Evil Dr. Smith: Voor alle industriële, Scandinavische Star Trek-blekkies een korte waarschuwing vooraf: dit is niet de Noorse science-fiction post-black metal van The Covenant (tegenwoordig The Kovenant), noch de Zweedse electro-industrial van Covenant, maar de gloom ‘n’ grunge van The (real) Covenant uit ons eigen Amsterdam. De band is twintig jaar geleden opgericht en ik dacht dat ze al jarenlang ter ziele waren. Het afgelopen decennium hield de band er echter een sluimerend bestaan op na met hooguit enkele optredens per jaar, maar de band is nimmer opgeheven en brengt nu hun zesde release uit; het eerste album in tien jaar.
Niet dat dit op voorhand mij ook maar een mallemoer interesseerde. Al die jaren heb ik de band links laten liggen, veronderstellende dat het een matig gothic bandje met een slechte zanger was. Vraag me niet waarom ik dat dacht; sommige vooroordelen zijn op niets gestoeld. Dat blijkt ook wel als ik dit album opzet. The Covenant heeft namelijk nauwelijks iets te maken met gothic, maar is veelal een donker gestemde rockband dat aanschurkt tegen hardrock en grunge. En dan die slechte zanger… Frank van der Reep heet de man en als je hem ergens niet van kan beschuldigen, dan is het wel dat hij een slechte zanger zou zijn. Klik maar eens op onderstaand YouTube-clipje waar hij op een of ander truttebollenfestivalletje een magistrale live versie vertolkt van het titelnummer. Briljant! Frank klinkt als een Joe Cocker in zijn goede (lees: schorre drankorgel) dagen. Hij lijkt er zelfs een beetje op. De studioversie op dit album haalt het daar niet bij, maar de stevige rockmuziek is zeker een prettige kennismaking met de band. Zeker het wonderschone ‘Chasing Her Down’, waarin Frank met diepdonker gebronsde stem Mark Lanegan naar de kroon steekt. Er hangt wel vaker een zweem van melancholie rondom de nummers – ook vanwege Franks timbre, maar wordt met zoveel krachtig gespeelde rock en rauwe energie gebracht dat het ik me wel kan vinden in recensies van hun oude albums waarin de band werd vergeleken met The Cult, Danzig, Masters Of Reality, Soundgarden en met name New Model Army.
Een enkele gastzangeres (o.a. Frank’s eega Daphne in het heerlijke ‘So Easy’) en een intro uitgevoerd door niets minder dan het gerenommeerde, maar helaas in financieel zwaar weer verkerende Asko-Schönberg Ensemble in ‘Sue Me’ zorgen voor de nodige verdieping van Covenants rockgeluid. De band brengt, evenals al hun oudere albums, dit album weer in eigen beheer uit (Dutch & Dregs) en hebben ook alles zelf bestierd (opname, mix, productie, de hele rataplan). Alleen de mastering hebben ze uitbesteed aan Peter Brussee van Q-Point Mastering. Het klinkt allemaal erg integer en oprecht (de band houdt er een hoog DIY-mentaliteit op na) en het album luistert prettig weg zonder tot werkelijk grote hoogtes te stijgen. Jammer alleen van het oubollige indiepopdeuntje ‘The Worry Song’ (‘Don’t You Worry’) dat het vrij korte album (35 minuten) ernstig onbevredigend doet afsluiten, al is het natuurlijk een beter feel-good deuntje dan het oneindig irritante kutdeuntje van Bobby McFerrin.
Soms kom ik hun oude albums nog wel eens tegen in de steeds dunner wordende spoeling van Amsterdamse (tweedehands) platenzaken, maar een volgende keer zal ik ze er dan er dan toch eens uitvissen. Nooit te beroerd om te leren en een vooringenomen mening te herzien.
Evil Dr. Smith diagnostiseert: 70/100 (toelichting)
Maak home
Bookmark