<< Interviews deze maand
archiveer onder : Industrial / EBM
Vier jaar geleden verscheen als uit het niets het door mij en menig andere recensent hooggewaardeerde debuutalbum ’Infinity Of Chaos’ van het Rotterdamse sextet Black Horizon. Behoudens een enkel optreden bleef het daarna verdacht stil rondom de band. Was het de bekende eendagsvlieg die weer eens opdook? Het leek er wel op, totdat onlangs weer teken van leven bij Black Horizon is gesignaleerd. Er bleek veel te zijn gebeurd, zowel bandinhoudelijk als creatief. Van de bandleden is eigenlijk alleen het creatieve brein Menno Meerbach (aka Doctor No) overgebleven en hij is dan ook voornamelijk verantwoordelijk voor ‘Speculum Animae’. Niet zomaar het tweede studioalbum, maar een DVD met vele uren aan muziek, beeld en interactieve mogelijkheden. Was het debuutalbum bij Transmission verschenen, deze nieuwe release zoekt nog een weg naar het publiek. Volgende maand volgt een recensie van 'Speculum Animae', maar Doctor No praat ons alvast bij over de afgelopen vier jaren en neemt daarbij geen blad voor de mond.
Text: Evil Dr. Smith
 Je hebt moeite om labels te overtuigen van de kwaliteiten van ‘Speculum Animae’, althans: tot nu toe. Geen wonder: dit is hele andere koek dan het meeste dat die labels gewend zijn uit te geven. Dit is geen gewoon CD'tje met muziek, of een DVD'tje met wat opnames. Daarbij geef jij met deze release een dikke middelvinger naar de hokjesgeestmentaliteit. Ze weten simpelweg niet wat ze ermee aan moeten.
Dank je. Ik heb alleen maar nagedacht over iets dat ik zelf heel erg cool zou vinden. Het is dan ook niet zozeer een middelvinger, maar meer mijn handen die ik voor mijn ogen sla als ik die hokjesgeestmentaliteit aanzie. Begrijp me niet verkeerd; er wordt heel veel fantastische muziek gemaakt, maar de industrie helpt op dit moment niet echt om dat een kans te keven. Het gaat om geld, niet om kunst. Who's to blame? Je moet niet proberen geld te verdienen, je moet mooie dingen maken. Dat doet een kunstenaar. ‘Speculum Animae’ is mijn idee van de nieuwe media als kunstvorm. Muziek heeft zich gaandeweg sterk ontwikkeld, onder andere door de opkomst van technologie. Zo verandert technologie op dit moment in hoog tempo de manier waarop wij muziek beleven. Door die ontwikkelingen kan ik nu dingen realiseren die ik me vroeger alleen maar voor kon stellen. Beeld, geluid en licht onder dat oppervlak vormt een verhaal. Iets waar je in kan duiken. Als je zin hebt.
Ik zou graag een label spreken dat mijn ideeën begrijpt en er iets mee kan, maar ‘Speculum Animae’ moest gemaakt worden. Ik heb hem vier jaar voor ogen gehad en ik wist precies wat ik wilde. Ik erken dat het niet iets is wat je aanzet en aan je voorbij laat trekken. Grappig genoeg is dat wel de bedoeling, als je hem een paar keer hebt gespeeld. Ik ben niet beledigd als iemand het een luxe lavalamp noemt. Het zijn geen videoclips; het is een levend artwork. Als je ‘s avonds je licht uitdoet en je speelt hem, dan kleurt je kamer in de kleuren van de muziek... Het zijn maar details, maar ik heb erg nagedacht over hoe ik graag een intensere muziekbeleving zou willen hebben.
Vier jaar? Dat betekent dus dat nagenoeg direct na de release van ‘Infinity Of Chaos’ je al bezig was met de ontwikkeling van dit… eh, hoe zal ik het noemen: project? Wat betekende dit eigenlijk voor het bandgevoel van Black Horizon? Want wat begonnen is met zes bandleden, is nu dus gereduceerd tot een eenling. Je hebt in het verleden een enkele keer opgetreden met Black Horizon (toch?), maar wat is er dan precies de afgelopen vier jaren met de band Black Horizon gebeurd en waar zijn de overige ex-bandleden gebleven? Konden zij zich niet vinden in jouw audiovisuele koers, of had jij ze niet meer nodig?
