Jan-Simon: Laten we meteen met de deur in huis vallen: 'Slaves' van The Liszt is een plaat waar het prettig luisteren naar is. Het is de soort muziek die goed in het gehoor ligt, op een paar uitzonderingen na nergens echt opdringerig of vervelend is en misschien is dat ook meteen het grootste probleem met dit album: het is fijn op de achtergrond aanwezig, kabbelt op de rustige momenten lekker voort maar grijpt je nergens bij de strot. Als je niet wist wat je hoorde krijg je ook niet het gevoel dat je het per se moet weten. Dat is jammer, maar doet op zich niets af aan de verdiensten van de vijf Brabanders die samen The Liszt vormen. De band komt niet zomaar uit het niets, zanger-gitarist Robert-Jan (R.J.) Gruijthuijzen en drummer-producer Marcel van de Vondervoort spelen ook in Astrosoniq, de spacerockers uit Oss. Er is ook hulp van Ron van Herpen (gitarist bij Astrosoniq), de plaat is opgenomen in de eigen studio van Astrosoniq in Oss en uitgebracht op Spacejam records - je raadt het al - het eigen platenlabel van Astrosoniq.
The Liszt. Ik heb al veel vreemde bandnamen gezien en dit is er duidelijk ook weer eentje voor het lijstje. De band is inderdaad vernoemd naar de negentiende eeuwse Hongaarse componist Franz Liszt. Volgens eigen zeggen wordt de band gekenmerkt door 'een soortgelijk Romantisch gevoel voor Melancholie en een Faustiaans streven de ware aard van rockmuziek te doorgronden' (de Hoofdletters zijn van de band). Dat zal allemaal wel, al heb ik persoonlijk de nodige moeite de componist Liszt, vooral bekend van intens moeilijke pianostukken, met dergelijke thema's te associëren.
De invloeden die men zegt te hebben (van Led Zeppelin tot Nirvana, van J.J. Cale tot Queens Of The Stone Age en van David Bowie tot Sonic Youth) hoor ik eigenlijk nauwelijks terug, op Sonic Youth na. Aan het eind van '45 Minutes' wordt zo'n twee minuten lang geprobeerd om een zelfde orkaan van gierende gitaarfeedback te creëren waar Sonic Youth zo vaak haar nummers mee afsluit. Helaas blijft de beoogde orkaan uit, verder dan een stevig briesje komt men niet. Het was sowieso een beetje een vreemd element op deze cd die op momenten meer weg heeft van Tiamat en Brant Bjork dan alle illustere voorbeelden. De lange ervaring en grote (underground-)reputatie van Astrosoniq zal ongetwijfeld geholpen hebben om Brant Bjork te strikken om een stukje spoken word te doen op 'Sunny Side'. Maar de echte sterren van de cd zijn de inwoners van Oss, die door het ritmisch afsteken van vuurwerk op 1 januari 2007 een belangrijk aandeel hebben in het lange slotnummer '01-01-2007'. Een lekker landerig nummer ter afsluiting van een leuke cd. Astrosoniq is beter, maar The Liszt mag er ook wezen. Alleen die naam.
Maak home
Bookmark