Vera: Orphaned Land bekleedt een unieke positie in de metalwereld. Sinds het debuut uitkwam in 1994 (‘Sahara’) trokken zij de aandacht door hun mix van ruwe death metal met oriëntaalse invloeden. Ze bevinden zich aan de bron, want Orphaned Land werd in 1991 opgericht door vier Israëlische studenten. In 1996 verschijnt ‘El Norra Alila’, maar dan volgt er een stilte van acht jaar. Natuurlijk is het niet gemakkelijk om een band levendig te houden in een door eeuwigdurende conflicten verscheurd gebied. Orphaned Land zal zich de volgende jaren dan ook opwerpen als spreekbuis voor de regio en ijvert via heavy metal naar meer samenhorigheid tussen verschillende culturen.
Israël ligt temidden van vijandelijke Arabische landen en live optredens gebeuren vooral in het thuisland tot men in 2005 op tournee kan met Paradise Lost en van dan af ook regelmatig te zien is op festivals in Europa. Men heeft zes jaar gewerkt aan de opvolger van ‘Mabool’ (2004). Elk detail werd uitgewerkt met een grote precisie en we kunnen dan ook zonder blikken of blozen stellen dat ‘The Never Ending Way Of ORWarriOR’ het beste album is dat Orphaned Land tot nu toe gemaakt heeft. Deze innovatieve ideeën werden als kroon op het werk gemixt door Steven Wilson (Porcupine Tree) die de band de Opeth uit het Midden Oosten noemt. En daar zit wel wat in, want de lange songs (meestal omstreeks zeven minuten lang) hebben progressieve wendingen, maar death metalinvloeden zijn ook nog merkbaar.
Het album begint met ‘Sapari’, een toegankelijk nummer met zangeres Shlomit Levi als hoofdzangeres en gewone cleane zang van Kobi Farhi. Het is de eerste single en geeft een gematigd beeld. Maar de band is veel harder dan dat. ‘From Broken Vessels’ illustreert dit al meteen door ferme grunts en harde riffs. De gitaarsolo’s van Yossi slingeren zich op een verleidelijke manier doorheen de inventieve structuren. ‘Bereft In The Abyss’ is een lieflijk, dromerig nummer, maar wel droevig. ‘The Path part 1 - Treading Through Darkness’ begint akoestisch, maar zwelt aan tot grunts en gitaarsolo’s een hardere koers aangeven. Donkere gesproken stukken geven dit album een filmisch aspect, dit wordt tevens versterkt door het symfonische orkest van Nazareth dat veel strijkers toevoegt. Een song als ‘Olat Ha’tamid’ is traditioneel en Arabisch, maar ‘Disciples Of The Sacred Oath II’ is dan weer erg wild en vollen bak metal. Het verhaal is in drie episodes verdeeld en vooral het tweede deel vangt plechtig aan met de nodige grandeur. Muzikaal en tekstueel is dit album echter zo rijk dat je deze tocht zelf moet maken. ‘Vayehi Or’ doet me zelfs aan David Bowie en gothic metal denken. Laat je meeslepen door dit begeesterende meesterwerk dat een brug slaat tussen oost en west.
Maak home
Bookmark