ProgPower Europe 2008
Sjiwa - Baarlo - 03 oktober 2008
ProgPower Europe vierde dit jaar het tienjarige bestaan! Reeds tien jaar slagen ze er in om progressieve bands uit heel de wereld te strikken voor een – dikwijls eenmalig – optreden in het gezellige plaatsje Baarlo. Dit “progressieve” richt zich niet enkel op symfo-bands of zachtere progmuziek, maar focust op bands die echt innovatief bezig zijn. Grote kanonnen als Opeth en Evergrey begonnen ooit hun internationaal avontuur in de knusse omgeving van dit Limburgse plaatsje. Ook voor dit jubileumgebeuren had de organisatie een aantal bands gecontracteerd die voor het eerst de Lage Landen aandeden. (Vera)
DIVISION BY ZERO (Poland)
Er is met Riverside al eens eerder op ProgPower een Pools succesverhaal van start gegaan, en wellicht dacht de organisatie met Division By Zero deze actie te kunnen herhalen. Nu moet ik zeggen, toen ik Riverside op Progpower zag spelen, kende ik de band totaal niet en was totaal overdonderd. Van Division By Zero had ik al gedurende een jaar het album Tyranny Of Therapy in huis, dus onvoorbereid was ik deze keer zeker niet. Hoge verwachtingen had ik daarentegen welzeker: deze band was één van de redenen dat ik naar ProgPower was afgezakt. Hun muziek is een vrije mengelmoes van progressieve passages in de stijl van Dream Theater, uiterst psychisch indringende sfeermomenten en brute uitbarstingen van frustratie (inclusief diepe grunts). Nu hoor je dat soort dingen wel vaker: "deze band combineert echt op voortreffelijke wijze een heel arsenaal aan stijlen!" enzovoorts. Maar wat Division by Zero doet, is een eigen geluid neerzetten als een hechte band van hoge klasse. En daarbovenop hebben ze ook nog interessante onderwerpen. Om niet te stellen, ik heb me voor het optreden al meerdere malen meegezogen gevonden op hun laatste album. Hoe zou het live zijn? Er werd gedurfd geopend, maar al snel bleek het geluid niet bepaald optimaal te zijn. De zang lag bovenop de muziek, het geluid van de gitaar stond in scherp contrast met de toetsen...en de band moest volgens mij regelmatig flink haar best doen om toch nog goed uit de verf te komen. De zanger deed zijn uiterste best om er een mooie show van te maken, en het moet gezegd worden: zijn mooie stem deed live niet onder voor op het album. De rest van de band kwam ook zeer sympathiek over, en zeker zeer gedreven op hun instrumenten. Een band met Poolse talenten aan boord die samen iets moois en waardevols neer willen zetten, zoals het hoort. Echt ontzettend jammer dus dat alles maar niet als een hecht geheel wilde klinken, wat het optreden zovele malen meer impact op het publiek had kunnen geven! Organisatie, misschien de volgende keer ook de openingsband een goede soundcheck aanbieden? Toch hoop ik dat mensen geprikkeld werden door deze band, want zij verdienen echt flink wat aandacht wat mij betreft! (Bart)
ATROX (Norway)
Van Atrox heb ik eind jaren negentig nog twee albums gekocht: ‘Mesmerised’ en ‘Contentum’. Nadat deze band rond gitarist –Vind- (Eivind) (een lookalike van Pagan’s Mind gitarist Jorn Viggo die later de sterren van de hemel zou spelen) in 2004 het album ‘Orgamasm’ had uitgebracht verliet zangeres Monika de band en met het verleden heeft de band dan ook geen bindingen meer. Maar hun eigenzinnigheid is gebleven! Met de nieuwe éénarmige zanger Rune Folgero als onderhoudend entertainer presenteert Atrox vanavond een uitgebreide selectie uit hun nieuwe album ‘Binocular’. De muziek draagt wispelturigheid hoog in het vaandel en lijkt bij een eerste kennismaking van de hak op de tak te springen. Toch zijn er voldoende pakkende melodieën om de aandacht vast te houden. Het showelement werd bovendien niet vergeten want Rune kwam aandraven met een megafoon en nog andere leuke rekwisieten zodat de veelvuldige geluidseffecten en harde riffs verfraaid werden met visuele attracties. De mannen uit Trondheim (Noorwegen) noemen het zelf schizo metal. Ik houd het bij originele avantgarde metal met electro, industrial en progressieve elementen. Denk aan een geflipte versie van Faith No More met een Mr. Bungle sausje. (Vera)
Setlist Atrox: Retroglazed, Castle For Clowns, Movie, Headrush Helmet, Tight Tie, Orgone, Transportal, Traces, Binacular, No Coil For Tesla
PAGAN’S MIND (Norway)
In het voorjaar zag ik Pagan’s Mind al aan het werk als voorprogramma van Brainstorm en dat smaakte naar meer! Ik was dan ook in mijn nopjes dat ze vrijdag als hoofdact speelden en twee uur de tijd kregen om het Progpower publiek te verwennen met hun heftige progressieve metal met sciencefiction teksten. Ze speelden zelfs nog iets langer en hadden er duidelijk zin in. Wat een schitterend concert was dit! Er werd al meteen op volle kracht gestart met het titelnummer en ‘United Alliance’ van het recentste album ‘God’s Equation’. Na een krachtig instrumentaal outro waarbij zanger Nils even van het podium verdwijnt om de klassenmuzikanten die hem omringen de ruimte te geven, volgt ouder werk zoals ‘Supremacy Our Kind’, het schitterende ‘Seven Sacred Promises’ en ‘Entrance To Infinity’. Nils – die overigens goed bij stem was en de zaal uit zijn hand liet eten met zijn theatrale gebaren – kondigt aan dat men zowel oude als nieuwe nummers gaat spelen. Tijdens een instrumentale ouverture stelt hij de bandleden voor. Zo’n nieuw nummer is ‘Hallo Spaceboy’, een David Bowie cover en in feite een stokoud nummer, maar helemaal in de stijl van de pagangeesten gebracht. Het beenharde ‘Atomic Firelight’ wordt gevolgd door een gevoelige bluesy gitaarsolo van Jorn Viggo Lofstad. Kippenvel! Na drie nummers van ‘Enigmatic:calling’ wordt deel één van de set afgesloten met ‘Aegean Shores’. Vervolgens is het tijd om het wat rustiger aan te doen met de meegezongen ballad ‘Farewell’. Nils kondigt aan dat ze nu naar de beginperiode teruggaan. En inderdaad, het prachtige ‘Caught In A Dream’ waar ik eerst Moonspell en dan weer Iron Maiden invloeden in hoor geeft het sein om een duik in het verleden te nemen met het door Egypte geïnspireerde ‘Through Osiris’ Eyes’ als absoluut hoogtepunt. Als bisnummer krijgt het uitgelaten publiek nog een stevige versie van ‘Alien Kamikaze’ afkomstig van het laatste album. Het is na middernacht en voor mij was Pagan’s Mind één van de en zoniet hét hoogtepunt van ProgPower 2008. (Vera)
