|
|
DYNAMO OPEN AIR 2005
Dauwpopterrein - Hellendoorn - 07 mei 2005
Als er een ding aan Dynamo niét is veranderd, dan is het wel het weer. De druilerige regen zorgt voor een mistroostige, matte entourage, nog voordat de hekken van het terrein geopend zij. Het is elf uur ’s ochtends, een uur voordat de eerste band zou beginnen, en een paar dozijn metalheads staat wat onwennig in de Hellendoornse bermen heen en weer te schuifelen, terwijl er af en toe een auto op het polderlandschapachtige eenbaansweggetje de bescheiden metalheadmassa doorklieft. Tot er natuurlijk twee auto’s uit tegenovergestelde richtingen midden tussen de grinnikende hardrockers tot stilstand zijn gedoemd. Nee, vreselijk boeiend is dit niet, maar veel meer sfeer is er simpelweg niet voorradig.
Text by: Evil Dr. Smith, Michiel, Peter, Ralph & Horst & pics by: Marcel
Rond half twaalf gaan de hekken open en de ondertussen tot enkele honderden aangegroeide klomp metalheads staat gedwee in de rij om te zien of de Dauwpoppers (dat twee dagen eerder op hetzelfde terrein plaatsvond) nog iets van het terrein hebben overgelaten. Ja, enkele honderden, meer kan ik er echt niet van maken. Ik kom zelfs onmiddellijk al een aantal bekenden tegen en dat wil wat zeggen, want wereldvreemd als ik ben wil ik bij grote mensenmassa’s graag opgaan in volledige anonimiteit. De route van de toegangshekken naar het festivalterrein is als vanouds: modder, plassen en zowaar ook nog wat drassig, groen (!) gras. Namens Lords Of Metal baanden Horst, Michiel, Ralph, Peter en Uw aller Evil Dr. Smith zich een weg door de prut om het één en ander te evalueren. Marcel tekende voor alle foto’s. (Evil Dr. Smith)
12.00 - 12.30 Stage 2 - STILL REMAINS
 Om twaalf uur gaat de eerste Overijsselse Dynamo Open Air van start gaan met STILL REMAINS en ik heb me al tactisch opgesteld bij een standje met CD’s, welke tegenover de festivaltent geplaatst is. Terwijl ik m’n budget in verontrustende snelheid er doorheen jaag – en overschrijd – valt het me op dat er om kwart over twaalf nog steeds soundcheck-achtig gepruts gaande is in de tent. Ergens verderop hoor ik wel wat laag gestemd geloei. Duidelijk het terrein nog niet goed verkend, zie ik een bordje “Enge Bos Podium” en ontdek een veel kleinere festivaltent waarin een vijftal Beatlescoupe-kopjes schudden op robuuste New Wave Of Detroit Rock City en het zesde bandlid, de gitarist, getooid gaat met prachtig lang, ravenzwart black metal haar. De gruntende krullenbol staat in zijn meest versleten shirt en blauwe spijkerbroek de casual American kid uit te hangen en heeft een lekkere strot, alhoewel zijn praatjes tussen de songs door volkomen onverstaanbaar en dus nogal zinloos zijn. De paar honderd man publiek staat de band nog wat slaperig en schaapachtig aan te staren, maar de band speelt er hun At The Gates riffs met gothic toetsenwerk niet minder vet om. Vooral die toetsenist is wel amusant om te zien. Als hij ook maar even niet op z’n toetsenbord hoeft te beuken loopt hij van hot naar her, trekt een verwrongen smoel alsof hij helse pijnen heeft (constipatie?), loopt nog een stukje verder het podium op, staat stil, trekt nog een gekke bek of kijkt verdwaast naar het publiek, lijkt iets te willen doen of zeggen, maar loopt dan zonder noemenswaardige actie weer terug naar zijn toetenwerk. Grappig kereltje. Tegen half een sluit de band verdienstelijk af met de van hun laatste CD ‘Of Love And Lunacy’ afkomstige ‘The Worst Is Yet To Come’. Als ik naar de lucht kijk denk ik dat ze gelijk hebben. (Evil Dr. Smith)
