk gothic nummer met de typische herhalende gitaarpatronen en heldere zang. Was de band op de eersteling ‘The Sombre Light Of Isolation’ nog zoekende, dit tweede album toont vooral een verdere ontwikkeling van de stijl van nummers als ‘Black Serenity’ en ‘Down’ van het vorige album. Want ook ‘In My Skin’ en ‘A Dream’s End’ zijn compacte, catchy songs met een erg vertrouwd geluid dat we ook kennen van Scandinavische bands als Charon, Sentenced en Amorphis. Prachtig is ‘To Drown’, dat met zijn rijke toetsen en fluisterstem naar het einde toe een heel beklemmend gevoel weet op te bouwen. In dit nummer en ‘A Soul Undone’ duiken referenties op naar Dead Soul Tribe en dan zijn we meteen rijp voor de volgende bedenking. ‘Sleep Of Reason’ is een album dat rijk is aan symfonische/progressieve invloeden en dit door meer orkestrale arrangementen. In de vorm van ‘Hollow Inside’ en ‘The Dying Light’ bevat ‘Sleep Of Reason’ twee mooie trage nummers waar melancholie centraal staat. Allemaal heel knap gedaan, maar toch vind ik dat de band vroeger iets avontuurlijker en minder gepolijst uit de hoek kwam. Enkel het afsluitende ‘Weight Of Empathy’ getuigt nog van een innerlijke drang tot experiment. Met zijn twaalf minuten lengte voert deze compositie ons doorheen een walhalla van atmosferische gitaarklanken, donkere zang en expressieve vrouwelijke vocalen in de stijl van ‘The Great Gig In The Sky’ van Pink Floyd. En nu die naam toch gevallen is: de onheilspellende atmosfeer en heerlijk nazinderende gitaarlijnen doen evenzeer denken aan de moloch uit de jaren zeventig. Al is dit wereldnummer als geheel wel harder. In een tijd waar bands als Green Carnation en Opeth ook een publiek van progressieve rock fans aanspreken, verruimt ook het Australische The Eternal zijn horizon in die richting.

Score 88/100 (toelichting)

http://www.the-eternal.com