Setlist Pagan’s Mind: Gods Equation, United Alliance, Supremacy Our Kind, Seven Sacred Promises, Entrance To Infinity, Instrumental, Hallo Spaceboy, Atomic Firelight, Search For Life, Enigmatic Mission, New World Order, Aegaen Shores, Farewell, Celestine Prophecy, Caught In A Dream, Ambrassing Fear, Twilight Arise, Through Osiris’ Eyes, Alien Kamikaze
ZATERDAG, 4 OKTOBER 2008
CILICE (Nederland)
Traditiegetrouw mag een Nederlandse band als eerste het podium op. Dat is vandaag het voor de meeste aanwezigen onbekende Cilice, bestaande uit leden van o.a. Orphanage (bassist Remco) en Smogus. Bijna een kwartier te laat gaat Cilice van start. We laten ons verrassen… ProgPower? Met de nadruk op power dan toch. Nu ben ik wel één en ander gewend, maar dit is je reinste teringherrie. Muziek met –core als suffix in ieder geval. Het is echter wel erg gedreven gebracht en daarom blijf ik toch geboeid kijken. De vocalen zijn meestal brutaal met hardcore tintje, maar heel af en toe ook heldere lijntjes. De muziek is technisch hoogstaand. Ik hoorde ook Machine Head invloeden, maar de band zegt vooral beïnvloed te zijn door Meshuggah, Dillinger Escape Plan en Mike Patton. De bindteksten zijn in het Engels (het publiek is zoals steeds een internationale meute). Het materiaal van het debuutalbum ‘Deranged Headtrip’ dat op 9 februari 2009 zal verschijnen werd op hoog volume de zaal in geslingerd. De driftige guys laten de kaas niet van hun brood eten, want ze staan er op om de vijfenvijftig minuten die ze toegewezen kregen uit te doen, ondanks protest van de organisatie. (Vera)
SUN CAGED (Nederland)
We blijven nog even in Nederland met meestergitarist Marcel Coenen en zijn band Sun Caged. Een vriendelijkere vertoning dan Cilice en om eerlijk te zijn, ook meer spek naar mijn bek. Marcel Coenen is al in het “straatbeeld” van ProgPower aanwezig, sinds het prille begin. Ooit zelfs met Lemur Voice, maar daarover later meer. De vijfkoppige band, buiten Marcel bestaande uit zanger Paul Adrian Villarreal, bassist Roel Vink, toetsenist René Kroon en drummer Roel Van Helden brengt progressieve metal met cleane vocalen, spetterend gitaarwerk en zweverige (Bart wil graag even kwijt dat het toetsenwerk soms ook lekker venijnig en eigenwijs is, al was dat niet goed hoorbaar door het matige zaalgeluid) toetsen. Toegankelijk en toch vernuftig. We krijgen een bloemlezing uit het naamloze debuut en het tweede album ‘Artemisia’. Omdat het al anderhalf jaar geleden is dat dit album uitkwam, krijgen we vandaag ook een nieuw nummer te horen dat nog geen titel heeft, gevolgd door een instrumentaaltje. (met prachtige solo). Zanger Paul heeft een aangename, zuivere stem. Zijn presentatie is vrij timide maar vriendelijk en op één of andere manier doet hij me aan Rush denken. Het ludieke wordt niet vergeten tijdens dit concert. Terwijl Marcel tekeer gaat op de zes snaren, tikt zanger Paul olijk op de cimbalen en tijdens een bassolo (in ‘A Fair Trade’) houdt hij één snaar vast terwijl Roel Vink een vurige solo speelt. Mooi nummer was ‘Bloodlines’ met piano intro en kalme zang. Het feest wordt pas compleet wanneer zanger Gregoor Van Der Loo – de vroegere zanger van Lemur Voice – het podium op klimt en na dertien jaar een Lemur Voice nummer zingt (samen met Paul). Gregoor is een energieke spring in t veld met heldere stem. ‘A Fair Trade’ tenslotte wordt aangekondigd als “Dit zou een hit geweest kunnen zijn in 1978”. Een sterk optreden waar ik van genoten heb. (Vera)
WOLVERINE (Zweden)
Nog meer genieten geblazen met Wolverine, maar helaas was dit maar van korte duur. De Zweedse progressieve band had de eer om tweemaal op te treden tijdens dit festival. Ze speelden hier ook al eerder en vandaag was de setlist van 1999 aan de beurt. Dat betekent ook nog veel grunts van drummer Marcus Losbjer. In de praktijk kwam het er ook op neer dat heel de EP ‘Fervent Dreams’ gespeeld werd. Het is een vrij ingetogen maar intense vertoning met veel gevoel voor melancholie en prachtige solo’s van gitarist Mikael Zell (de broer van zanger Stefan). Eén song werd weggelaten, maar ‘Time’ dat later op de heruitgave van ‘Fervent Dreams’ verscheen werd wel gespeeld. Het was genieten geblazen tijdens de vele gevoelige passages en de uitwaaierende gitaarsolo’s. Maar er waren ook echt harde passages waar de grunts van Marcus prominent waren. Helaas duurde het feest maar een half uur, daarna werd er om half zes een break ingelast om te gaan eten. (Vera)
ALARUM (Australië)
Met een volle maag naar de volgende drie bands die volgens mij me ook zwaar op de maag gingen liggen. Gewoonlijk is er op elk ProgPower festival wel een band uit Australië. Ditmaal was dit Alarum, een band uit Melbourne met slechts drie muzikanten die er in slagen om hoogst technische, door progressieve rock en jazz/fusion beïnvloede thrash death metal te maken. Dat is een hele mond vol. Zanger Mark Palfreyman verschijnt op het podium met een zessnarige bas, er zouden er dit weekend nog veel volgen. Aanvankelijk valt het nog mee. Er zijn ook kalme passages en de zang is afwisselend death grunts (maar vrij schreeuwerig) en ingetogen clean. Er werden vooral nummers uit het album ‘Eventuality’ gespeeld, met kleine uitstappen naar het eerste album. Volgend jaar verschijnt hun derde cd en daaruit hoorden we hier live ‘Latin’. De jazzinvloeden en mathematische opbouw van de muziek gaat me na een poos toch irriteren en de nummers lijken begin noch einde te hebben. Het zijn meestal ook erg korte nummers. Maar ik heb de indruk dat Bart hierover een andere mening had. Bart? (Vera)