12.30 - 13.10 Stage 1 – MERCENARY
Mercenary mag het spits afbijten op het hoofdpodium. Dit is mijn eerste band van deze dag en ik verbaas me dan ook over de opkomst. De tent is niet eens half gevuld. Toch laten de Denen van Mercenary zich hierdoor niet uit het veld slaan. De band speelt een zeer professionele, energieke en strakke set. Natuurlijk ligt de nadruk op de nummers van het prachtige '11 Dreams' album. "World Hate Center", "Sharpen The Edges", "Firesoul" en natuurlijk het titelnummer. Ook oudere nummers worden echter niet geschuwd. Het enige minpuntje is het wat te dikke geluid waardoor vooral de zang niet helemaal uit de verf komt. Toch is dit een erg strak optreden van deze veelbelovende band. Vooraan gingen de eerste nekken alweer goed los! (Peter)
13.10 - 13.50 Stage 2 - 3 INCHES OF BLOOD
De tweede All American Metal Kids formatie in de kleine tent komt eigenlijk uit Canada (Vancouver) en steelt voor de verandering eens niet van de Scandinavische school, maar duikt nog dieper in de metalhistorie. Hoewel dat op het eerste gezicht er niet naar uitziet als je de zanger bekijkt: met zijn dikke baard en veel te grote spijkerarmbanden ziet hij eruit als een authentieke 10de eeuwse Viking. Toch zal hij niet veel ouder dan 25 zijn. Zijn stem zorgt voor verbaasde gezichten die de band nog niet zien, maar wél horen. “Verrek, treedt Rob Halford op?” Eenmaal binnen het gezichtsveld zien ook zij een zesmansband spelen die de power van metalcore heeft gegoten in galopperende basplukken van Steve Harris met de gehaaste gitaarriffs van Iced Earth’s eerste twee albums. Op zichzelf niet hoogst origineel, maar wel met bruisende energie en overtuigende felheid. Daarbij wordt de zanger vergezeld door een tweede zanger die rechtstreeks uit een metalcoreband is komen lopen. Met kortgeschoren kop en groene hoody krijst hij duidelijk de tweede viool. Zelfs bij het aankondigen van een volgend nummer wordt hij soms overruled door de Canadese viking. Hun eerste Nederlandse optreden komt mede hierdoor wel wat rommelig over, maar oh-oh-oh, wat klonken hun metalriedeltjes lekker vet! 9 Juni a.s. gaan zij dit samen met Still Remains en het verderop besproken Trivium nog eens even vetjes overdoen in de Melkweg. (Evil Dr. Smith)
13.50 - 14.40 Stage 1 – MASTERPLAN
Een jaar of tweeëneenhalf geleden debuteerde het Duitse Masterplan op uitstekende wijze middels hun gelijknamige debuutalbum. Tijdens hun tour met Hammerfall twee jaar geleden zag ik de band rondom voormalig Helloween-leden Roland Grapow op gitaar en Uli Kusch achter de drums voor het eerst live aan het werk en sindsdien was ik ze een beetje uit het oog verloren. Hun meest recente album “Aeronautics” is daarom ook volledig langs mij heen gegaan dus besloot ik me, na in de stromende regen met chef Horst, collega’s Peer en Yvette en de rest van de Eindhovense posse al half weggespoeld te zijn, bij de main stage (goddank dat die overdekt was met dat pokkeweer van vandaag) te laten verrassen door wat de heren in petto hadden. Waar de meeste bands optredens aangrijpen om hun meest recente album in de markt te zetten, speelde Masterplan vandaag verhoudingsgewijs meer (zes tegen vier) nummers van hun debuut en dat deed mij deugd. Waar ik minder vrolijk van werd was dat ondanks dat Jan Eckert een uitstekend bassist is hij wel verdomd ver vooraan in de mix stond die op haar beurt weer tegen de pijngrens aan zat. Pas tegen het einde bij het ultieme feel-good nummer “Heroes Of A New World” begon het wat het geluid