Ramon: Murder Therapy uit Italië heeft ons vorig jaar al blij weten te verrassen met hun demo ‘The Therapy’. Ze zaaiden veel lof met hun sterk gekozen bandnaam, iedereen kan zich ten slotte op gezette tijden wel wat bij voorstellen bij een moordtherapie, maar daarnaast bleek ook de muziek uitnodigend te werken. Ze waren in die tijd al bezig met een platendeal, die inmiddels dus ook binnen is, met het Nederlandse Deity Down Records uit Breda. In het promotionele materiaal zit nog een voorzichtig dankwoord voor het feit dat ik ze heb willen interviewen, de vorige keer. Het genoegen is geheel mijnerzijds, want daardoor weet ik dat het naast een prima band, ook nog eens zeer professionele en relaxte gasten zijn, met een helder beeld van wat ze met deze band willen, op muzikaal vlak. Ik gaf destijds al aan dat Murder Therapy misschien niet de meest originele band ter wereld is, ze bieden wel topvermaak. En dat is ook wat waard. Maar, die originaliteit is behoorlijk aan gesleuteld.
Je krijgt maar één kans op een eerste indruk, dus als je eenmaal je debuutalbum uitbrengt, begin hem dan ook maar gelijk, zonder intro, vol overgave. Schreeuw uit je tenen, ram er flink op los en laat de wereld weten wat je op het vlak van melodieuze herrie in huis hebt. Zo moet ongeveer de gedachte geweest zijn en aldus geschiedde. Vanaf de eerste seconde zit je er in. En dat blijft gewoon zo. Het samenspel is loeistrak, maar niet rigide. Het behoudt een speelse spontaniteit en tegelijkertijd klinkt het volwassener dan de meeste van hun genre genoten. Een vleugje blast hier en daar, hoewel meestens mid-tempo met veel dubbel bass drumwerk. Screams en grunts wisselen elkaar maniakaal af.
Je zou niet zeggen dat het slechts de tweede studio ervaring is van Murder Therapy, want het ding staat als een huis. Vanaf het derde nummer wordt wat geëxperimenteerd met maatvoering, maar ja, dat nummer heet dan ook ‘Staring At The Zodiac’, dus dat nodigt wel gelijk uit te experimenteren. Ten opzichte van de demo is het over het geheel genomen wat minder straight forward en wat psychotischer geworden, wat zonder meer te verklaren is door de personele wisseling op de drums. Er valt dus wel degelijk groei te bespeuren, ontwikkeld in minder dan een jaar tijd. Waar zal dat eindigen? Vast niet hiermee, ik blijf het een veelbelovende band vinden, die barst van het enthousiasme. Ik hoop alleen dat ze dat niet teveel gaan uiten in rare maten en the full metal identiteit die ze nu hebben daarmee aan de kant zetten. Maar ik ben er ook niet echt bang voor. Er is overigens een verborgen track op het eind, maar dat is geen echt nummer.
Maak home
Bookmark