Als een lasergeleide raket reisde ik vrijdagmiddag 28 mei richting Landgraaf via de mij welbekende combinatie A73/A2 om daar voor het eerst sinds 2006, toen Tool mij ook al die kant op trok, weer eens een dagje Pinkpop mee te pikken. Nu heb ik normaal gesproken niet meer al te veel te zoeken op Nederlands meest bekende, en doorgaans minst spectaculaire, festival, maar voor Rammstein maken we toch graag een uitzondering. Dat men na al die jaren ook nog eens op het lumineuze idee is gekomen om Motörhead uit te nodigen, was daarbij nog eens een zeer welkome bonus.
Met zo'n helder geformuleerd doel voor ogen, zal het niemand verbazen dat de gothic metal klanken van Epica mij slechts vanaf de, pal naast camping B gelegen en daardoor uiterst belabberd te bereiken en nog vele malen meer belabberd te verlaten, parkeerplaats, toe kwamen wapperen en dat ik weinig lol beleefde aan de onopvallende mainstream pop/rock en de opvallend saaie podiumpresentatie van Kasabian. Van de overige twee podia kreeg ik al helemaal niets mee, en daar gaat het ook helemaal niet om, want laten we eerlijk zijn: Pinkpop staat vooral garant voor een prettige sfeer, lekker bijpraten bij een veel te duur biertje met vrienden die je al jaren niet meer gezien hebt, en niet zozeer voor de al sinds jaren uiterst voorspelbare en niet bepaald vooruitstrevende line-up.
Over vooruitstrevend gesproken... Motörhead doet eigenlijk al een jaar of veertig precies het zelfde, maar in tegenstelling tot vele anderen doen Lemmy en consorten dit met veel overtuiging. Er is helemaal niets mis met het vooruitzicht om Motörhead weer eens live te zien, al weet je precies wat je verwachten kunt. "Is it loud enough?" vraagt Lemmy meerdere malen. Natuurlijk hebben we hier te maken met een retorische vraag, want het is nog altijd een NEDERLANDS festival. Zodoende is het geen enkel probleem om Motörhead eens zonder oordoppen mee te maken, en dat vind ik stiekem wel een beschamende situatie. Verder is het geluid eigenlijk prima in orde en is de band prima op dreef. Lemmy, bijna verscholen achter een gigantische zonnebril en de beroemde twee pukkels, die er alleen maar groter op lijken te zijn geworden, is in erg goede doen vandaag, al is hij bij vlagen volstrekt onverstaanbaar. Precies zoals we het hebben willen! Wel verstaanbaar is dat hij het behoorlijk enthousiast reagerende Pinkpop-publiek het allerluidste publiek van deze tour noemt. Daarbij vertelt hij dan wel weer meteen dat dit ook het eerste optreden van de tour is.
Tja, moet ik nu echt nog gaan vertellen wat de band heeft gespeeld? Sterk, maar ietwat inwisselbaar recenter materiaal wordt afgewisseld met heerlijk klassiekers als 'Stay Clean', 'Metropolis' en 'Killed By Death'. Ook een vrij korte gitaarsolo en een iets langere drumsolo maken deel uit van de set, waarbij het applaus volgend op die laatste met veel poeha door Mickey Dee in ontvangst wordt genomen. Na een uurtje moet de band het alweer voor gezien houden en sluit men plichtmatig, maar overtuigend, af met 'Ace Of Spades' en 'Overkill', maar eigenlijk is zestig minuten Motörhead ook precies genoeg.
En dan is het een uur lang wachten. Hoewel? Eerst eens naar voren om plaats te nemen in het voorste vak en daar gelaten de sensatie ondergaan die alleen maar te omschrijven valt als "haringen in een tonnetje". Op zich is zoiets toch eigenlijk best grappig, ware het niet dat er altijd wel mensen zijn die zich kostte wat kost nog verder naar voren willen drukken zonder daarbij rekening te houden met andere mensen. Eigenlijk is het best wel ironisch om te bedenken dat de afgesloten vakken voor het podium in het leven zijn geroepen om te voorkomen dat mensen in de verdrukking raken, want vlak voor het podium is het nu misschien wel nog meer "verpletterend gezellig" dan, laten we zeggen, tien jaar geleden.
Vervelender is dat een aantal zelfingenomen veertigers het nodig vindt om continu andere mensen te jennen en te provoceren, om vervolgens tijdens Rammstein onnodig hard en doelmatig gewelddadig in de pit bezig te zijn. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik het maar niet gecontroleerd heb, maar ik weet vrij zeker dat deze heren het noodzakelijk achtten om middels zulk prepuberaal gedrag te compenseren hun uitermate kleine geslachtsdelen. Ach ja, weer een voorbeeld van de ellende die mainstreamconcerten met zich meebrengen. Doe mij maar het metalpubliek!