betreft weer ergens op te lijken. Een ander punt waar ik me aan stoorde was dat ik het idee had dat zanger Jorn Lande zijn uitstekende vocale prestaties op cd vandaag bij lange na niet wist te halen door veel van zijn uithalen danwel uit te stellen, zoniet minder krachtig te brengen ofwel een oktaaf lager in te zetten. Zou hij soms kou gepakt hebben met dit weer? Positieve uitschieters derhalve waren de weergaloze solo’s van zowel Grapow als toetsenist Axel Mackenrott (op de momenten dat deze te horen was in de geluidsbrij) en lekkere meezingers zoals “Kind Hearted Light” en “Enlighten Me”. Na “Crawling From Hell” zat het optreden van Masterplan er weer op en was buiten de tent zowaar de zon weer gaan schijnen. Ondanks dat de weergoden aan dit optreden wellicht een goed gevoel overgehouden hebben, ziet ondergetekende de band graag nog een keer in de herkansing op Bospop later dit jaar. (Michiel)
14.40 - 15.20 Stage 2 – TRIVIUM
Trivium maakte diepe indruk met het onlangs verschenen ‘Ascendancy’, voor mij voorlopig wel de plaat van het jaar, maar goed, we hebben nog even te gaan. Ik was dan ook verheugd toen duidelijk werd dat de band Dynamo Open Air zou aandoen. Het live brengen van een stukje vette muziek is tenslotte nog altijd heel iets anders dan een goede plaat in elkaar draaien. De kleine tent was vol toen het viertal de planken op ging en het inmiddels verkleumde publiek was er wel klaar voor. ‘Rain’ zette gelijk de toon (hoe toepasselijk) en ook de rest van het materiaal (enkel van ‘Ascendancy’) werd op overtuigende wijze voor het voetlicht gebracht. Zanger Matt Heafy gaat als een bezetene tekeer en zweept het publiek keer op keer op. Het meeste indruk maakt de geweldige gitaar tandem Heafy/Beaulieu. Sinds de roemruchte Bay Area tijden heb ik zelden zo’n strakke tandem gehoord, ze nestelen zich moeiteloos tussen de Forbiddens en Vicious Rumors van deze wereld. Enige minpunt aan de show was het zeer matige geluid. Gelukkig krijgen we met zijn allen een herkansing als de Roadrage tour op 9 juni de Melkweg aandoet. Van Trivium gaan we nog heel veel horen. (Ralph)
15.20 - 16.10 Stage 1 - LAAZ ROCKIT
De laatste keer dat ik Laaz Rockit heb zien spelen was bijna precies zeventien jaar geleden. In 1988 stond deze Amerikaanse formatie namelijk ook al eens op Dynamo Open Air, alleen had het verschil qua ambiance niet groter kunnen zijn. Destijds stond men voor een slordige 20.000 man/vrouw op de kunstijsbaan zijn ding te doen in een zalig lentezonnetje, waar de band nu slechts een paar duizend geïnteresseerden voor zich zag staan in het klamme bos, nog nadampend van de overvloedige regenval tijdens de voorgaande bands. Aan enthousiasme hadeen de heren verder niet veel ingeboet. Zanger Michael Coons was nog net zo’n slappe ouwehoer als toen (al was zijn stem behoorlijk aangevroten door de tand des tijds – de hoge noten haale hij niet meer), en bassist Willy Langenhuizen liep nog steeds als een gorilla met constipatie problemen over het podium. Tot zover natuurlijk weinig nieuws, ware het niet dat zijn lange haar waarschijnlijk in het zelfde kappersmandje ligt als dat van de zanger en beide gitaristen. Ach ja, de band lag natuurlijk al jaren op zijn reet, en zo te zien hadden de heren zich uitstekend aangepast aan het leven buiten een metal band. Vol trots meldde meneer Coons dan ook dat men gezamenlijk wel acht kinderen had, met een negende op komst, en dat drummer Victor Agnello een echte dokter is (“…some people make better use of their time than others…”).
