Instant Flight - Colours & Lights
Clearspot

archiveer onder Alternative / Pop

Evil Dr. Smith: Een van de smaakmakers van de vroege jaren negentig neo-psychedelica was het Britse Sun Dial. Deze band rondom Gary Ramon bracht een aantal toentertijd fraaie albums uit (zoals ‘’Other Way Out’ en vooral ‘Reflecter) die de tand des tijds helaas niet helemaal heeft weten te doorstaan zoals de vroegere albums van zijn grote voorbeeld Pink Floyd. Na vele jaren van inactiviteit verscheen vorig jaar zowaar een zeer redelijk nieuw album ‘Zen For Sale’ en wandelde Sun Dial een rondje langs de podia, waar ook diverse Nederlandse clubs werden aangedaan. Dat Sun Dial (te) lang was weggeweest werd pijnlijk duidelijk doordat zowel de optredens van plichtmatige lamlendigheid aan elkaar hingen en de band in sommige magazines werd omschreven als zijnde een nieuw bandje.

Maar Gary heeft meer op z’n kerfstok, want hij heeft een eigen opnamestudio (‘The Third Eye’) en daarin is onlangs dit album van het Londense Instant Flight opgenomen. En de atmosfeer van Instant Flight ligt niet ver verwijderd van die van Sun Dial, zij het dat het minder indierock is en meer een magisch mysterietournee langs psychedelische bloemenvelden. Ook al doet het artwork sterk denken aan de oude Gong – zelfs de theepot ontbreekt niet – het muzikale klimaat van dit album reikt verder terug dan Gong’s vliegende theepotten en engeleneieren. Met het nodige koperwerk, orgeltjes, akoestische gitaren en tweestemmige zangpartijen (veelal meneer en soms mevrouw) doet het zelfs wat denken aan een rechtlijnige versie van de psychedelische folk van The United States Of America (niet te verwarren met de huidige Presidents Of…). Opvallend is de natuurgetrouwe, maar smaakvolle Simon Dupree & The Big Sound-cover ‘Kites’ met de (helaas wat minder smaakvolle) gastvocalen van Arthur Brown, de man van het legendarische ‘Fire’ (“I’m the God of hell fire and I bring you… FIRE!”) welke onlangs ook door Ozzy op zijn ‘Prince Of Darkness’ box is gecoverd.

Hier en daar wordt er wat steviger gerockt (‘Tarantula’) maar het moge onderhand duidelijk zijn: het heeft allemaal geen ruk met metal te maken, is gedateerd als de gaten in de ongewassen geitenwollen sokken van je bomenknuffelende peettante en de zoete afrodisiacum van akoestische gitaren en zweverige vocalen in songs als ‘Under The Moonlight’, ‘She Passes By’ en ‘Will You Think Of Me’ is voor menig liefhebber van ‘hard en heftig’ van misselijkmakende proporties. Maar zij die zich graag wanen in oogverblindende regenbooghesjes, blommekes in het haar en – niet onbelangrijk – een vrije seksuele moraal aanhangen gelijk aan die van de Zweedse film ‘Tillsammans (Together)’, zij zullen veel nostalgie beleven aan deze plaat. Ik ruik de lavendelwierook en zelfgemaakte kruidenthee van een vergeten hippiecommune op de Veluwe al. Het album ademt zo schaamteloos de ‘love & peace’-sfeer van 1967-1971 uit, dat zelden op platen van na die periode is vertoond. Hadden mijn ouders zich toentertijd niet vergrepen aan wanstaltige tonale gedrochten als BZN (!), Ivan Rebroff (!!) en Nana Mouskouri (!!!), maar gewoon een gezonde muzikale belangstelling getoond, dan was het ten eerste goed met mij gekomen en ten tweede hadden ze ongetwijfeld een fraaie eerste persing van dit album in hun kast staan. Dan was de albumhoes vast ook beter tot zijn recht gekomen, want op zo’n klein CD-formaat komt de schilderpartij van zanger/gitarist Marco Magnani wat knullig over. Op de site van Instant Flight zie je namelijk voorbeelden dat hij wel degelijk een fraai penseelslag heeft waarbij je je waant in een Alice In Wonderland van Dali, Kadinsky en Warhol tezamen. Voor mensen die niet zijn afgeknapt op de erbarmelijke liveprestaties van Sun Dial, is dit een welkome additie op Britse psychedelica pur sang.

Evil Dr. Smith diagnostiseert: 75/100 (toelichting)

http://www.instantflight.com