Het is een beetje van alles, misschien. Ik schreef de titelsong nog voordat ‘Infinity Of Chaos’ ook maar geperst was. Ik heb een vervelende tijd gehad na het uitkomen van ons debuut, omdat mijn samenwerking met Transmission Records op nogal onplezierige wijze eindigde. Ik werkte bij Transmission Records en de eigenaar had me verboden mijn werk in eigen beheer uit te geven. Op die manier dwong hij me het werk via Transmission uit te geven. Nou was ik daar in de eerste instantie best blij mee, maar die situatie veranderde geleidelijk aan in een ware nachtmerrie, waar ik destijds een burnout aan over heb gehouden.
We hebben enkele optredens gedaan, ja. Dat was heel gaaf. Ik hou van optreden, maar het is erg intensief. Ik wilde meer werken aan het verweven van een bandgeluid met de elektronica, maar ik heb misschien een nogal eigenzinnige manier van werken. Toen ik na enige maanden herstel mijn moed weer bijeen raapte, besloot ik dat het tijd was om de nummers op te gaan nemen en van en goede productie te voorzien. Ik wist dat ‘Speculum Animae’ een ongelooflijke berg studiowerk ging kosten (videos, DVD, website, podcast), dat het alle energie ging vragen om het haalbaar te maken. Enkele bandleden hebben vriendschappelijk wat afstand genomen, mede om ruimte hebben voor andere projecten. Ik wilde sowieso een tijd niet optreden.
Ik heb wel veel medewerking gehad van Belphegor, de gitarist. Met hem heb ik veel aan de gitaararrangementen gewerkt. Hij heeft schitterende melodielijnen toegevoegd en het betere beukwerk. Dat was heel tof, maar ook hij had nogal wat andere projecten lopen. Lecid en Matt zijn vrienden die hun licht over mijn werk hebben laten schijnen. Mijn voormalige bandgenoten waren erg positief over het resultaat.
Weetje, ik heb mijn hele artiest-zijn gewoon opnieuw uitgevonden en nog wel een beetje noodgedwongen. Er is geen wet die zegt wat je wel en niet mag doen. Dit is wat ik kan en dit is wat ik doe. Zoals een ander een schilderij maakt. Voor het eerst voelt het geweldig comfortabel om volledige controle en verantwoordelijkheid te hebben. Ik heb vier jaar gezocht naar een uniek ontwerp en deze DVD is slechts de eerste stap, want ik heb nog een aantal ideeën op de plank liggen. Misschien snap je nu beter dat de tijd die optreden kost mij erg kostbaar is.
Nog een laatste vraag over de achterliggende periode: Belphegor heeft dus substantieel meegewerkt aan ‘Speculum Animae’, maar doen je overige ex-bandgenoten nog wat in de muziek, of hebben ze zich volledig vereenzelvigd met maatschappelijke carrières?
Onze vroegere drummer Tinnitus is erg actief bezig met een Haagse band, NaTha Lee, die veel live te zien is. Hij is echt een podiumdier. B.Leaf houdt zich wat bezig met ambient muziek. De anderen hebben hun aandacht inderdaad wat verlegd, voor zover ik het zie.
Nu is er dus eindelijk ‘Speculum Animae’. Ha Latijn! Lekker pretentieus… Animae is ziel, maar een speculum is o.a. een eendenbek die een gynaecoloog inbrengt om de schede en baarmoedermond te kunnen zien. Nou ben ik wel benieuwd wat zich achter deze albumtitel schuilhoudt, want de ziel van een eendenbek klinkt mij iets te... eh, erotisch absurdistisch voor een band als Black Horizon.
Aha, je bent de titel op het spoor. Leuk; dat van die eendenbek wist ik niet. Iemand heeft ooit voor mij een nummer in het Latijn vertaald. Het staat voor ‘de spiegelziel’, of ‘The Mirror of Soul’. Dat zijn geen keurige vertalingen van elkaar, maar interpretaties van het begrip. Een foto zegt meer dan 1000 woorden, zeggen ze wel eens. Metaforen ook. Black Horizon was en is een schimmenspel van metaforen. Eerst in woord, toen in geluid en nu ook in beeld. Met een metafoor kun je een principe laten zien. Oorzaak en gevolg. Dingen een plaats geven in een groter geheel. Dat is voor mij bijna religie. Die Spiegelziel is de metafoor der metaforen. Nou, als dat niet pretentieus is!
