Evil Dr. Smith: Was het debuutalbum ‘Unspoken Words’ van de Katwijkse formatie The Aurora Project opgebouwd rondom een behoorlijk pretentieus concept waar ik je niet mee zal vermoeien, daar is opvolger ‘Shadow Border’ ontdaan van alle intellectuele tierelantijntjes en een stuk rechtlijniger. Al blijven de bedachtzame songteksten van Dennis Binnekade een bron voor mijmerende overpeinzingen. Was hun symfonische prog op het debuutalbum nog doorspekt met een onderhuids, metalig Toolsfeertje, daar hoor ik op dit album weinig van terug. Als doorgewinterde Tool-freak was ik dan ook in eerste instantie lichtjes teleurgesteld en leek mij het album wat minder zeggingskracht te hebben en iets te nadrukkelijk leentjebuur te hebben gespeeld bij Britse veteranen als Pendragon, Pallas, Jadis en IQ. Na ettelijke draaibeurten beginnen de veelal redelijk langdurige werkjes (gemiddeld zo’n zes minuten) echter te dampen, te gisten, te borrelen, te groeien en te beklijven en werd het album na iedere draaibeurt steeds beter genietbaar. Iets wat mij zeker niet altijd overkomt bij hun Britse, soms nogal gezapige evenknieën. Vooral het prachtig opgebouwde intro van openingsnummer ‘Human Gateway’ (hallo Mike Oldfield?), de stevig zompige riffs van ‘The Trial’, de dreigende dan weer dromerige sfeer van ‘The Confession’ zorgen bijvoorbeeld voor meer spanningsveld dan menig Arena-album.
Al blijken deze eerste zes nummers, met alle respect, slechts een opmaat te zijn voor het zinderende slotspektakel; het ruim zestien minuten durende titelnummer is een enerverend epos waar Steven Wilson zijn moeder voor zou hebben omgebracht en bevat bloedstollende gitaarsolo’s die Dave Gilmour en Roger Waters al decennialang niet meer uit hun vingers hebben gekregen. De band is dan ook net even wat venijniger in de details dan menig symfoband pur sang en schroomt niet een subtiel metalig randje in hun sound te stoppen, mede dankzij synth-saint Joost van den Broek (o.a. ex-After Forever, Sun Caged) die hielp bij het opnemen en mixen van de plaat. Het album klinkt dan ook, mede dankzij masteringmaestro icoon Bob Katz (noem een grote band en hij heeft werk ervan gemasterd), een stuk volwassener dan ‘Unspoken Words’. Ik ben evenwel niet altijd even onder de indruk van de meer ingetogen gespeelde coupletten, waardoor nadrukkelijk de spanningsboog komt te liggen op de wat melodramatisch aangezette stem van Dennis; daar vind ik zijn timbre eenvoudigweg niet spannend genoeg voor. Dat de band een zorgvuldig uitgedacht en verder heel boeiend werkje in elkaar heeft gezet staat echter buiten kijf, vooral dankzij dat weergaloze titelnummer dat een staande ovatie verdient. Verderop in deze uitgave een uitgebreid interview met deze getalenteerde band.
Evil Dr. Smith diagnostiseert: 80/100 (toelichting)
Maak home
Bookmark