…nou Vera, misschien had je toch voor een positievere respons op deze band bij onze collega Richard aan moeten kloppen, die ook diezelfde dag nog heel Alarum knus in zijn auto geïnterviewd had. Ik ga helemaal met je mee wat betreft de irritatie: de jazzinvloeden waren meer een gimmick dan een echte muzikale verkenning, en de nummers hadden voor mij bijna nooit enige zeggingskracht. Daarbij hielpen de schreeuwerige zangpartijen ook al niet erg mee, wat ik erg zonde vond, want die enkele keren dat de zanger eens clean zong beviel zijn stem me uitermate. En ook zonde om zo’n goede gitarist nooit eens echt een mooie jazzy solo de ruimte te horen geven. Misschien dat het een band is die je van tevoren al eens op plaat in moet studeren vooraleer je het in een live situatie kunt waarderen, maar dat zal Richard misschien kunnen beamen? (Bart)
Dat helpt allicht, doch het grootste manco waar deze boys from down under mee te maken hebben is een slecht zaalgeluid. De technische details en finesse die op plaat zeer zeker goed te horen zijn, zijn live nauwelijks te onderscheiden in het rommelige geluid. Het feit dat je rechts vooraan het podium geen noot kon horen van het virtuoze spel van de gitarist aan de andere kant van het podium zegt wat dat betreft genoeg. Frontman Mark Palfreyman blijkt ook nog eens geen rasentertainer met een vlotte babbel te zijn waardoor er voor de neutrale toeschouwer helemaal weinig te genieten viel. Ondanks dat de Australiërs ontzettend hun best doen weten ze geen potten te breken (misschien een enkel trommelvlies) en valt hen een onverdiend ongunstig Europees debuut ten deel op dit ProgPower. (Richard G)
Setlist Alarum: Sustained Connection, Receiver, Latin, Woven Imbalance, Remote Viewing, Signal, Realization, Reconditioned, Internal, Boundless Intent, Throughout The Moment, Velocity
ZERO HOUR (USA)
Voor de Amerikaanse Zero Hour hield ik ook mijn hart vast, zeker wanneer ik van bij de bar een man met een hanenkan een ijselijke gil hoor geven. Vreemd genoeg viel dit vooraan en aandachtig volgend reuzengoed mee. Bijzonder vreemd is mijn eerste gedacht. Maar de opvallende man met de hanenkam – Chris Salinas is de naam en hij is nog niet zo lang bij de band – blijkt een bijzonder charismatisch podiumbeest te zijn, het soort dat ik nu niet meteen verwachtte bij zulk een technisch goochelende band. Denk aan een kruising tussen een punker op leeftijd en wijlen Gus Chambers (Squealer AD, Grip Inc.) (wat in de praktijk op hetzelfde neerkomt). Aan zijn zijde twee redelijk hetzelfde ogende gitaarvirtuozen (lang sluik haar, tenger, minzaam lachend en nu heb ik zopas ontdekt dat het broers zijn, het kon niet anders, een tweeling zelfs dus lag het niet aan de bierconsumptie dat ik hen het verdere weekend niet uit elkaar kon houden toen ze in de zaal rondhingen) en achter hem een drummer die niet aan zijn proefstuk toe is (Mike Guy). De zang is helder en krachtig (met af en toe de hoogte in) en de handen gaan enthousiast op elkaar wanneer men erom vraagt. Men heeft zopas een nieuwe cd uit en van dit ‘Dark Deceiver’ komt het titelnummer vrij vroeg in de set voorbij. Later ook nog ‘Evidence Of The Unseen’ wat gevolgd wordt door de voorstelling van de leden. De gitaarsolo’s van shredmaster Jasun Tipton waren subliem! De band toont zich erg dankbaar tegenover het enthousiaste publiek. Bassist Troy Tipton staat maar te blazen en af te zien, hij leek het amper op te kunnen brengen, maar Chris Salinas vertelde dat ie na dit concert geopereerd moet worden. Groot respect voor deze inspanning dus. Nummers die verder nog in de set vanavond zaten waren ‘Eyes Of Denial’, The Towers Of Avarice’, ‘There For Me’, ‘The Power To Believe In’, ‘The Passion Of Words’ en ‘Demise And Vestige’. Een leuk concert van deze virtuozen! (Vera)
CYNIC (USA)
En dan als hoofdact het alom geprezen Cynic. Voor mij echter is dit een naam die me amper iets zegt. Ik had ook eerder het gevoel dat ik vraagstukken aan het oplossen was dan dat ik meeslepende muziek beluisterde. Petje af voor de kunde van de muzikanten, maar ik denk dat ik hier ook beter het woord laat aan kenner Bart. (Vera)
Jammer Vera, dat je als muzikale duizendpoot toch niet hebt kunnen genieten van het concert van Cynic, ik welzeker! (Al moest ik tijdens het concert wel naar het achterste van de zaal uitwijken om mijn oren een goed en draaglijk geluid te gunnen.) Cynic kende ik alleen van hun legendarische album Focus, en meer hebben ze vooralsnog ook niet op hun naam staan. Ze zijn daarna uit elkaar gevallen, maar sinds een tijdje weer bij elkaar en tourende. En wat belangrijker is: komende maand gaat er eindelijk een nieuw album verschijnen! Ik was door geruchten betreffende een grote stap richting een nieuwe stijl (dat is pas echt progressief jawadde) toch wel nieuwsgierig geworden, en gelukkig gingen zij live ook veel nieuw werk ten gehore brengen! Maar eerst over het oude werk. Voor wie het al kent, kan ik zeggen dat het met veel passie en mooi ten gehore werd gebracht. Voor wie het niet kent: Cynic speelt complexe metal met een serieuze scheut jazz. Ze hebben hun cultstatus terecht te danken aan het feit dat het zo'n beetje de eerste band is die jazz een serieuze plek gaf binnen de metal. De nummers hebben vaak een licht geluid, mede dankzij het ontzettend virtuoze spel van alle bandleden, waardoor alle complexiteit ontzettend subtiel en genuanceerd gebracht wordt. Ook vanavond stond de band haar mannetje. De drummer speelde met ontzettend veel dynamiek, de bassist was heerlijk ronkend funky, en de frontman speelde samen met zijn sidekick soepeltjes alle gitaarpartijen waar menigeen overgeforceerde spierverstuikingen van zou oplopen. En het was niet louter krachtpatserij: de nummers waren lekker om te horen, en vooral de nieuwe nummers met een rustiger karakter waren makkelijk om in op te gaan. Rustig? Ja, rustig ja! Cynic nieuwe stijl belooft meer cleane zang en meer sferische momenten zonder al te drukke poeha. Nu heb ik het album nog niet gehoord, maar ik hoop stiekem dat ik zal kunnen gaan zeggen dat ze meer jazz en postrock met een eigen smoel dan fusionmetal zijn gaan spelen...en daar komt mijn minpunt bij het optreden: de schreeuwvocalen. Ik vind dat ze daar maar eens mee moeten stoppen, want het verpeste voor mij menig lekker uitgebouwd en sfeervol stukje muziek. Ook de net iets te irritante jazzy solo's van de sidekick deden voor mij, met al die op-en-neer springende intervallen, afbreuk aan de kwaliteit van het optreden. De overige drie bandleden vond ik sowieso meer een geheel vormen en spraken me ontzettend veel meer aan. Ik zeg: schop hem eruit en ik ga me in een fanshirt hijsen! (Bart)
