Is 2009 het jaar van Darwin en zijn revolutionaire boek ‘The Origin Of Species’, dan zal 2010 het jaar zijn van Galilei Galilei. Dan is het namelijk precies 400 jaar geleden dat Galilei zijn waarnemingen met de telescoop van de maan, de sterrenhemel, de Melkweg en de manen van Jupiter publiceerde in zijn baanbrekende (en als vanzelfsprekend destijds verketterde) boek ‘Sidereus Nuncius’ (De Sterrenbode). De perfecte soundtrack is reeds gemaakt, en wel door de Wizards of Oss; Astrosoniq.
De band heeft wat tijd en bezettingswisselingen nodig gehad om met de opvolger te komen van het alom bejubelde ’Speeder People’, maar het wachten wordt dan ook dubbel en dwars beloond. Vooral het veertien minuten durende ‘As Soon As They Got Airborne…’ is een sonische ruimtereis dat veertig jaar Neil Armstrong, Chriet Titulaer en Hawkwind, honderdveertig jaar Jules Verne, vierhonderd jaar Galileo Galilei en Johannes Kepler, en vierduizend jaar Maya-voorspellingen samenbundelt in een hallucinerende trip van bedwelmende Ozric champignons, Floydiaanse gitaarwalmen en jaren-vijftig-samples van BBC science fiction hoorspelen. Alle geestverruimende drugs is irrelevant ten overstaan van dit auditieve avontuur. Minimalistische spacerock met maximaal effect.
Ook opener ‘Faustian Bargain’ (met een toetsriedeltje dat de sfeer van Doctor Who’s fameuze tune oproept) is fantastische spacerock en een voortzetting van ‘Quadrant EL 6500’, het slotnummer van ‘Speeder People’. Het navolgende ‘Cloud Of Decay’ duikt echter op een andere manier de diepte in, en wel met verschrikkelijk laag gestemde gitaren. Dit is gewoon Godflesh met grooves in hun donder! Al ronkt het nog niet de botsplinters uit je heupen zoals het woest stampende ‘Play It Straight’ dat wel doet. Hell yeah! De band schroomt niet om even verderop een countrysfeertje in hun zompig groovende rock te scheppen in het met pedal steel opgeluisterde ‘Bloom’. Tevens houdt de band het contact met oud-zanger Erik de Vocht kameraadschappelijk door hem, zeer verdienstelijk overigens, ‘Lured’ te laten zingen.
Opvallend is het nummer ‘Zero’, welke is opgenomen door zowel Astrosonic als door Zeus. Zeus hoor je in de linkbox en Astrosoniq in de rechter. Kan je zelf kiezen welke band je wilt horen, maar allebei tegelijk luisteren is ook mogelijk. Een uniek curiosum. Ondanks dat mij nadrukkelijk is verteld dat beide bands in andere maatsoorten spelen, klinkt het mij alsof ze redelijk in elkaars vaarwater peddelen qua uitvoering en zorgt het derhalve niet voor een ontregelend trommelvliesgevecht tussen beide oren, maar klinkt het resultaat zelfs vrij gewoontjes. Net als de enige cover van het album, ‘Bored’, welke een nummer is van T-Nailed, een soort voorloper van Astrosonic, waardoor er meer sprake is van een ‘re-recording’ dan van een cover. Goede songs hoor, daar niet van, maar het verwoestend indrukwekkende niveau van de eerste vier nummers wordt niet meer gehaald. Ook (net) niet door het slotnummer ‘Sin’, met op zang de nieuwe bassist JR (van The Liszt), welke start als een sinistere Monster Magnet power ballad, maar zich ontwikkeld middels zinderende gitaarstormen tot een miniatuurepic van nog geen vier minuten.
Het tweede deel van ‘Quadrant’ tempert iets van de euforie die het eerste half uur had bewerkstelligd, maar het eindresultaat is nog krachtig en explosief genoeg voor een kleine supernova in het Nederlandse hardrocklandschap. This is a journey into space that will even make Stephen Hawking swing like a bad ass motherfunker!
Evil Dr. Smith diagnostiseert: 88/100 (toelichting)
Maak home
Bookmark