|
|
Dutch Doom Days VI
Baroeg - Rotterdam - 03 november 2007
Enkele jaarlijks terugkomende festivals – ook in het doom metal genre – zijn telkens hoogdagen voor de liefhebbers van dit bepaalde (sub)genre van onze geliefde metal. Zo vormen de Dutch Doom Days al enkele jaren een begrip. Dit jaar ging het feest voor de doemdenkende zwarte massa voor de zesde keer door in de Baroeg in Rotterdam. Het is een tweedaags gebeuren, maar door omstandigheden kon ik helaas alleen eerste dag aanwezig zijn. Vorig jaar beleefde het vasteland van Europa hier de première van het Deense Saturnus, ditmaal was er met hoofdact Forsaken uit Malta weer een band te zien waar velen op gewacht hadden. Maar ook een concert van het Ierse Mael Mordha kan men een buitenkansje noemen. Daarbij is een vaste Nederlandse waarde als Officium Triste altijd een kwalitatief hoogstaande gebeurtenis voor de doomfanaten, dus was die eerste dag wel erg sterk.
Text & pics by: Vera
Doomliefhebbers komen van heinde en verre aangereisd om twee dagen te genieten van hun favoriete genre dat zelfs in de metalen media niet erg veel aandacht krijgt. De Baroeg is dan ook al aardig gevuld wanneer ik het vernieuwde pand betreed en de eerste band al zijn ding doet op het podium. Dat blijkt niet Eria d’Or te zijn, maar HEAVY LORD. Deze springerige jonge band zag ik onlangs nog aan het werk toen ze openden voor The Prophecy in de Batcave in Tilburg. De mannen slingeren met veel acrobatiek hun aan stoner verwante sludge de zaal in. Even kan het me boeien, maar daarna wordt het toch een beetje eentonig, al kan Heavy Lord toch al rekenen op een warm applaus van de aanwezigen.
 AUTUMNAL is een Spaanse band die in hun thuisland ooit openden voor het Doomination of Europe package in 2003. Ze gaan al heel wat jaartjes mee (sinds 1996) en kunnen me helemaal bekoren met hun melodieuze en melancholieke nummers die nog steeds leunen op de erfenis van oorspronkelijke Engelse doom bands als My Dying Bride, Anathema en Paradise Lost. Deze eigen nummers herbergen heel wat verschillende sferen, nog geaccentueerd door de zang van gitarist Javier De Pablo die zijn death grunts afwisselt met heldere vocalen, maar soms ook vrij extreem kermend de boel dirigeert. Hij zag er een beetje uit als John Watts van Fischer Z, maar schijn bedriegt. Wat uit zijn keel kwam was bij momenten indrukwekkend. Een jaar geleden besprak ik hun album ‘Grey Universe’ maar ik moet zeggen dat ze me live beter bevielen, zelfs al moesten ze het doen zonder de celliste Maria Inglemo.
THE RIVER valt me daarna een beetje tegen. Ik heb de band al in betere doen gezien – alweer één van de bands die ooit het voorprogramma van The Prophecy speelden – en ik raak weinig onder de indruk van de monotone vocalen van zangeres Vicky. Daarom ga ik maar even bijtanken en praten met bekenden tijdens dit concert. Want zelfs zanger Darren en bassist Brian waren uit Ierland gekomen voor dit belangrijke weekend voor doomliefhebbers.
 Een aangename verrassing is IMINDAIN. Evenals The River komen zij uit Engeland. De band was totaal onbekend voor me, maar hun trage, lome en lange nummers wisten me te begeesteren. Onlangs gebeurden er nogal wat veranderingen in de bezetting, maar toch klinkt het hecht en zelfzeker. De kale zanger (aanvankelijk met jeansvest over de zwarte T-shirt) is een man die zonder scrupules je meesleurt naar de diepste afgronden van funeral doom metal. Het doet soms bijna pijn om dit aan te horen, zo weeklagend en intens gaat LC Bullock tekeer. Zijn we dan allemaal masochisten hier in de zaal? Neen hoor, tegenover dit apocalyptische schouwspel speelt de band fraaie melodieuze gitaarlijnen en weet men door enige tempowisselingen de oprukkende eentonigheid telkens te doorbreken. Een interessant gegeven is dat ze hun debuut dit jaar uit brachten, genaamd ‘And The Living Shall Envy The Dead’ en nu werken aan een split cd met Ataraxie. In de gaten houden al is het wel erg extreem.
 Daarna begon het pas echt interessant te worden voor ondergetekende, want het Ierse MAEL MORDHA is één van de redenen waarom ik hier aanwezig ben. Hun nieuwe album ‘Gealtacht Mael Mordha’ was dit jaar één van de interessante releases op het Grau label. Bovendien zouden de concerten van de band iets speciaal zijn. En dat was het ook. De barden betreden onherkenbaar het podium met veel blauw en rode corpsepaint, gehuld in kledij waar men een half boek over kan schrijven. Ik beperk me tot de outfit van zanger Roibéard O Bogail: hij draagt een rood gewaad gedrapeerd rond zich, later het stoere bovenlijf bloot, en sandalen en staat al spoedig in de zaal in plaats van op het podium om het verraste publiek op te hitsen. Het fascinerende vijftal vangt aan met het melancholieke mediumtempo ‘Atlas Of Sorrow’. De muziek is slepend, heroïsch en doopt de Baroeg meteen in een zuiver Keltische sfeer. Inderdaad, Rob is een charismatisch frontman en de versnelling in het nummer laat de vuisten de lucht in gaan. Een ouder nummer in dezelfde stijl volgt: ‘Winds Of One Thousand Winters’. De volgende drie nummers zijn terug afkomstig van het laatste album. Rob springt geregeld van het podium, verdwijnt in de zaal, en brengt met zijn fluitspel een speels folk element aan in de woeste gitaarmuur van Gerry Clince en Anthony Lindsay. Deze gitaarlijnen zullen fans van Primordial niet onberoerd laten. Gerry speelt trouwens geregeld mee met Primordial live. Rob vertelde me dat hij zijn stem moest gadeslaan in deze rokerige omgeving, maar helaas was thee niet te verkrijgen in de Baroeg. Gelukkig viel zijn stem erg mee live. Later in het concert haalde hij ook nog een kanjer van een hoorn boven en werd dit grandioze optreden besloten met de titeltrack van het vorige album ‘Cluain Tarbh’. Een waar hoogtepunt! Deze doom is zeker niet traag, maar stevig en opzwepend!