ZONDAG, 5 OKTOBER 2008
21 EYES OF RUBY (Nederland)
Ook vandaag vindt het publiek langzaam maar zeker de weg naar JC Sjiwa op de tonen van een Nederlandse band. 21 Eyes Of Ruby bevalt me alvast een pak beter dan de openingsact gisteren. Het trio heeft al enkele prijzen in de wacht gesleept en mocht op festivals als Bospop spelen in het verleden. Het podium is wat verkleind en drummer Martijn zit rechts vooraan in de picture. 21 Eyes Of Ruby speelt stevige maar melodieuze gitaarrock met een alternatief randje. Tool, The Mars Volta en Motorpsycho worden door de band zelf dan ook als invloeden opgegeven. De heldere zang van gitarist TuWann – met opvallend zwart/platinablond geverfd haar – is toonvast en de band maakte een goede indruk met nummers als ‘Couldronemo’, de nieuwe single ‘9friends’ en ‘Red Label Society’ (met stuwende basintro). De effecten naar het einde toe waren knap en het nieuwe album ‘Conquer The World Pt 4’ dat eind november uitkomt, is alvast iets om naar uit te kijken. (Vera)
PATHOSRAY (Italy)
Eén van de bands waar ik het meest naar uitkeek was het Italiaanse Pathosray. Hun titelloze debuutalbum deed me eind 2007 al naar superlatieven grijpen en natuurlijk was ik razend benieuwd hoe de vurige Italianen het er live zouden af brengen. In één woord schitterend! Het publiek verandert bij deze ook van een gemoedelijke gadeslaande massa in een enthousiaste menigte. Aangemoedigd door enkele fervente Italiaanse fans, dat dient gezegd te worden, maar Pathosray kon toch rekenen op een enthousiast onthaal. Ik hoorde ook enkele kniesoren die het te luid vonden, maar door hun stevige metal injectie vind ik Pathosray natuurlijk zo goed! Vooral bassist Fabio steelt de show met zijn lange haren, getergde gelaatsuitdrukkingen en onvervalste rocksterhouding met kwinkslag. Hier was nog eens wat beweging en show op het podium te zien! De lichtjes pedant overkomende zanger (maar achteraf erg sympathiek) oogt trouwens ook wel speciaal en nieuwe gitarist Alessio is een begenadigde muzikant die de complexe muziek schijnbaar moeiteloos live reproduceert. Met één album is het natuurlijk wiedes dat het een feest van herkenning wordt. Heel het album werd integraal gespeeld: van ‘Faded Crystals’ met zijn afwisselend zachte en krachtige, hoge zang tot de fenomenale uitsmijter ‘Emerald City’. Het dramatische ‘Lines To Follow’ heeft zelfs enige thrash invloeden die door Fabio weer met de nodige grimassen geaccentueerd worden. De band vervolgt met het gevoelig gezongen ‘Scent Of Snow’ dat een poppy begin heeft. Een rustpunt is ook de mooie ballade (met tokkelend gitaar intro) ‘Sorrow Never Dies’. Dit is een band met prachtige nummers die nu eens pakkend ontroeren en dan weer er stevig tegenaan gaan. Zoals in het magnifieke ‘The Sad Game’ waarin de sporadische grunts niet ontbraken. Tijdens ‘Strange Kind Of Energy’ moedigt men het publiek nog eens extra aan. De handen gaan op elkaar. Het epische ‘Emerald City’ dat Dream Theater, Symphony X en Dio achtige zang verenigt is de prachtige afsluiter van een concert dat voor mij één van de hoogtepunten was. Later vertelde de band me dat ze weldra enkele nieuwe nummers opnemen voor een tweede album. (Vera)
THE AURORA PROJECT (Nederland)
Laatst bijgevoegd aan het programma toen Myrath verhinderd bleek was het Nederlandse The Aurora Project. Ik zag hen hier al eens aan het werk in 2005 en buiten het wondermooie Pink Floyd-ish intro vond ik er toen niet veel aan. Ook nu start men met dit zwevend gitaarintro dat overgaat in ‘The Betrayal’. Er staat zes man op het podium, als vreemde eend in de bijt is nog steeds de bijzonder “new wave/gothic” uitziende zanger Dennis die echter wel een goede stem heeft en enig pathos in zijn performance niet schuwt. Het concert beviel me ditmaal beter dan de vorige keer. Na enkele oudere nummers (‘Event Horizon’ met veel wah wah gitaar en ‘The Trial’ opgedragen aan een stel Zweden) kondigt men aan dat het nieuwe album ‘Shadowborder’ weldra zal verschijnen. Exclusief voor ProgPower speelt men daaruit vandaag voor de eerste keer live ‘Photonic Reunion’ gevolgd door ‘Within The Realms’. In dit laatste kwam een mooi stukje bas en slide gitaar. Het pronkstuk is echter de 17 minuten durende titeltrack van dit op komst zijnde album. Het heeft weer een atmosferisch Pink Floyd achtig begin, flitsend gitaarwerk met psychedelische inslag, mooie gevoelige zang, zware gitaren, jazz invloeden in bas en gitaarwerk, een knappe solo en een machtig einde. Deze eerste indruk was erg imposant! Als bisnummer speelt men tot slot nog ‘Untold Prophecy’. Al bij al krijgt deze uitstekende band een tweede kans. (Vera)
