Evil Dr. Smith: Dit bandje was mij volledig onbekend en terwijl ik de met opgeblazen superlatieven doorspekte biografie van de band doorlees, laat ik de eerste drie nummers gelaten langs me heen glijden. Goed, deze band heeft op papier tenminste niet die Nederlandse valse bescheidenheid en durft hoog van de daken te schreeuwen, maar dan moet je het ook waar maken. Terwijl er namen als Foo Fighters, (de oude!) Smashing Pumpkins, The Mars Volta en Tool vallen in de aanprijsfolder, vraag ik me af waar ze die kapsones vandaan halen. De alternatieve rock met metalige gitaren klinkt op zich wel aardig, zeker het drumwerk is behoorlijk plezierig en je hoort inderdaad soms wel een vleugje Tool terug in de riffs en met de beste wil mogelijk wat Foo Fighters melodieën, maar het klinkt qua compositie en uitvoering enigszins gekunsteld, de gitaarlijntjes klinken zeurderig (‘Couldronemo’) en die zanger komt zo akelig “Nederlands” over. Het geheel is weer van die heikneuterige Hollandsche gestampte pot. Helaas. Even niet de behoefte om me van m’n chauvinistische kant te laten zien, begin ik vast m’n toetsenbord in gif te dopen…
…om tijdens het vierde nummer de toetsen weer vliegensvlug uit het zwavelzuur te halen. Huh? Wat is dit nu? Krijgen we ineens een andere band te horen? De dikke tien minuten van ‘Yessyana’ begint met een explosief bombastische riff en maniakale oerschreeuw om vervolgens met sinistere, etnisch aandoende percussie en stemmig akoestische gitaren een onheilspellend Toolsfeertje te creëren, niet in de laatste plaats door de dreigende zanglijnen van de nu ineens wel erg prettig in het gehoor liggende zanger TuWann (laat ik z’n naam nu maar wel noemen). Het epische gevaarte groeit uit tot een knots van een alternatieve metalhymne waar mijns inziens Tool het alleenrecht op heeft (ja, Tool staat voor mij op eenzame hoogte) – vooral de enorm lang aanhoudende repetitieve drumbreak en de finaleriffs zijn machtig imposant dat deze niet onderdoen voor een willekeurig nummer van ‘Aenima’ of ‘Lateralus’. Veel bands imiteren Tool, of laten zich er gewillig door beïnvloeden, maar Tool naar de kroon steken is wel heel opmerkelijk. Zeker voor een band dat daarvoor mij in slaap heeft doen sussen met drie halfbakken deuntjes! Ik moet even bijkomen van deze meer dan opmerkelijke en onverwachte auditieve uppercut en ga er even bij liggen…
….blijkt de verwoestende stootslag gelukkig geen toevalstreffer te zijn, want de twee navolgende (wat kortere) tracks ‘Red Label Society’ (met System Of A Down-achtige zanglijnen door Rémy Harrewijn van Festina Lenté) en de met fucking überheersende riffs doorspekte ‘The Act Of Monstrousness’ bezorgen me letterlijk kippenvel en een branderig gevoel in de ogen. Weg zijn die luchtige rockstructuurtjes; de band duikt dieper en dieper in de donkere spelonken van alternatieve metal met duistere baslijnen, folterende drumpartijen, splijtende gitaarriffs en gepijnigde en/of omineuze zanglijnen. Dat niet alleen, het zijn ook nummers met kop en staart, waar het niet enkel draait om de kunst van zo gespierd en intellectueel mogelijk allerhande maatsoorten eruit te knallen. Is dat opschepperige geblaat in de begeleidende biografie toch niet zo’n kolder als ik eerst dacht, al blijft de band wel nadrukkelijk in de sfeer van Tool zitten en heeft het met die andere bands muzikaal een stuk minder van doen. Bijzonder geslaagd is hierin ‘Aganetha’ waarin de Tooliaanse metal wordt gecombineerd met een Knight Rider-achtig synth-riedeltje en uitmondt in een bijna fusionachtige progjam (aha, hebben we hier toch dat vleugje Mars Volta te pakken?). In het begin van het afsluitende ‘Nightmare’s Over’ begint de zang van TuWann me toch weer wat tegen te staan, mogelijk omdat het bijna tien minuten lange nummer aanvangt als een conventionele rockballad (hoe onorthodoxer de muziek, des te beter komt TuWanns stem tot zijn recht), waarna de nogal experimentele geluidscollage halverwege en de vervolgens dubbel zo hard knallende riffs het nummer (èn TuWann) zich dubbel zo hard revancheert.
Hierdoor is er wel een klein probleem. Hoe dit album nu te oordelen? De eerste drie nummers zijn nauwelijks zeventig punten waard, maar de rest van het album zit dik in de 90 punten. Het is werkelijk godverdommese zonde van die eerste drie nummers, anders zat er geheid een eregalerijplekje voor deze band in en zelfs een eervolle eindejaarslijstnominatie. Waarom jongens, waarom?
Evil Dr. Smith diagnostiseert: 83/100 (toelichting)
Maak home
Bookmark