Setlist: Atlas Of Sorrow, Winds Of One Thousand Winters, Window Of Madness, Curse Of The Bard, Gealtacht Mael Mordha, Cluain Tarbh
 MIRROR OF DECEPTION was al meermaals te zien op doom festivals. Zij hebben een harde kern fans, maar de vonk sprong niet over bij mij. Ik zou het omschrijven als een doomy Motorhead, maar dat kon ook aan de look van gitarist Jochen Fopp liggen. Met ‘Entgleiten’ speelt de Duitse band zelfs een nummer van de ep ‘Conversion’. En de speciale keelgeluiden waar mijn gerespecteerde collega Bas altijd wild van werd? Ik wachtte er tevergeefs op. Die zang was toch niet zo apart? Goed, misschien moet ik maar eerst eens rustig kennismaken met hun albums en ze dan nog eens live bekijken.
Setlist: Bleak, Haunted, Ghost, Entgleiten, Ship Of Fools, Mirthless, Vanished
 In de Baroeg speelt het Rotterdamse OFFICIUM TRISTE natuurlijk een thuiswedstrijd. De zaal is dan ook flink gevuld met enthousiaste fans. Ik zag de band vandaag voor het eerst met de nieuwe gitarist Bram Bijlhout. Het wordt een bezield optreden waar zanger Pim imponeert door zijn ruwe grunt, zijn weemoedige cleane zanglijnen en zijn enigmatisch gesproken intermezzo’s. Voor mij is het hoogtepunt ‘In Pouring Rain’ met de ultieme doom vraag: “Why? Why Me?” Dit gaat door merg en been en bezorgt je kippenvel. Ik vond dat de nieuwe gitarist het er wel goed vanaf bracht trouwens, maar er waren mensen die toch nog een beetje moesten wennen aan de afwezigheid van Johan Kwakernaak. Het succesvolle concert eindigt met twee nummers uit het album ‘The Pathway’ dat zopas in een geremasterde versie terug uitgebracht is met vijf bonus tracks. Een zalig uurtje melodieuze doom/death in de beproefde Engelse Yorkshire traditie!
Setlist: This Inner Twist, On The Crossroads Of Souls, In Pouring Rain, Pathway (Of Broken Glass), This Is Goodbye
 Velen hadden hier naar uitgekeken! FORSAKEN uit Malta maakt al jaren fantastische album zoals ‘Animo Mundi’ en vooral het indrukwekkende ‘Dominaeon’, zodat het één van mijn vurigste wensen was om hen live te zien. In de loop der jaren heb ik dikwijls gemaild met de sympathieke mannen uit Malta, maar heel dikwijls verlaten ze dit zuiderse eiland niet. Wanneer ik ’s middags de Baroeg betreed is de eerste ontmoeting in levende lijve dan ook bijzonder hartelijk en worden er meteen een aantal foto’s genomen voor het (doom) familiealbum. Bassist Albert Bell zeult dan al met een omvangrijke zak vinyl en CD’s en zanger Leo Stivala ontpopt zich tot een aimabele spraakwaterval die zijn enthousiasme over deze trip naar Nederland niet onder stoelen of banken steekt. Zij besluiten dan ook op grootse wijze deze eerste doomdag. Het kan niet anders, wanneer je het concert inzet met het prachtige ‘Dominaeon’ en later in de set ‘Kenosis’ en ‘Daylight Dies’ superuitvoeringen krijgen die luidkeels meegezongen worden met de vuisten in de lucht. Presentatie en uitzicht van Leo doen me meermaals aan Dio denken, hij heeft ook die plechtige articulatie en weidse gebaren vol bezieling. De zaal gaat helemaal plat bij de uitvoering van ‘Solitude’ van Candlemass. Ik was trouwens erg onder de indruk van gitarist Sean Vukovic. De manier waarop hij de ene vlugge solo na de andere uit zijn instrument toverde was ongelofelijk. Forsaken hoort bij de absolute top van traditionele doom metal en ook live was de heldere stem van Leo onberispelijk. Met recht DE hoofdact van deze eerste avond dus. Er werd nog enkele uurtjes flink nagevierd waarbij het bier rijkelijk vloeide en dan konden we terugblikken op een gedenkwaardige gebeurtenis!
Setlist: Dominaeon, Wretched Of The Earth, Aidenn Falls, Kenosis, Daylight Dies, Kindred Veil, Solitude, Carpe Diem, Where Angels Have Fallen
|
|
Special items: |
Maak home
Bookmark