|
|
Hatred - Deifecation - Stronghold
Frontline, Gent - 15 februari 2003
Een avondje Frontline in Gent voor de boeg. En wel een volledig Nederlands avondje op Belgische bodem. Vier bands, te weten: Hatred, Deifecation, Stronghold en United Forces maakten zich op voor een optreden over de grens. Ruim op tijd arriveerde de karavaan van busjes en volgauto’s de Belgische stad om vervolgens in de bijtende vrieskou te staan wachten tot de eigenaar zijn opwachting maakte en de tent opengooide. Tja, in Belgie gaat het er allemaal wat “gemoedelijker” aan toe, daar neemt men het niet zo nauw met precieze tijdafspraken. Gelukkig konden de bandleden een beetje opwarmen met materiaal sjouwen en om een uur of 9 ’s avonds kon het feest gaan beginnen.
Text by: Monique & Marco & pics by: Marieke Tebbens (gast)
“Feest, zei je?” moet United Forces gedacht hebben, “ dan zijn wij de band! Zeker weten!” Het aanwezige publiek keek even raar op toen de band inzette, maar al gauw maakte zich een melige lacherigheid zich van hen meester. Punkige versies van ‘Gostbusters’, “Scooby-dooby Doo, where are you?” en zelfs de Kim Wilde-hit “Kids in America” werden met verve tot uitvoering gebracht en door het publiek met vol enthousiasme meegebruld, kortom: de stemming zat er meteen lekker in. Er werd volop gedanst, gelachen, bier gedronken en plaatjes geschoten. Het buiten wachten in donker en onder nul Gent was snel vergeten dankzij United Forces die op laconieke wijze het café met vrolijke noten vulden.
Na het melige, gezellige United Forces is Stronghold aan de beurt om het niet in al te grote getalen aanwezig zijnde publiek te vermaken. Hun Thrashy Heavy Metal met wat Black-invloeden (voornamelijk wat betreft de zang) moet je gewoon een keer gezien hebben want Stronghold gelooft heilig in het principe dat je het publiek moet vermaken tijdens een optreden. Wat dus wil zeggen dat je 90% van de tijd staat te kijken naar een bassist en een gitarist die de zogenaamde Tipton/Downing houding aannemen en een drummer die met z’n stokken goochelt (vroeger noemden we zulke drumtypes ‘posers’!). De band straalt echt lol uit en is dat niet de essentie van Metal? Bovendien is hun muziek live erg goed te pruimen en het nieuwe materiaal is ten opzichte van hun eerste demo “Inside” wat sneller geworden, zo lijkt het. Vaste prik zijn de Venom cover “Black Metal” (heerlijk krakkemikkig neergezet, zoals het hoort) en het stukje “Battle Hymns” (van Manowar, duh!) dat na het laatste nummer (tevens toegift) het zaaltje ingeslingerd werd. Gewoon eens een keertje naartoe gaan als deze mafkezen bij je in de buurt spelen.
Dan pakte het na Stronghold het podiumpje beklimmende Deifecation het wel wat serieuzer aan, maar entertainen deden ook zij, zeker het als het gaat om het zo vet mogelijk spelen van spijkerharde old school Death Metal. De band uut ’t Oost’n heeft met “Dystopian Anthropotagonism” een fijne schijf op zak om live te promoten en dat deed men met verve. Zodanig zelfs, dat ik Deifecation live nog stuk gaver vind dan op cd. Ook bij Deifecation zat de stemming er goed in bij zowel de band als het publiek. Zanger Willem (“het volgende nummah”) had inmiddels de nodige biertjes op maar dat weerhield ‘m niet om de longen uit z’n lijf te brullen terwijl achter hem een maniakaal grijnzende Patrick z’n stokken met precisie op de daarvoor bestemde vellen deed belanden. Enhousiast was ook de snarensectie die in Marijn een erg goede bassist hebben, terwijl gitaristen Taco en Iwan hun riffs retestrak door de speaker heen pompten. Kortom: een geweldig optreden.
Headliner en waardige afsluiter van de avond was Hatred. Deze Zeeuws-Brabantse combinatie zette vol overtuiging in. De band is onlangs zijn 2e gitarist verloren hetgeen toch wel enige aanpassingen vereiste in de nummers. Enkele gitaarsolo’s moesten noodgedwongen geschrapt worden, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook als drie-mans formatie blaast de band als een tierelier. Wat de band op cd heeft afgeleverd (zie review in dit issue) weten ze live prima te waar te maken. Geen kapsones, geen gemier, gaan met die handel. Bruut en strak, catchy en krachtig. En het aanwezige publiek liet wederom hun waardering blijken door heftig te zeuren om een toegift. Hatred zijn de beroerdste niet, dus knalden ze er met plezier nog maar een nummertje in. Een krachtig en zeker overtuigend optreden van de mannen, en alle waardering voor het feit dat verlies van een gitarist geen verlies aan impact betekent!
En zo kwam er een einde aan een vermakelijk avondje doorgebracht in opperbeste stemming. Of deze bands met hun optreden België hebben veroverd valt echter nog te bezien want de zaal stond vol met Nederlandse staatsburgers en slechts hier en daar een verdwaalde Belg. Maar Belg of Nederlander, het was een uiterst geslaagde avond. Enkele jolige uitbundige bezoekers meenden nog even het Karaoke feest in het pand ernaast te moeten bezoeken en een niet nader te nomen bassist vond het noodzakelijk de stoeptegels voor de Frontline van een mooi motief te voorzien, Belgische agenten druk in gesprek met een oudere jongere in Metallica-shirt trok ook de nodige aandacht, maar uiteindelijk zat er toch weinig anders op dan maar aan de lange reis terug te beginnen. Voldaan en tevreden, dat wel!
|
|
Special items: |
Maak home
Bookmark