Ramon: Mijn fiets is vandaag gejat. Gewoon uit mijn schuur. Ik doe aangifte bij de politie en spreek hardop een vermoeden uit waar ik denk dat hij nu staat. De reactie van “je beste vriend” is daarop: “onderneem hoe dan ook zelf geen actie, want dan bent u mogelijk ook strafbaar. Wij gaan daar niet kijken voordat we een signaal van de meldkamer krijgen. En die doen dat pas nadat de aangifte verwerkt is. Daar staan vijf kantoordagen voor”. AAAAAAAAAARRRRGGGHHHH, doe mij een bijl! Ik had nog wel wat mensen op mijn hitlist staan waar ik toch nog wat ongekoelde woede op wil botvieren, dan maar all-in enkele reis justitie. Hoe verzinnen ze het? Gelukkig beschik ik over een Zen-achtig geduld en een rustige overredingskracht, dus bovenstaande is niet nodig en de wijkagent gaat alsnog poolshoogte nemen. Nee, hij staat er niet (meer).
Nou ja, dan maar een lekker agressief cd’tje opzetten, in de ijdele hoop mijn onvoldane gevoelens te kanaliseren. Is dat even toevallig, de therapie die ik even eerder die dag voor mezelf uit had gekozen, is in de vorm van een Italiaans bandje belichaamd. Wat een ontzettend sterke bandnaam. Iedereen kan zich er een beeld bij vormen. Je gaat me niet wijsmaken dat je als rechtgeaard metal je nooit hebt afgevraagd wie je zou pakken als je één moord ongestraft zou mogen plegen. Ik hoop dat je de daad niet bij het woord hebt gevoegd, want dan schiet het zijn doel voorbij. Metal is tenslotte een goeie uitlaatklep om al je woede en frustraties onder een vergrootglas terug te zien. Hoe therapeutisch. Daarom gaat het nog wel even mee, vermoed ik.
Wat voor een band is Murder Therapy? Dat wilde je tenslotte weten, nietwaar? Het is een Italiaanse (Bologna, van die chipssmaak) death metal band die veel traditie terug laat komen in zijn chansons. De naam is in meerdere opzichten goed, want je weet precies wat voor band je er voor terug krijgt. Klopt dan ook helemaal. Beetje speels, ontoegankelijk voor popliefhebbers met een rock voorkeur, echte die-hard, midtempo geweld, uit de gekrochten van de menselijke psyche. Wat voel ik me toch thuis bij dit genre, als ik zo’n onbekend demobandje uit Italië hoor die in vier nummers laat zien dat er in metal nog altijd meer gebeurt dan waar dan ook. Hoewel de eerlijkheid gebied me te zeggen dat er niets voorbij komt dat ik niet al eerder gehoord heb, maar dat hoeft ook niet altijd. Ik drink vanavond denk ik een biertje en die had ik ook al eens eerder op en dat zal niet de laatste keer zijn. Het hoeft niet altijd maar anders. En in deze smaak (het gaat weer over de band) blijft het voor mij goed genieten. Puntgave demo, uitermate goed verzorgd, zodat ze met het vriendelijkste gezicht vragen of iemand ze alsjeblieft wil tekenen. Lastig als je uit Italië komt, maar niet ondenkbaar. Klik op alles wat je kan vinden van ze, misschien ben je snel weer klaar, maar anders heb ik je een leuke suggestie aan de hand gedaan.
Maak home
Bookmark