Nu was de band slechts voor twee optredens bij elkaar gekomen, speciaal voor DOA, en dat was wel te merken ook. De setlist was, met uitzondering van een paar tracks, nagenoeg dezelfde als op DOA ’88, maar de uitvoeringen waren een stuk minder strak. Heel begrijpelijk natuurlijk als je in geen jaren meer met elkaar gespeeld hebt, maar af en toe was het toch wel genant, zoals tijdens ‘Last Breath’, waar meneer Coons even op fabelachtige wijze verkeerd inzette en de band eventjes het spoor bijster was. Afgezien daarvan was het verder allemaal best te pruimen. Nummers als ‘Bad Blood’, ‘Fire In The Hole’, ‘Spared From The Fire’, ‘Forced To Fight’ en ‘Euroshima’ zijn natuurlijk nog steeds geweldig, en mede dankzij een forse dosis aan jeugdsentiment en humor (altijd grappig als Willy weer eens in het Nederlands probeert te schelden) was dit een geslaagd optreden. (Horst)
16.10 - 16.50 Stage 2 – EVERGREY
Omdat Laaz Rockit er persoonlijk voor had gezorgd dat een bleek zonnetje definitief wist te winnen van de druilerige wolkendekken, is de laatste trip van het hoofdpodium naar de kleine tent de eerste die zonder poncho, plu of soppende sokken ondernomen kan worden. EVERGREY begint iets te laat, maar willen als enige non-NWOAHM band in deze tent niet minder fel en energiek overkomen dan hun jeugdige, Amerikaanse vakbroeders. ”We are fuckin’ Evergrey from fucking Sweden and we’re gonna kick your fucking ass!” introduceert zanger Tom Englund de band en schiet onmiddellijk uit de startblokken met ‘Blinded’ om te vervolgen met ‘End Of Your Days’. De band is weer volledig in het zwart gestoken en vooral de ruig ogende bassist Michael Håkansson staat met sik, piercings en overdadige tatoeages te overtuigen als een rasechte true black metal man; daar heeft hij geen pandabeertjespatroon voor nodig. Tom lijkt weer een dikkere toet te hebben gekregen sinds de laatste keer dat ik hem zag (een half jaar eerder) en lijkt zijn spekkige uitstraling te willen compenseren door extra gejaagd door de nummers heen te sjezen. “More Than Ever’ en ‘She Speaks To The Dead’ volgen in allerijl en ik begin de indruk te krijgen dat de band wat op de automatische piloot de nummers staat af te raffelen. “We haven’t much time, so we keep on playing as fast as we can,” legt Tom ons uit, maar het klinkt eerder als een excuus dan dat het naar complimentjes vissen is. “Make some international heavy metal noise!” zweept Tom ons nog een keer op, maar het beleefde gejuich zal zelfs geen Hellendoornse braderie op een koopzondag doen opschrikken. De tent is vol en publiek en band hebben het redelijk naar hun zin, maar het spat er niet echt van af. Ook ik kom niet echt in de Evergrey mood, maar dat komt misschien ook omdat ik moest zeiken als een otter. Toch nog even verdienstelijke, maar geen meesterlijke uitvoeringen van ‘Recreation Day’, ‘A Touch Of Blessing’ en natuurlijk hun epic classic ‘The Masterplan’ (hier had Jorn Lande best een stukje mee mogen zingen, hij was nu toch in de buurt) geluisterd om daarna in allerijl een boompje op te zoeken. Op naar de Zeeuwse death metal klei. (Evil Dr. Smith)
16.55 - 17.55 Stage 1 – GOREFEST
Als een donderslag bij heldere hemel werd afgelopen jaar de reünie van de vaderlandse death metaltrots Gorefest aangekondigd. Deze werd binnen de metalwereld met gemengde gevoelens ontvangen. De fans waren euforisch echter waren er ook kritische geluiden te horen over deze opmerkelijke terugkeer waaronder de column van collega Ferdi die net als ondergetekende zijn bedenkingen had bij de hereniging van de band die nu niet bepaald als de beste vrienden uit elkaar waren gegaan na de flop van het “Chapter 13” in 1998. Desalniettemin was ik toch benieuwd hoe de heren het er vandaag vanaf zouden brengen nadat ze in de tussenliggende