Nou, Vera, hoewel je er niet om vraagt, wil ik toch een stukje kwijt over The Aurora Project. Het zal niet al te veel zijn, want na een paar nummers ben ik toch al snel ergens anders mijn heil gaan zoeken. Dit zal zeker niet gelegen hebben aan de Floydiaanse invloeden in de muziek. Waar het wel aan lag? Ik vond de nummers veel te schools klinken, echt keurig in elkaar gestoken volgens de regeltjes en er spatte niet echt de emotie en passie vanaf. Zeker, de band had lol genoeg op het podium, toch deed alles me veels te genoeglijk en vrijblijvend aan voor wat een psychedelische en psychologiserende trip zou moeten zijn. De uitstraling, die niet misplaatst zou zijn voor een top 40 coverband, hielp natuurlijk ook niet erg mee, maar ook met ogen dicht kon ik niets waardevols ondervinden. Harde woorden, ik weet het, en ik heb natuurlijk maar de helft gezien. Gelukkig scheen een groot deel van de zaal er wel pap van te lusten, en daar gaat het uiteindelijk om hè! (Bart)
SUSPYRE (USA)
Na de lunchpauze is het de beurt aan een Amerikaanse band: het voor mij onbekende Suspyre. De band uit New Jersey komt vanavond vooral het nieuwe album ‘When Time Fades’ voorstellen maar slaagt er maar half in om de zaal te overtuigen. De springerige muziek wordt gebracht door twee zich erg vermakende gitaristen en een zanger die weinig opvalt. Het zou een mix moeten zijn van prog rock en symfonische metal met enige jazz fusion invloeden. Lag bij dit laatste misschien al weer de reden dat ik het na enkele nummers voor gezien hield en een praatje ging doen met de mannen van Pathosray? Maar misschien kan mijn behulpzame collega Bart er nog iets aan toevoegen? (Vera)
Tja, Vera, ik ben wel een beetje verrast want ik had gedacht dat dit optreden je wel zou bevallen. Ik kon wel een gelijkenis ontdekken met het voorgaande Pathosray: beide bands refereren op hun eigen manier naar Dream Theater en Symphony X. Maar waar Pathosray toch meer rechttoe rechtaan te werk gaat (iets teveel doordendert naar mijn smaak), zoekt Suspyre het schijnbaar meer in de complexe hoek. Net als jou vond ik het optreden niet indrukwekkend, vooral vanwege schrikbarend slecht geluid van met name drums en gitaren en een schijnbaar zinloos aanwezige toetseniste. Het was juist alleen wel de zanger die mij met zijn indrukwekkende strot en gepassioneerde performance wist te overdonderen. Ik moest denken aan Jorn Lande (o.a. Ark) en Russel Allen van Symphony X. Maar de band, de muziek...gelukkig kreeg ik van onze gulle hoofdredacteur voor deze maand hun laatste album te recenseren, en dat was me andere koek! Je kunt mijn recensie lezen, maar ik zal hier alvast kort zeggen dat de band op plaat echt ontzettend knalt als geen ander en dat alle puzzelstukjes van het optreden vlekkeloos op haar plaats lijken te vallen! Ik denk dus dat we hier kunnen spreken van een ongelukkig optreden. (Bart)
WOLVERINE (Zweden)
Vandaag dan de volledige hedendaagse set van Wolverine. Een uur lang een greep uit alle albums behalve ‘Fervent Dreams’ EP van de progressieve Zweden, met de nadruk op het laatste album ‘Still’. Wat een verschil!!! Maakte de band gisteren een vrij nerveuze indruk en was het over voor ik er erg in had, vandaag is het een integer en intens optreden. Zanger Stefan Zell ziet er in zijn netjes gestreken houthakkershemdje niet meteen uit als een showbeest van groot kaliber, maar de man weet met zijn stem te begeesteren. Weldra herken ik al ‘Sleepy Town’, een vrij catchy nummer met prachtige gitaarsolo van het album ‘Still’. Ook ‘New Best Friends’ is vrij kalm, maar de zweverige toetsen, het ernstige baswerk van de ruig ogende (uit een Zweedse roulettebar geplukt?) Thomas Jansson en de gevoelige solo’s van gitarist Mikael Zell rollen nu vlekkeloos uit de boxen. De opener van ‘Still’ namelijk ‘A House Of Plague’ wordt gevolgd door het nummer dat men gisteren wegens tijdsgebrek niet kon spelen: ‘Post Life’ (uit ‘The Window Purpose’) krijgt een kippenvelverwekkende uitvoering met piano. De absolute knaller van de avond is voor mij echter het lange, sublieme ‘His Cold Touch’ dat gevoelig aanvangt, een groteske uitval kent naar een machtig instrumentaal gedeelte en uiteindelijk ook enkele welgeplaatste grunts van drummer Marcus Losbjer inhoudt. Geweldig! Met akoestische gitaren en bijhorende percussie doet men het daarna weer wat kalmer aan met ‘This Cold Heart Of Mine’ om af te sluiten met het rillingverwekkende ‘And She Slowly Dies’. Geen uitbundig optreden, maar pure klasse en emotionele introversie. (Vera)
Vera, ik moet even kwijt: ik sluit me volledig aan bij je jubelende recensie van Wolverine! (Bart)
THRESHOLD (UK)
Hebben we allemaal gemist door een lonkende terugreis... (Bart)
Inderdaad, ik ben nog even naar voor gegaan (een flink gepakte zaal trouwens) om foto’s te nemen zodat we dit tenminste hebben, maar dan moest ik ook naar huis want zelfs al kon ik nog een nacht naar de camping gaan, dan nog raakte ik op maandag niet thuis wegens een algemene staking in België. Ik kan enkel vertellen wat ik inmiddels opgevangen heb van anderen. Threshold heeft twee uur gespeeld en waren in grote vorm. De temperatuur in de zaal steeg tot ongekende hoogten. Zanger Damian Wilson sprong af en toe van het podium om een rondje door de zaal te lopen. Om het gemis van ons verslag goed te maken krijgen jullie bij dit artikel opnamen van ‘Pilot In The Sky Of Dreams’ van Threshold tijdens ProgPower 2008. Het was tenslotte de hoofdact hehe. Al bij al mogen we weer terugkijken op een geslaagde driedaagse van het gezellige ProgPower festival en kijken we uit naar de verrassingen die de organisatie ons volgend jaar zal presenteren. (Vera)
Van Atrox heb ik eind jaren negentig nog twee albums gekocht: ‘Mesmerised’ en ‘Contentum’. Nadat deze band rond gitarist –Vind- (Eivind) (een lookalike van Pagan’s Mind gitarist Jorn Viggo die later de sterren van de hemel zou spelen) in 2004 het album ‘Orgamasm’ had uitgebracht verliet zangeres Monika de band en met het verleden heeft de band dan ook geen bindingen meer. Maar hun eigenzinnigheid is gebleven! Met de nieuwe éénarmige zanger Rune Folgero als onderhoudend entertainer presenteert Atrox vanavond een uitgebreide selectie uit hun nieuwe album ‘Binocular’. De muziek draagt wispelturigheid hoog in het vaandel en lijkt bij een eerste kennismaking van de hak op de tak te springen. Toch zijn er voldoende pakkende melodieën om de aandacht vast te houden. Het showelement werd bovendien niet vergeten want Rune kwam aandraven met een megafoon en nog andere leuke rekwisieten zodat de veelvuldige geluidseffecten en harde riffs verfraaid werden met visuele attracties. De mannen uit Trondheim (Noorwegen) noemen het zelf schizo metal. Ik houd het bij originele avantgarde metal met electro, industrial en progressieve elementen. Denk aan een geflipte versie van Faith No More met een Mr. Bungle sausje. (Vera)