Waar waren we? O ja, Rammstein! Een uur lang wordt het podium aan het zicht ontrokken door een zwart doek, van waarachter een opzienbarend aantal crewleden zo nu en dan vandaag komt. Als dan eindelijk het intro van 'Rammlied' uit de speakers knalt, weten we ook meteen waarom ze zoveel mensen mee op sleeptouw hebben genomen. Of toch niet? Het doek valt, om plaats te maken voor een enorme Duitse vlag, die alsnog het hele podium verbergt. Pas als dat doek ook valt, is de band te zien, en Rammstein zou Rammstein niet zijn als dit moment niet ook meteen gepaard gaat met een perfect getimede vuurwerkexplosie. We have arrived!
De laatste keer dat ik de Duitsers aan het werk zag was alweer vijf jaar geleden, en dat was overdonderend. Nu ben ik wederom overdonderd. De band mag dan wel nog steeds staan voor het zelfde soort militante, bombastische teutonenmetal, maar qua songs, uitvoering en shows is het tegenwoordig meer, grootser, duurder, meer, gigantischer en ook wel een beetje over the top, getuige een magistraal opgebouwd podium, grote aantallen rekwisieten een vooral veel vuur. Krakers als het eerder genoemde 'Rammlied' 'B********', 'Waidmanns Heil en 'Wiener Blut' gaan gepaard met een enorm spektakel, alsmede een zeer waardige moshpit. Zoals te verwachten viel, staat de band strak te musiceren, en ook zanger Til Lindemann is vandaag uitstekend bij stem. Ik was er al benieuwd naar hoe goed hij live uit de verf zou komen met het meer zanggerichte nieuwe materiaal en dat viel me eigenlijk helemaal niet tegen. Het is ook zoals te verwachten viel vooral materiaal van 'Liebe Ist Für Alle Da' dat de revu passeert, maar er is gelukkig ook gedacht aan oudjes als 'Du Riechst So Gut' en 'Du Hasst', die buitengewoon goed ontvangen worden. Minder aardig is dan weer dat het publiek op een gegeven moment wordt getrakteerd op een enorme hoeveelheid dichte, stinkende, geelgroene rook die middels een paar ventilatoren doelgericht richting de voorste rijen wordt gemanouvreerd. Het ziet er allemaal leuk uit, maar het brandende gevoel in je keel is niet iets om heel vrolijk van te worden. Uiteraard moet toetsenist Flake het ook vandaag weer ontgelden. Tijdens 'Ich Tu Dir Weh' wordt het iele heerschap door Til Lindemann hardhandig in een badkuip gesmeten, waarna hij wordt overgoten met grote hoeveelheden exploderend vuurwerk, om daarna op onverklaarbare wijze in een glitterpakje te herrijzen. Mooi is ook het systeem van lopende banden dat er zorg toe draagt dat Flake vrijwel geen moment tijdens het optreden stil kan staan achter zijn keyboards.
Rammstein is een strak opererende, musicerende en exploderende audiovisuele ervaring waarbij niets aan het toeval wordt overgelaten. Gegeven de hoeveelheden vuur(-werk) op het podium is dat waarschijnlijk maar goed ook, maar het betekent ook dat je voor publieksinteractie niet bij deze Duitsers moet zijn, tenzij je het met benzine in brand steken van een onverwacht op het podium opduikende fan als publieksinteractie telt. Even voor de duidelijkheid: ook dat was uiteraard geheel in scene gezet. Wel bedankt men het publiek bescheiden, en in onze eigen taal nog wel, als men na ongeveer een uur en een kwartier het podium verlaat. Uiteraard komt wel wel degelijk nog terug om er met de toegiften 'Sonne', 'Haifisch' (waarbij Flake weer eens in het welbekende rubberbootje stapt en het publiek bevaart) en 'Ich Will' nog eens een flinke schep bovenop te doen. Daarna is de koek toch echt op en bedankt men het publiek wederom vriendelijk.
Met maar liefst acht nummers van 'Liebe Ist Für Alle Da', vier van 'Mutter' en elk een van 'Rosenrot', 'Sehnsucht' en 'Herzeleid' en ook vooral een puik spelende band en dito show heb ik weinig te klagen over wat Rammstein hier heeft laten zien en kunnen we met een tevreden gevoel naar huis. Jammer alleen dat men op het lumineuze idee is gekomen om uitgerekend vandaag de tunnels bij de A73 de hele nacht ivm onderhoud te sluiten, wat een flinke omweg betekent. Wie het verzint om tijdens een festival van die orde van grootte, met alle verkeersellende die dat met zich meebrengt, het wegennet zodanig te verstoren, verdient ook daadwerkelijk een medaille. Zou Rammstein de inspiratie voor een nummer als 'Ich Tu Dir Weh' uit zulke onnozelheden putten? Je zou het haast gaan denken.
Maak home
Bookmark