jaren behoorlijk verschillende muzikale paden – van het spelen in een Thin Lizzy tribute band, de kost verdienen als gitaardocent, als vaste drummer van Arjen Lucassen fungeren tot het maken van electropop – bewandeld hadden. Al meteen na de aftrap welke verwachtingsgewijs gedaan werd middels “The Glorious Dead” was het duidelijk dat Gorefest weer helemaal terug was. Loeistrak en vol enthousiasme speelden de Zeeuwen een ijzersterke, nagenoeg identiek aan hun “Eindhoven Insanity” optreden van 1993, set en was het genieten geblazen om krakers als “False”, “Mental Misery”, “Erase”, “From Ignorance To Oblivion”, “The Mass Insanity” weer te mogen horen. Alle mogelijke scepsis werd weggespeeld door de heren Harthoorn, Warby, Bonebakker en de hoogblonde Jan-Chris de Koeijer en tevens viel het op dat het gespeelde repertoire wat al meer dan tien jaar oud was de tand des tijds uitstekend heeft weten te doorstaan. Een luid applaus viel de band te deel en de band beloonde het enthousiasme van het publiek middels de afsluiter “Confessions Of A Serial Killer”. Binnen een klein uur was ‘The Glorious Dead’ omgevormd tot ‘The Glorious Return’. Heren, welkom terug aan het front en als voor het geplande nieuwe album de inspiratie gehaald wordt uit de vandaag gebrachte setlist dan heb ik daar alle vertrouwen in. (Michiel)
18.15 - 19.15 Stage 1 – OBITUARY
Na ‘The Glorious Live’ performance van de Zeelandse death metal boeren, is het death metal blokje nog niet voorbij. Ook OBITUARY heeft zich weer ontrukt van de overlijdensadvertenties en na een succesvolle clubtour vorig jaar oktober, mogen ze nu in hun succesvolste line-up hun opwachting maken voor een festivalgrote mensenmenigte. Speciaal overgevlogen vanuit Florida moeten zij de vibe van Gorefest zien vast te houden. Daar zijn ze dan. Hé, ze hebben Dee ‘Twisted Fuckin’ Sister’ Snider en Zakk Wylde meegenomen! Oh nee… het zijn de ultralange, blonde krulharen van oergrunter John Tardy en achter een dikke redneckbaard schuilt volgens mij gitarist Allen West (naschrift: verkeerd gegokt, het bleek Trevor Peres te zijn). De andere twee snarenplukkers (Trevor Peres en Frank Watkins) lijken daarentegen hun jaren in een nu metalband te hebben gesleten. Qua uiterlijk dan, want muzikaal is het heerlijk van dik hout zaagt men rottende lijkkistplanken. Uw muziekjournalist valt hier wel even flink door de mand, want John was smakelijk bij grunt, maar daardoor wel zo onverstaanbaar dat ik met geen mogelijkheid de songtitels naderhand terug kon googelen. Ja, het geweldige ‘Chopped In Half’ komt al snel voorbij, net als ‘Turned Inside Out’, waarbij de enige waargenomen surfcrowder tijdens het concert welgeteld drie hoofden haalt eer hij alweer op de grond lazert. Nee, de mensen vooraan hebben meer zin in ouderwets helikopteren of nog ouderwetser jaknikkend hoofdschudden. De band straalt plezier uit, vooral John heeft schik voor tien zerken, en de death metal groove zit er bij Obituary nog prima in. Na o.a. het titelnummer van ‘Cause Of Death’ komt bij de toegiften dan het eerste voorproefje van hun nieuw te verschijnen album ‘Frozen In Time’ (releasedatum: 12 juli). ‘Insane’ blijkt een typisch Obituary nummer te zijn: hooguit iets groovender en wat minder zombie. Het slotakkoord is vanzelf ‘Slowly We Rot’ en daarmee sluit de band een lekker optreden af. 23 Juni zijn ze weer in Nederland, in de 013. (Evil Dr. Smith)
19.40 - 20.45 Stage 1 – TESTAMENT
Ik citeer even uit het DOA 2005 programma boekje: “In navolging van Anthrax komt ook Testament naar Dynamo in de ‘klassieke’ bezetting. Zie nog één keer de band die Dynamo Open Air 1987 met de grond gelijk maakte! Zal de geschiedenis zich herhalen? Het spreekt voor zich dat Testament alleen songs uit die tijd zal spelen. Into the pit! Obey!”