In het voorjaar zag ik Pagan’s Mind al aan het werk als voorprogramma van Brainstorm en dat smaakte naar meer! Ik was dan ook in mijn nopjes dat ze vrijdag als hoofdact speelden en twee uur de tijd kregen om het Progpower publiek te verwennen met hun heftige progressieve metal met sciencefiction teksten. Ze speelden zelfs nog iets langer en hadden er duidelijk zin in. Wat een schitterend concert was dit! Er werd al meteen op volle kracht gestart met het titelnummer en ‘United Alliance’ van het recentste album ‘God’s Equation’. Na een krachtig instrumentaal outro waarbij zanger Nils even van het podium verdwijnt om de klassenmuzikanten die hem omringen de ruimte te geven, volgt ouder werk zoals ‘Supremacy Our Kind’, het schitterende ‘Seven Sacred Promises’ en ‘Entrance To Infinity’. Nils – die overigens goed bij stem was en de zaal uit zijn hand liet eten met zijn theatrale gebaren – kondigt aan dat men zowel oude als nieuwe nummers gaat spelen. Tijdens een instrumentale ouverture stelt hij de bandleden voor. Zo’n nieuw nummer is ‘Hallo Spaceboy’, een David Bowie cover en in feite een stokoud nummer, maar helemaal in de stijl van de pagangeesten gebracht. Het beenharde ‘Atomic Firelight’ wordt gevolgd door een gevoelige bluesy gitaarsolo van Jorn Viggo Lofstad. Kippenvel! Na drie nummers van ‘Enigmatic:calling’ wordt deel één van de set afgesloten met ‘Aegean Shores’. Vervolgens is het tijd om het wat rustiger aan te doen met de meegezongen ballad ‘Farewell’. Nils kondigt aan dat ze nu naar de beginperiode teruggaan. En inderdaad, het prachtige ‘Caught In A Dream’ waar ik eerst Moonspell en dan weer Iron Maiden invloeden in hoor geeft het sein om een duik in het verleden te nemen met het door Egypte geïnspireerde ‘Through Osiris’ Eyes’ als absoluut hoogtepunt. Als bisnummer krijgt het uitgelaten publiek nog een stevige versie van ‘Alien Kamikaze’ afkomstig van het laatste album. Het is na middernacht en voor mij was Pagan’s Mind één van de en zoniet hét hoogtepunt van ProgPower 2008. (Vera)
Traditiegetrouw mag een Nederlandse band als eerste het podium op. Dat is vandaag het voor de meeste aanwezigen onbekende Cilice, bestaande uit leden van o.a. Orphanage (bassist Remco) en Smogus. Bijna een kwartier te laat gaat Cilice van start. We laten ons verrassen… ProgPower? Met de nadruk op power dan toch. Nu ben ik wel één en ander gewend, maar dit is je reinste teringherrie. Muziek met –core als suffix in ieder geval. Het is echter wel erg gedreven gebracht en daarom blijf ik toch geboeid kijken. De vocalen zijn meestal brutaal met hardcore tintje, maar heel af en toe ook heldere lijntjes. De muziek is technisch hoogstaand. Ik hoorde ook Machine Head invloeden, maar de band zegt vooral beïnvloed te zijn door Meshuggah, Dillinger Escape Plan en Mike Patton. De bindteksten zijn in het Engels (het publiek is zoals steeds een internationale meute). Het materiaal van het debuutalbum ‘Deranged Headtrip’ dat op 9 februari 2009 zal verschijnen werd op hoog volume de zaal in geslingerd. De driftige guys laten de kaas niet van hun brood eten, want ze staan er op om de vijfenvijftig minuten die ze toegewezen kregen uit te doen, ondanks protest van de organisatie. (Vera)
We blijven nog even in Nederland met meestergitarist Marcel Coenen en zijn band Sun Caged. Een vriendelijkere vertoning dan Cilice en om eerlijk te zijn, ook meer spek naar mijn bek. Marcel Coenen is al in het “straatbeeld” van ProgPower aanwezig, sinds het prille begin. Ooit zelfs met Lemur Voice, maar daarover later meer. De vijfkoppige band, buiten Marcel bestaande uit zanger Paul Adrian Villarreal, bassist Roel Vink, toetsenist René Kroon en drummer Roel Van Helden brengt progressieve metal met cleane vocalen, spetterend gitaarwerk en zweverige (Bart wil graag even kwijt dat het toetsenwerk soms ook lekker venijnig en eigenwijs is, al was dat niet goed hoorbaar door het matige zaalgeluid) toetsen. Toegankelijk en toch vernuftig. We krijgen een bloemlezing uit het naamloze debuut en het tweede album ‘Artemisia’. Omdat het al anderhalf jaar geleden is dat dit album uitkwam, krijgen we vandaag ook een nieuw nummer te horen dat nog geen titel heeft, gevolgd door een instrumentaaltje. (met prachtige solo). Zanger Paul heeft een aangename, zuivere stem. Zijn presentatie is vrij timide maar vriendelijk en op één of andere manier doet hij me aan Rush denken. Het ludieke wordt niet vergeten tijdens dit concert. Terwijl Marcel tekeer gaat op de zes snaren, tikt zanger Paul olijk op de cimbalen en tijdens een bassolo (in ‘A Fair Trade’) houdt hij één snaar vast terwijl Roel Vink een vurige solo speelt. Mooi nummer was ‘Bloodlines’ met piano intro en kalme zang. Het feest wordt pas compleet wanneer zanger Gregoor Van Der Loo – de vroegere zanger van Lemur Voice – het podium op klimt en na dertien jaar een Lemur Voice nummer zingt (samen met Paul). Gregoor is een energieke spring in t veld met heldere stem. ‘A Fair Trade’ tenslotte wordt aangekondigd als “Dit zou een hit geweest kunnen zijn in 1978”. Een sterk optreden waar ik van genoten heb. (Vera)
