|
|
Daughters, Officer Jones, Engine Of Doom, Collision, Civil Terror & Triad81
Goudvishal - Arnhem - 18 november 2006
Zes bands op een avond, dat betekent in het geval van deze avond een ware terroristische aanval op de trommelvliezen en waarschijnlijk een behoorlijke reductie in de houdbaarheid van mijn oororganen. Maar ja, in het geval van tenminste de helft van de bands vanavond heb ik dat er graag voor over. Dit geld overigens duidelijk niet voor ontstellend veel andere mensen want bij mijn aankomst in Arnhem zijn er slechts een handjevol bezoekers op de been die de rest van de avond niet veel meer gezelschap krijgen. En dat terwijl er met het Belgische OJAHPCP (een van de laatste shows), Engine Of Doom (van de leden van Transmission0), en de Amerikaanse band Daughters toch een paar klinkende namen staan.
Text by: Jasper & pics by: Wout Overkamp (gast)
Voor een handjevol familieleden en vrienden mag de Arnhemse band Triad81 de spits af bijten vanavond en dat doen ze gretig, zij het niet echt overtuigend. Hoewel de band onder de naam Angry Minded al bijna tien jaar hangt de crusty grind noise een beetje als los zand aan elkaar. Pluspunt is vooral de zang die wel lekker over komt, en de spaarzame groovy stukjes. Als de band echter op tempo raakt verliezen ze strakheid. Het hart zit zeker op de juiste plaats en met meer oefenen en optreden komt het vast hartstikke goed met deze nog jonge band.
 Hierna is het de beurt aan Civil Terror om het nog steeds slechts matig opgekomen publiek te overtuigen van zijn kunnen. Ook deze band komt niet helemaal goed over, maar speelt om te beginnen al wel erg strak, en vooral de bassist laat een paar mooie kunstjes zien. Muzikaal tapt Civil Terror uit het traditionelere hardcore vaatje, en voegt hier aan vooral een hoop snelheid toe. Met een enthousiast publiek was dit vast een gaaf concert geweest, nu valt het allemaal een beetje in het water.
 Ook Collision kan mij niet overtuigen en ik vrees voor een zware avond want hierna zijn er nog eens drie bands te gaan. Collision is meer metal dan de voorgaande act, en de twee zangers zorgen bovendien voor een actieve performance. Het komt echter allemaal niet helemaal oprecht over en de grindcore van de band is vaak verre van strak. Liever zag ik het aan deze band gerelateerde Charlie*Adler hier spelen, die hadden ook beter bij de rest van de avond gepast. Er staat iets meer publiek in de Goudvishal als de band zijn set eindigt, maar het applaus lijkt te zijn afgenomen.
 En dan de grote verrassing van de avond: Engine Of Doom, het ‘hobbybandje’ van de leden van Transmission0, in het leven geroepen toen de band aan het wachten was op de release van zijn tweede album. Persoonlijk verwachtte ik eigenlijk een weinig pretentieuze metalband waarin de mannen eens lekker de haren konden losgooien, maar er is zoveel meer aan de hand met Engine Of Doom. De groovy sludgemetal past perfect bij vers opkomende bands als Intronaut, Kylesa en Baroness, om Mastodon maar niet te noemen. Michiel Van Der Avoird bewijst andermaal een van de beste metal strotten te hebben van ons land en heeft in Engine Of Doom bovendien een stuk meer vrijheid om het publiek zijn vunzige op Marquis De Sade gefundeerde teksten op te dringen. Dat de band goed op elkaar ingespeeld is lijkt logisch omdat ze al jaren in dezelfde opstelling muziek maken met Transmission0, en de geluidsman draagt zijn steentje bij door een vet transparant geluid waardoor alle steentjes op zijn plek vallen. Houdt deze band in de gaten, volgend jaar komt er namelijk een full-length uit en ik voorspel een absolute meteoriet inslag!
 Officer Jones And His Patrol Car Problems spelen een van hun laatste shows ooit vanavond voor een halflege Goudvishal. Gebrek aan inspiratie is officieel de reden voor de break-up maar de leden van de band gaan zeker door met muziek maken. Van zanger Kris DeWeerd vernam ik namelijk al dat hij iets met leden van The Setup gaat doen, en dat de rest van Officer Jones zal doorgaan met experimentele hardcore onder een andere naam. Persoonlijk kan ik hier nauwelijks op wachten want het titelloze debuut van OJAHPCP is voor de experimentele hardcore fans om te smullen met zijn duidelijk hoorbare ‘Botch on LSD’ invloeden. Gitarist Nick Placklé maakt op indrukwekkende Cave-In achtige wijze gebruik van diverse gierende effecten en zorgt er ondertussen voor dat de galopperende mathcore niet uit de hand loopt en steeds weer blijft boeien. Ik hoop deze band snel weer in een nieuwe samenstelling bij elkaar te zien want volgens mij gaan we er dan nog veel meer van horen.
 Voor de tweede keer deze maand wordt ik vervolgens geconfronteerd met het Amerikaanse schizocore gezelschap Daughters, en wederom sta ik versteld van de waanzin en het technische spel. Er hangt een stuk grimmigere sfeer dan twee weken geleden, of dat nu ligt aan het feit dat we een stuk dichter bij de band staan of dat de Dochters zich storen aan het lauwe publiek is onduidelijk, maar zanger Alexis schijnt er vanavond meer dan ooit op gebrand te zijn om zichzelf iets aan te doen. Met zijn nagels haalt hij herhaaldelijk zijn borstkas open terwijl hij jongleert met eindeloze klodders doorzichtig wangslijm. De gitaristen zijn opnieuw onnavolgbaar in hun gefreakte gitaar gemasturbeer en de muziek springt weer op en neer van woest en oorpijnigend tot fluisterend hysterisch. Daughters doen niet aan een toegift, en trekken zich eveneens vrij weinig aan van het publiek. Ze hebben weer een show overleeft, en dat is het geval van deze band elke keer weer een prestatie van formaat. De thuisblijvers hebben wederom definitief een indrukwekkende performance gemist van een van de meest overtuigende geniaal/gestoorde bands van deze planeet.
|
|
Special items: |
Maak home
Bookmark