 Nou, dat beloofde wat zeg. Ik stond zelf (onder gelijkwaardig natte omstandigheden, maar dan zonder tent) ook op die Eindhovense parkeerplaats achttien jaar geleden, en werd daar werkelijk omver geblazen door een band waar ik en menig ander al sinds het uitkomen van de Legacy demo reikhalzend naar stond uit te kijken. De band kwam, zag, en speelde daar met twee vingers in de neus iedereen, inclusief Destruction en Stryper, zonder noemenswaardige moeite naar huis. Niet zo moeilijk met een werkelijk fantastisch debuut album op zak, en ik bangde mezelf helemaal suf op al die klassiekers van ‘The Legacy’, om het genadeschot te krijgen bij het monstrueuze ‘Reign Of Terror’. Een soortgelijke impact zou de band later nooit meer op mij maken, ondanks een aantal prima optredens in een recent verleden (De Effenaar Eindhoven 2003 & No Mercy Easter Festival 2003), maar nu het oude Testament weer eens bij elkaar was met de belofte van alleen maar oude hits ging er maar even goed voor staan. Dit kon immers wel eens legendarisch worden…
 Nou, legendarisch werd het inderdaad, maar dan in de categorie ‘legendarische teleurstellingen’. Niet dat de heren slecht speelden of zo, dat was allemaal prima verzorgd, evenals het enthousiasme on stage, het geluid en de (eerlijk is eerlijk) prachtige lichtshow. Het was ook erg leuk om mannen als Alex Skolnick (die tegenwoordig loopt te jazzen), Greg Christian, Louis Clemente en John Tempesta weer eens aan het werk te zien, al kan je je bij die laatste afvragen wat hij op dit reünie feestje deed, aangezien hij slechts op twee CD’s van Testament actief was, te weten ‘Low’ (1994) en ‘First Strike Still Deadly’ (2001). Neen, het venijn zat ‘m in de setlist, want die was werkelijk bar en boos, zeker met het verwachtingspatroon dat was geschapen door alle voorpubliciteit. Weet je, als ik ergens lees dat er alleen nummers uit de periode rond DOA 1987 zullen worden gespeeld denk ik nou niet bepaald aan slappe zooi van ronduit zwakke platen als ‘The Ritual’ (‘Electric Crown’), ‘Souls Of Black’ (het titelnummer) of ‘Practise What You Preach’ (‘Sins Of Omission’, ‘Practise What You Preach’, ‘Let Go World’). Had dan gewoon lekker moderne classics als ‘D.N.R.’ of ‘Fall Of Simpledome’ ten gehore gebracht, dan viel er tenminste nog wat te genieten. Neen, bij de periode 1987 denk ik aan erkende klassiekers als ‘Burnt Offerings’ (niet gespeeld!), ‘Raging Waters’ (niet gespeeld!), ‘C.O.T.L.O.D.’ (niet gespeeld!), ‘First Strike Is Deadly’ (niet gespeeld!), ‘Alone In The Dark’ (niet gespeeld!), ‘Apocalyptic City’ (niet gespeeld!) en ‘Reign Of Terror’ (niet gespeeld!). Verder lag de nadruk met vijf vertegenwoordigde nummers vooral op ‘The New Order’ (‘The New Order’, ‘The Preacher’, ‘Into The Pit’, ‘Trial By Fire’, ‘Discipels Of The Watch’) en tot mijn afgrijzen moest ‘The Lecacy’ het slechts doen met twee tracks: ‘The Haunting’ en ‘Over The Wall’.
