|
|
The Gathering & The Liszt
De Groene Engel - Oss - 09 december 2006
Umpteenth. Een van de mooiste Engelse woorden naar mijn mening. Het betekent ‘de of het zoveelste …’ Ik dacht daaraan toen ik de leden van The Gathering het podium zag betreden van De Groene Engel in Oss, de werkelijke thuisgrond van de band. Sinds hun tweede album, het infameuze ‘Almost A Dance’ zag ik ze al tientallen keren en ik kan me werkelijk geen concert herinneren dat minder of slecht was. Misschien die zondagmiddag in Tilburg? Ach nee, de muziek blijft altijd staan als een huis. Dit was dus de ‘umptheenth’ keer dat ik zou gaan zien.
Text by: Winston
Eerst werd het publiek nog de Bossche band The Liszt voorgeschoteld en voorheen had The Gathering vaak pech met de keuze van hun support acts. Heel af en toe slechts was er wat leuks te zien en ik kan niet anders zeggen dat The Liszt gelukkig tot die laatste categorie behoort. Of het me in dank zal worden afgenomen weet ik niet maar de eerste muzikale referentie, want dat doe je nou eenmaal bij een eerste kennismaking, ligt toch bij Nirvana, maar dan gecontroleerder en een tikkeltje zwaarder. Hier en daar sluipt er een lekker stoner / Black Sabbath loopje tussen en naarmate het optreden vorderde kwam het publiek er steeds beter bij. De band met Robert-Jan Gruijthuijzen op zang en gitaar is de opvolger van de postgrungeband Supernatural en heeft verder nog Ronald Herregraven (ex-7Zuma7) op bas en Hans Jacobs (ex-Let’s Quit) op drums. Oorspronkelijk was The Liszt een trio maar met de komst van gitarist Tim (uit Oss!) kreeg de band een extra dosis power dat wel eens heel goed zou kunnen aanslaan. The Liszt, daar ga je meer van horen!
Na een lang en nietszeggend intro beleefde ik dat ‘umpteenth’ moment. Ik ben gestopt met tellen en als ik het nu zou proberen zou ik misschien niet eens meer allemaal weten te herinneren. Doet er ook niet toe, ik vind The Gathering nog steeds erg interessant, al vond ik eerder dit jaar het nieuwe album wat minder dan ik had verwacht. Uiteindelijk steeg die plaat toch nog in mijn waardering waardoor die toch gewoon in mijn jaarlijst staat. Vrijwel meteen werd duidelijk dat dit optreden in de thuishaven niet heel erg uitbundig zou gaan worden. Vooraan het podium was het niet bepaald druk, het publiek bleef lekker staan waar het in de pauze stond, gezellig babbelend, drinkend en rokend. Tja, het was wel een gewone zaterdag dus men moest wel gewoon met elkaar de keek op de week doornemen met elkaar. Dat er een klasseband op het podium stond te musiceren leek slechts een handjevol mensen te kunnen boeien. Nou, dat is dan je eigen publiek! Zangeres en nog immer stralende middelpunt Anneke van Giersbergen kon het dan ook terecht niet laten om mede te delen dat er een zondagmiddag sfeer hing. Erg gevat en goed gezien.
Naar de muziek dan maar. Naast een mooie selectie nummers van ‘Home’ werd een leuke greep uit het eerdere repertoire van de band. Helaas geen oer-nummers, en ook ‘Nighttime Birds’ werd overgeslagen. Met een behoorlijk uitdijende jukebox van The Gathering nummers is het natuurlijk steeds moeilijker om een voor iedereen zo interessant mogelijke setlist te maken. Toch nog wat leuke trakaties met ‘Liberty Bell’, ‘Great Ocean Road’ en ‘Probably Built In The Fifties’ en de toegiften. Wat ik zo uniek aan The Gathering vind is dat het ze altijd lukt om zo enorm samen te smelten tot een geheel. De muziek mag dan af en toe aan de lichte en dromerige kant zijn, de band blijft zich manifesteren als die kameleon die zijn kleuren aanpast en blijft hetzelfde beest wanneer er een lekker heavy nummer of gedeelte van een song voorbij komt. Met als eeuwige en constante zon in het midden van het podium staat die zangeres die zich in de loop der tijd van een soms iets te vrolijk springding tot een zekere en geweldige zangeres heeft ontwikkeld. Bassiste Marjolein Kooijman waagt zich heel af en toe aan een voorzichtig backing vocal, wellicht gaan we daar nog meer van horen in de toekomst? Op ‘Home’ stonden al wat experimentjes met zang, wie weet gaat de band dat nog wel verder uitbouwen. De toegiften waren een leuke bonus; maar liefst drie nummers van ‘Mandylion’ kwamen voorbij; ‘Eleanor’, ‘In Motion #1’ en de kraker ‘Strange Machines’. Dat was toch best onverwacht en dus zeer welkom. In ieder geval was mijn zoveelste bezoek aan The Gathering wederom de moeite waard en biedt deze band nog steeds een leuke avond. Het passieve publiek was wel royaal in haar applaus dus men waardeerde het optreden wel degelijk. Maar ik denk dat The Gathering Oss even over zal slaan bij een volgende tour door Nederland. Tja, het kan niet overal zoals in Mexico en andere Latijns Amerikaanse landen zijn…
|
|
Special items: |
Maak home
Bookmark