|
|
Threshold & The Aurora Project
Boerderij - Zoetermeer - 17 januari 2009
Voor de zoveelste keer was Threshold weer in ons kikkerlandje om de progfanaten te plezieren. In de grote zaal van de Boerderij van Zoetermeer werden ze bijgestaan door ons vaderlandse Aurora Project, en dit was een optreden van dusdanig zeldzame klasse dat de band weer eens te meer bewees tot tot de absolute grootmachten van de metal te behoren.
Text by: Guus & pics by: Randy Dahler (gast)
 De Britten van Threshold zijn zo immens populair en hebben zo’n grote fanbase in de Lage Landen dat ze een zaal als de Boerderij makkelijk vol krijgen. Ook op deze zaterdag avond was het niet anders, een bijna tot de nok gevulde venue. Iets na half acht was het zover, de support kon gaan starten. In Duitsland werd Threshold bijgestaan door Poverty’s No Crime, maar in Nederland mocht het Katwijkse The Aurora Project voor ze openen, een band die steeds meer bekendheid geniet in progrock kringen. Zij waren ook al één van de gasten op het laatste Progpower festival. Het zeskoppige gezelschap, waarvan we binnenkort de opvolger van het in 2005 verschenen ‘The Unspoken Word’ mogen verwachten, gaven een lekkere en af en toe strakke set weg die helaas slechts vijf nummer mocht duren. De meest opvallende verschijningen waren hun drummer en bassist, respectievelijk Joris Bol en Rob Krijgsman, die ritmisch zeer gedegen overkwamen en Bol zijn dubbele basdrums perfect timede op de juiste momenten. Zoals gezegd een sferisch en atmosferisch optreden, al was ondergetekende over hun zanger iets minder enthousiast qua stemgeluid. De mooiste song uit het geheel was het epische, vijftien minuten durende en afsluitende ‘Shadow Border’. Een nummer met alle ingrediënten die een progsong moet bevatten: zowel langzame als snellere gedeelten en ik vernam zelfs wat jazz invloeden.
 Nog geen uur na de aftrap was het de beurt aan de Koninklijke helden van Threshold, met aan het roer de verloren zoon Damian Wilson, die men tijdelijk weer in de armen heeft gesloten na het vertrek van Andrew ‘Mac’ McDermott en de release van ‘Dead Reckoning’. Ik mag wel stellen dat de heren op deze zeventiende januari in absolute topvorm staken, want het inmiddels rijke oeuvre werd met grote klasse vertolkt van start tot finish. De band schoot uit de blokken met ‘Slipstream’ van hun laatste studioplaat. Een uitstekend begin om de show te starten. Gitarist Karl Groom toverde met zijn vingerwerk de ene na de ander schone metalen riff uit zijn zes snaren muziekinstrument hoewel hij geen opvallende uitstraling heeft op het podium. Natuurlijk wisten we al van de kleine drummer Johanne James dat dit een prima hakker is ( hij won laatst een CRS Best Drummer Award), maar dat werd vanavond nog eens fijntjes benadrukt. Beestachtig goed in de goede zin van het woord ging hij met zijn kit om. Ook het resterende viertal was in optimale vorm, voor dat je wellicht zou denken dat ik hun tekort zou willen doen. Steve Anderson bijvoorbeeld vulde met zijn bas de gaatjes vakkundig op en de toetsenpartijen van West waren natuurlijk sfeerbepalend en onmisbaar voor de meeste nummers. Wilson ‘s zang kwam in het begin niet goed door maar na wat geluidstechnische ingrepen kwam naarmate het optreden vorderde de beste man steeds beter tot zijn recht. Ook liep hij tijdens de muzikale intermezzo’s weer zijn gebruikelijke rondjes door het publiek en zocht meerdere malen de interactie met de aanwezige menigte, hetgeen een optreden toch altijd weer wat extra’s geeft.
Na de openingshymne volgden nog ‘Mission Profile’, ‘Oceanbound’, ‘Part Of The Chaos’, ’The Ravages Of Time’, ‘Hollow’, ’Exposed, ‘The Destruction Of Words’, ‘Elusive’, ‘Eat The Unicorn’, ‘Long Way Home’, ‘One Degree Down’ en ‘Light And Space’. ‘Pilot In The Sky Of Dreams’ was mijns inziens één van de hoogtepunten van de avond. Vooral het rustig en gedragen begin is van een kippevel bezorgende schoonheid die zich later ontpopte in een climax en om als vette metal song te eindigen. De toegiften waren vervolgens het superlange ‘Sanity’s End’ van het debuut en het welbekende en opgedragen aan het publiek zijnde ‘This Is Your Life’, warna de band van een welverdiende douche kon gaan genieten. Om het in een paar woorden samen te vatten: ik heb geweldig genoten van een ideale band in een ideale ambiance. Hopelijk zijn ze snel weer te bewonderen in ons land.
|
|
Special items: |
Maak home
Bookmark