Nog meer genieten geblazen met Wolverine, maar helaas was dit maar van korte duur. De Zweedse progressieve band had de eer om tweemaal op te treden tijdens dit festival. Ze speelden hier ook al eerder en vandaag was de setlist van 1999 aan de beurt. Dat betekent ook nog veel grunts van drummer Marcus Losbjer. In de praktijk kwam het er ook op neer dat heel de EP ‘Fervent Dreams’ gespeeld werd. Het is een vrij ingetogen maar intense vertoning met veel gevoel voor melancholie en prachtige solo’s van gitarist Mikael Zell (de broer van zanger Stefan). Eén song werd weggelaten, maar ‘Time’ dat later op de heruitgave van ‘Fervent Dreams’ verscheen werd wel gespeeld. Het was genieten geblazen tijdens de vele gevoelige passages en de uitwaaierende gitaarsolo’s. Maar er waren ook echt harde passages waar de grunts van Marcus prominent waren. Helaas duurde het feest maar een half uur, daarna werd er om half zes een break ingelast om te gaan eten. (Vera)
Met een volle maag naar de volgende drie bands die volgens mij me ook zwaar op de maag gingen liggen. Gewoonlijk is er op elk ProgPower festival wel een band uit Australië. Ditmaal was dit Alarum, een band uit Melbourne met slechts drie muzikanten die er in slagen om hoogst technische, door progressieve rock en jazz/fusion beïnvloede thrash death metal te maken. Dat is een hele mond vol. Zanger Mark Palfreyman verschijnt op het podium met een zessnarige bas, er zouden er dit weekend nog veel volgen. Aanvankelijk valt het nog mee. Er zijn ook kalme passages en de zang is afwisselend death grunts (maar vrij schreeuwerig) en ingetogen clean. Er werden vooral nummers uit het album ‘Eventuality’ gespeeld, met kleine uitstappen naar het eerste album. Volgend jaar verschijnt hun derde cd en daaruit hoorden we hier live ‘Latin’. De jazzinvloeden en mathematische opbouw van de muziek gaat me na een poos toch irriteren en de nummers lijken begin noch einde te hebben. Het zijn meestal ook erg korte nummers. Maar ik heb de indruk dat Bart hierover een andere mening had. Bart? (Vera)
Voor de Amerikaanse Zero Hour hield ik ook mijn hart vast, zeker wanneer ik van bij de bar een man met een hanenkan een ijselijke gil hoor geven. Vreemd genoeg viel dit vooraan en aandachtig volgend reuzengoed mee. Bijzonder vreemd is mijn eerste gedacht. Maar de opvallende man met de hanenkam – Chris Salinas is de naam en hij is nog niet zo lang bij de band – blijkt een bijzonder charismatisch podiumbeest te zijn, het soort dat ik nu niet meteen verwachtte bij zulk een technisch goochelende band. Denk aan een kruising tussen een punker op leeftijd en wijlen Gus Chambers (Squealer AD, Grip Inc.) (wat in de praktijk op hetzelfde neerkomt). Aan zijn zijde twee redelijk hetzelfde ogende gitaarvirtuozen (lang sluik haar, tenger, minzaam lachend en nu heb ik zopas ontdekt dat het broers zijn, het kon niet anders, een tweeling zelfs dus lag het niet aan de bierconsumptie dat ik hen het verdere weekend niet uit elkaar kon houden toen ze in de zaal rondhingen) en achter hem een drummer die niet aan zijn proefstuk toe is (Mike Guy). De zang is helder en krachtig (met af en toe de hoogte in) en de handen gaan enthousiast op elkaar wanneer men erom vraagt. Men heeft zopas een nieuwe cd uit en van dit ‘Dark Deceiver’ komt het titelnummer vrij vroeg in de set voorbij. Later ook nog ‘Evidence Of The Unseen’ wat gevolgd wordt door de voorstelling van de leden. De gitaarsolo’s van shredmaster Jasun Tipton waren subliem! De band toont zich erg dankbaar tegenover het enthousiaste publiek. Bassist Troy Tipton staat maar te blazen en af te zien, hij leek het amper op te kunnen brengen, maar Chris Salinas vertelde dat ie na dit concert geopereerd moet worden. Groot respect voor deze inspanning dus. Nummers die verder nog in de set vanavond zaten waren ‘Eyes Of Denial’, The Towers Of Avarice’, ‘There For Me’, ‘The Power To Believe In’, ‘The Passion Of Words’ en ‘Demise And Vestige’. Een leuk concert van deze virtuozen! (Vera)
En dan als hoofdact het alom geprezen Cynic. Voor mij echter is dit een naam die me amper iets zegt. Ik had ook eerder het gevoel dat ik vraagstukken aan het oplossen was dan dat ik meeslepende muziek beluisterde. Petje af voor de kunde van de muzikanten, maar ik denk dat ik hier ook beter het woord laat aan kenner Bart. (Vera)
Ook vandaag vindt het publiek langzaam maar zeker de weg naar JC Sjiwa op de tonen van een Nederlandse band. 21 Eyes Of Ruby bevalt me alvast een pak beter dan de openingsact gisteren. Het trio heeft al enkele prijzen in de wacht gesleept en mocht op festivals als Bospop spelen in het verleden. Het podium is wat verkleind en drummer Martijn zit rechts vooraan in de picture. 21 Eyes Of Ruby speelt stevige maar melodieuze gitaarrock met een alternatief randje. Tool, The Mars Volta en Motorpsycho worden door de band zelf dan ook als invloeden opgegeven. De heldere zang van gitarist TuWann – met opvallend zwart/platinablond geverfd haar – is toonvast en de band maakte een goede indruk met nummers als ‘Couldronemo’, de nieuwe single ‘9friends’ en ‘Red Label Society’ (met stuwende basintro). De effecten naar het einde toe waren knap en het nieuwe album ‘Conquer The World Pt 4’ dat eind november uitkomt, is alvast iets om naar uit te kijken. (Vera)
Eén van de bands waar ik het meest naar uitkeek was het Italiaanse Pathosray. Hun titelloze debuutalbum deed me eind 2007 al naar superlatieven grijpen en natuurlijk was ik razend benieuwd hoe de vurige Italianen het er live zouden af brengen. In één woord schitterend! Het publiek verandert bij deze ook van een gemoedelijke gadeslaande massa in een enthousiaste menigte. Aangemoedigd door enkele fervente Italiaanse fans, dat dient gezegd te worden, maar Pathosray kon toch rekenen op een enthousiast onthaal. Ik hoorde ook enkele kniesoren die het te luid vonden, maar door hun stevige metal injectie vind ik Pathosray natuurlijk zo goed! Vooral bassist Fabio steelt de show met zijn lange haren, getergde gelaatsuitdrukkingen en onvervalste rocksterhouding met kwinkslag. Hier was nog eens wat beweging en show op het podium te zien! De lichtjes pedant overkomende zanger (maar achteraf erg sympathiek) oogt trouwens ook wel speciaal en