Was dat nou dé reünie? Was dat nou de triomfantelijke terugkeer op het festival waar alles mee begonnen was? Had ik hier stiekem toch een tijdlang naar uitgekeken? Ik weet ook wel dat het verleden dood is en op in rook, maar ik zat dus even niet te wachten op een uitgebreide wissel van drummers halverwege het optreden, of op Alex zijn sublieme gitaarwerk. Neen, ik wilde een setlist die mij net als in 1987 omver zou blazen en mijn nekspieren tot pulp zou vermalen. Heren, dit doen we nog een keer over, en dan spelen jullie gewoon netjes de hele ‘Legacy’ schijf, aangevuld ‘Reign Of Terror’, The New Order’, ‘Into The Pit’ en ‘Discipels Of The Watch’. Die flauwekul die tussen 1989 en 1993 is uitgebracht speel je maar lekker in de garage als je weer eens een sixpack teveel genuttigd hebt. (Horst)
21.05 - 22.15 Stage 1 - JON OLIVA'S PAIN
 Terwijl ik mezelf nog wat lekker loop te maken (want nog steeds blut) op de logistiek ongelukkig geplaatste en dus de hele dag behoorlijk uitgestorven Metal Market, hoor ik rond kwart over negen ineens een wel héél bekend pianodeuntje vanuit de festivaltent. Verrek, hoor ik daar ‘Gutter Ballet’? Ja hoor, JON OLIVA’S PAIN doet niet hypocriet en start plompverloren met een der grootste krakers uit Jon’s verleden. Zelfs zijn fameuze, spookachtige kraai schalt weer eventjes met vlijmscherp venijn over het veld. In gestrekte draf ontwijk ik de meeste plassen en modderpoelen om de reusachtige gevaarte van Jon van wat dichterbij te bekijken. Een deel van de Lords-afvaardiging is inclusief Warm Up Party na 30 uur DOA’en trouwens al afgetaaid – de mietjes! – dus nam ik de twee hoofdacts voor mijn rekening. Ondertussen zie ik Big Jon vanachter een Korg synthesizer het middelste gedeelte van het podium vullen (alhoewel de meest synthpartijen door een zesde man worden verzorgd) en begint hij juist met ‘All The Time’ van zijn aan Chris Oliva geïnspireerde en opgedragen ‘Tage Mahal’. In die immense berg spekvet zie ik ook duidelijk een aantal plooien dat aantoont dat Jon grijnst van plezier. Dat doe ik ook als de band inzet met een smakelijke vertolking van ‘Jesus Saves’. Jon is in alle opzichten het boegbeeld van de band, want de overige, zeer onopvallende bandleden doen hun werk dan wel naar behoren, maar geen moment dat ze me verrassen of omverblazen. Niet in indrukwekkende, maar ook niet in tenenkrommende zin. De van ex-Savatage Zak Stevens geleende Circle II Circle bandleden doen als professionele inhuurmusici hun ding, that’s it. Ik blijf deze incestueuze bandledenuitwisseling wat vreemd vinden, maar goed, als de band vervolgt met ‘Hounds (Hunt You Down’), hoor je mij niet klagen. Zeker niet als daarna Jon zijn favoriete nummer van de nieuwe CD aankondigt: ‘The Dark’, een geweldige kraker dat zich kan meten met het beste Savatage werk. Live klinkt het nummer iets houteriger, maar dat wordt gecompenseerd door de lekkere rauwe strot van Jon. Daarna start Jon met die andere hoogtepunt van de CD, ‘People Say – Gimme Some Hell’ en zijn venijnige voordracht – waarin tekstueel een aanzienlijke hoeveelheid Savatage titels voorbijkomen – in combinatie met de scherpe riffs klinken bijzonder gaaf. Jon is in goede doen: ”Where’s my tequila?” vraagt hij grinnikend, alsof het aan hem toegereikte bier niet goed genoeg is. Terwijl de aan Chris opgedragen ‘Ghost In The Ruins’ spelen (en ik me weer afvraag waarom