Tormentor Erich: Als ik een cd moet recenseren zoals dit ‘Predatress’ van Solitaire gaan mijn gedachtes vaker twee kanten op. Dat gaat dan ongeveer zo:
Gedachte één: Jezus, wat een achterhaalde hoes zeg. Hier zit toch helemaal niemand meer op te wachten? Volgens mij vonden we dit soort foto’s in de jaren tachtig zelfs al stom en kinderachtig. Hmm, het is wel mooi glossy papier, maar toch… en dan die teksten. Alsof we zevenentwintig jaar terug de tijd in gaan.
Gedachte twee: Ach, een ouderwets speed metal album. Oftewel eighties heavy metal heel erg snel gespeeld eigenlijk. Tjonge, die gitarist kan er wat van en die zanger past ook prima bij het geheel. Eigenlijk stom dat iedereen dit altijd maar als “not done anymore” afschildert, want het klinkt behoorlijk goed.
Tja, en dan moet je een recensie maken, en die is eigenlijk nu al half af. Het Finse Solitaire speelt dus heel erg jaren tachtig georiënteerde speed metal. Men heeft elf songs geschreven die samen voor achtendertig minuten pure metal zorgen. Dat de teksten en de foto’s nogal dom overkomen doet echter geen afbreuk aan de muziek. Sterker nog, uiteindelijk verhoogt het de cult achtige uitstraling van het geheel zelfs een beetje. En die muziek, tja, ik moet echt toegeven dat de muziek het goed doet. Dit is gewoon een tof album. Songs zoals ‘Spin The Saw’, ‘F.U.B.A.R.’ en ‘Iron Justice’ zijn snel, ze hebben een catchy refrein en ze zijn voorzien van stevige solo’s. Tijdens snelheidsmonsters zoals ‘Survivors’ en ‘From Hell To Horizon’ krijg ik zelfs flashbacks van Exciters ‘Heavy Metal Maniac’ en Agent Steels ‘Skeptics Apocalyps’ binnen en dat is wel een goed teken hoor! Nog zo’n pluspunt is het twin gitaar spel tijdens ‘Leather Scream’ en zo valt eigenlijk voor elke track wel wat te zeggen. Verder valt op dat ook de bas en de drums een behoorlijke eigen rol in het geheel spelen en de rauwe edoch niet achterhaalde productie geeft ‘Predatress’ een “do it your self” geluid dat prima bij het geheel past. Valt er dan niets op waarover we kunnen zaniken? Hmm, tja, die zanger gaat af en toe wel erg uit de bocht. Luister maar eens naar ‘I’m A Schizo (And So Am I)’. Hij doet dit echter met zoveel overtuiging dat het niet echt storend is, en dat maakt het wel weer leuk. Hij is misschien iets te fanatiek, zo kun je het ook zeggen.
Solitaire weet met ‘Predatress’ bij mij de juiste snaar te raken. Voer voor de metal puristen onder ons, en ook voor iedereen die weer eens wat anders wil dan het zoveelste “next big thing”.
Maak home
Bookmark