nieuwe gitarist Alessio is een begenadigde muzikant die de complexe muziek schijnbaar moeiteloos live reproduceert. Met één album is het natuurlijk wiedes dat het een feest van herkenning wordt. Heel het album werd integraal gespeeld: van ‘Faded Crystals’ met zijn afwisselend zachte en krachtige, hoge zang tot de fenomenale uitsmijter ‘Emerald City’. Het dramatische ‘Lines To Follow’ heeft zelfs enige thrash invloeden die door Fabio weer met de nodige grimassen geaccentueerd worden. De band vervolgt met het gevoelig gezongen ‘Scent Of Snow’ dat een poppy begin heeft. Een rustpunt is ook de mooie ballade (met tokkelend gitaar intro) ‘Sorrow Never Dies’. Dit is een band met prachtige nummers die nu eens pakkend ontroeren en dan weer er stevig tegenaan gaan. Zoals in het magnifieke ‘The Sad Game’ waarin de sporadische grunts niet ontbraken. Tijdens ‘Strange Kind Of Energy’ moedigt men het publiek nog eens extra aan. De handen gaan op elkaar. Het epische ‘Emerald City’ dat Dream Theater, Symphony X en Dio achtige zang verenigt is de prachtige afsluiter van een concert dat voor mij één van de hoogtepunten was. Later vertelde de band me dat ze weldra enkele nieuwe nummers opnemen voor een tweede album. (Vera)
Laatst bijgevoegd aan het programma toen Myrath verhinderd bleek was het Nederlandse The Aurora Project. Ik zag hen hier al eens aan het werk in 2005 en buiten het wondermooie Pink Floyd-ish intro vond ik er toen niet veel aan. Ook nu start men met dit zwevend gitaarintro dat overgaat in ‘The Betrayal’. Er staat zes man op het podium, als vreemde eend in de bijt is nog steeds de bijzonder “new wave/gothic” uitziende zanger Dennis die echter wel een goede stem heeft en enig pathos in zijn performance niet schuwt. Het concert beviel me ditmaal beter dan de vorige keer. Na enkele oudere nummers (‘Event Horizon’ met veel wah wah gitaar en ‘The Trial’ opgedragen aan een stel Zweden) kondigt men aan dat het nieuwe album ‘Shadowborder’ weldra zal verschijnen. Exclusief voor ProgPower speelt men daaruit vandaag voor de eerste keer live ‘Photonic Reunion’ gevolgd door ‘Within The Realms’. In dit laatste kwam een mooi stukje bas en slide gitaar. Het pronkstuk is echter de 17 minuten durende titeltrack van dit op komst zijnde album. Het heeft weer een atmosferisch Pink Floyd achtig begin, flitsend gitaarwerk met psychedelische inslag, mooie gevoelige zang, zware gitaren, jazz invloeden in bas en gitaarwerk, een knappe solo en een machtig einde. Deze eerste indruk was erg imposant! Als bisnummer speelt men tot slot nog ‘Untold Prophecy’. Al bij al krijgt deze uitstekende band een tweede kans. (Vera)
Na de lunchpauze is het de beurt aan een Amerikaanse band: het voor mij onbekende Suspyre. De band uit New Jersey komt vanavond vooral het nieuwe album ‘When Time Fades’ voorstellen maar slaagt er maar half in om de zaal te overtuigen. De springerige muziek wordt gebracht door twee zich erg vermakende gitaristen en een zanger die weinig opvalt. Het zou een mix moeten zijn van prog rock en symfonische metal met enige jazz fusion invloeden. Lag bij dit laatste misschien al weer de reden dat ik het na enkele nummers voor gezien hield en een praatje ging doen met de mannen van Pathosray? Maar misschien kan mijn behulpzame collega Bart er nog iets aan toevoegen? (Vera)
Vandaag dan de volledige hedendaagse set van Wolverine. Een uur lang een greep uit alle albums behalve ‘Fervent Dreams’ EP van de progressieve Zweden, met de nadruk op het laatste album ‘Still’. Wat een verschil!!! Maakte de band gisteren een vrij nerveuze indruk en was het over voor ik er erg in had, vandaag is het een integer en intens optreden. Zanger Stefan Zell ziet er in zijn netjes gestreken houthakkershemdje niet meteen uit als een showbeest van groot kaliber, maar de man weet met zijn stem te begeesteren. Weldra herken ik al ‘Sleepy Town’, een vrij catchy nummer met prachtige gitaarsolo van het album ‘Still’. Ook ‘New Best Friends’ is vrij kalm, maar de zweverige toetsen, het ernstige baswerk van de ruig ogende (uit een Zweedse roulettebar geplukt?) Thomas Jansson en de gevoelige solo’s van gitarist Mikael Zell rollen nu vlekkeloos uit de boxen. De opener van ‘Still’ namelijk ‘A House Of Plague’ wordt gevolgd door het nummer dat men gisteren wegens tijdsgebrek niet kon spelen: ‘Post Life’ (uit ‘The Window Purpose’) krijgt een kippenvelverwekkende uitvoering met piano. De absolute knaller van de avond is voor mij echter het lange, sublieme ‘His Cold Touch’ dat gevoelig aanvangt, een groteske uitval kent naar een machtig instrumentaal gedeelte en uiteindelijk ook enkele welgeplaatste grunts van drummer Marcus Losbjer inhoudt. Geweldig! Met akoestische gitaren en bijhorende percussie doet men het daarna weer wat kalmer aan met ‘This Cold Heart Of Mine’ om af te sluiten met het rillingverwekkende ‘And She Slowly Dies’. Geen uitbundig optreden, maar pure klasse en emotionele introversie. (Vera)
Inderdaad, ik ben nog even naar voor gegaan (een flink gepakte zaal trouwens) om foto’s te nemen zodat we dit tenminste hebben, maar dan moest ik ook naar huis want zelfs al kon ik nog een nacht naar de camping gaan, dan nog raakte ik op maandag niet thuis wegens een algemene staking in België. Ik kan enkel vertellen wat ik inmiddels opgevangen heb van anderen. Threshold heeft twee uur gespeeld en waren in grote vorm. De temperatuur in de zaal steeg tot ongekende hoogten. Zanger Damian Wilson sprong af en toe van het podium om een rondje door de zaal te lopen. Om het gemis van ons verslag goed te maken krijgen jullie bij dit artikel opnamen van ‘Pilot In The Sky Of Dreams’ van Threshold tijdens ProgPower 2008. Het was tenslotte de hoofdact hehe. Al bij al mogen we weer terugkijken op een geslaagde driedaagse van het gezellige ProgPower festival en kijken we uit naar de verrassingen die de organisatie ons volgend jaar zal presenteren. (Vera)
Maak home
Bookmark