ze nooit meer het bloedstollende ‘Chance’ van ‘Handful Of Rain’ durven te spelen, omdat dat toch het échte Savatage-eerbetoon aan hem is, en daarbij een oneindig veel mooier nummer is) krijg ik ineens een SMS’je van mijn “chauffeur” dat hij op z’n laatste tenen loopt en na een werkdag van achttien uur op het Dynamo-terrein het helemaal heeft gehad en naar huis wil. Jammer, maar van de andere kant; het is koud, m’n voeten soppen al de hele dag in drijfnatte sokken en een echt ouderwets Dynamogevoel is er niet tot nauwelijks geweest. En een nacht doorhalen in het nabijgelegen Nijverdal is voor mij, hoe gek het ook klinkt, niet een heel aanlokkelijk vooruitzicht. Daarom kies ik eieren voor m’n geld (ja, ook een mietje). Onder de tonen van alweer een oude Savatage klassieker (ditmaal gelukkig verpakt in een medley en daar heb ik de schurft aan, zodat mijn afdruipen iets dragelijker werd) neemt ook deze Lommer vervroegd afscheid van Déjà vu Open Air. (Evil Dr. Smith)
22.40 - 24.00 Stage 1 – ANTHRAX
Anthrax headliner op een festival. Volgens mij – dit jaar de laatste der LoM Mohicanen op een erg waterig DOA - is dat alweer een tijdje geleden. Wat echter helemaal tijden geleden is is Anthrax met Joey Belladonna op zang! Vooraf vroeg ik me nog af wat de andere, tijdelijk(?) vervangen bandleden van Anthrax hier nu eigenlijk van vinden maar als Anthrax dan het podium betreed en begint met "Among The Living" vergeet ik alles en gaat ook mijn nek defintief los! Joey Belladonna staat op het
podium als een overwinnaar. Hij straalt! Bovendien is hij tot nu toe de enige van al die reunie bands die het oude stemgeluid en bereik nog heeft! Ok, Chuck van Testament natuurlijk ook, maar die is nooit echt gestopt. Over Chuck gesproken; bij "Indians" danst en bangt hij samen met Joey over het
podium. Dan Spitz staat ook op het podium. Hij ziet eruit als Prince, maar speelt toch echt als Spitz en het is hem dus vergeven. Wat valt hier nog meer over te zeggen? Anthrax speelde een geniale set met nummers als "Caught In A Mosh", "Anti-Social" (met meezing stuk!), "I Am The Law", "Medusa",
"A.I.R." en zelfs "I'm The Man" werd gespeeld. Supervet! Krijg ik zo op de valreep toch nog het DOA gevoel mensen! Nu nog terug naar Brabant met dat festival (liefst een groot terrein) en alles sal regt kom! (Peter)
Volgend jaar zal er weer een Dynamo Open Air zijn, maar zoals het er nu naar uitziet zal de smeekbede van mijn collega Peter onbeantwoord blijven. De locatie zal naar alle waarschijnlijkheid weer het Dauwpop terrein zijn, dus voorlopig zal Dynamo ook in 2006 een festival van bescheiden formaat zijn. Hopelijk dan wel met fors meer bezoekers, want met de hooguit 5000 bezoekers was editie natuurlijk een commerciële flop van jewelste, en als dit zo doorgaat vrees ik het ergste voor het voortbestaan van een festival dat – al was het zuiver op historische gronden – nog steeds een plaats verdient in de immer uitdijende festival kalender. Ik wens de organisatie dan ook veel wijsheid en geluk toe met het vaststellen van het programma voor 2006. En als het even kan met wat beter weer, want heeft rondspartelen in de modder ook zo zijn charme, met een temperatuur van hooguit zes graden boven nul is de lol er snel af, al zet je de beste line-up neer die een mens kan verzinnen. (Horst)
(Deze foto is gemaakt door Silvy Roos)
|
|
Special items: |
Maak home
Bookmark