Voor degenen die willen weten wat ik daar nu werkelijk mee bedoel heb ik ook een boek geschreven. Het is een sciencefiction met een autobiografische inslag. Alle nummers komen erin voor en het vertelt waar voor mij fictie en werkelijkheid elkaar raken. Ik ben redelijk gefascineerd door de oude alchemisten en de wijze waarop zij hun wetenschappelijke kennis aanvulden met fictie en met religie. Ze wilden dan ook niet zozeer goud maken van lood; ze wilden een definitief en compleet beeld hebben van de waarheden achter ons bestaan. Die drang voelde ik al ver voordat ik ook maar voor het eerst een gitaar aanraakte. Ik heb muziek, en nu dus ook beeld, veel meer ontdekt als vorm om dat te uiten. Ik heb het niet bedacht om vervolgens een metal CD van te maken. Zo is ‘Speculum Animae’ misschien wel meer een documentaire van mijn bespiegelingen. Shit, weer pretentieus!
Weetje, ik heb de DVD zo geprobeerd te maken dat je dieper kunt gaan als je dat wilt. Als je gewoon lekker een stevig stukje muziek wilt, dan moet je er zo van kunnen genieten, ook zonder dat wat erachter zit. Ik wilde vroeger meer. Ik las alles wat los en vast zat over mijn favoriete nummers en de metaforen die gebruikt werden. Ze zeiden mij iets. Dat wil ik luisteraars van Black Horizon ook bieden. Als ik één fan daar gelukkig mee weet te maken, dan is mijn missie feitelijk al geslaagd. Dat is dan weer wat minder pretentieus, hehe…
Over Latijn gesproken: wie is de dame die de Latijnse teksten in het titelnummer influistert? Is dat de zogenaamde ‘Blue Angel’?
Dat is inderdaad die ‘Blue Angel’. Zij gaat schuil achter een pseudoniem. Dat is voor haar prettig en voor mij leuk, want Dr.No houdt van pseudoniemen. ;-)
Zij heeft echter ook erg veel inspiratie gegeven in zeer positieve zin..
Het album is in twee talen opgenomen: zowel in het Engels, als in het Nederlands (en er is tevens een optie voor ondertitels in beide talen). Engels is niet zo vreemd, maar industrial rock in het Nederlands is erg gedurfd en volgens mij een noviteit. Hoe kwam je erbij om het in het Nederlands te doen en zijn de songteksten oorspronkelijk in het Nederlands geschreven en vervolgens in het Engels vertaald, of ben je uitgegaan van de Engelse tekst?
Ik durf wel te zeggen dat ik iets heb met tekst. Ik schreef altijd in het Engels, omdat die taal als tweede taal voelt voor me. En het klinkt lekker. Het geeft een bepaalde sfeer. Ik ben op een gegeven moment een tijdje weerhouden van het maken van muziek, om een boek te schrijven. Een boek over mijn vakgebied, totaal oninteressant voor mijn muziek, maar goed voor inkomsten. In die tijd hoorde ik het nieuwe album van mijn oude helden van weleer: Osdorp Posse! Een van de weinige bands waar ik fan van was, een maand na hun debuutrelease. Ik ken veel van hun teksten letterlijk uit mijn hoofd. Mijn kennismaking met Hiphop. Heel echt. Ik kreeg toen opeens complimenten voor mijn schrijfstijl in het boek. Toen dacht ik bij mijzelf; waarom schrijf ik mijn muziek eigenlijk ook niet in het Nederlands? Weet je, na de walgelijke ervaringen bij Transmission besloot ik artistiek gewoon geen regels meer te erkennen. Ik vond het artistiek erg interessant. Ik wilde de teksten namelijk niet vertalen. Dat wordt stuntelig. Ik kon wel weer in de nummers duiken en gewoon Nederlands denken. Ik heb de nummers opnieuw laten ontstaan in het Nederlands. Het gaat erom dat de woorden het juiste gevoel oproepen tegen de achtergrond van de muziek. Als je erg van teksten houdt, en ik weet dat dat een minderheid is, dan is het leuk om te kijken naar de (al dan niet subtiele) verschillen in de teksten. Ik heb er natuurlijk ook wel mee gespeeld... Daar zijn de ondertitels ook weer leuk voor.
Om dan toch even in te gaan op de inhoudelijke kant van de muziek: ‘The Mirror Of Soul’ is ook een van de nummers op de DVD. Het refrein is:
“Want ik ben god uit naam van de aard van mijn bestaan
Trek de leugens van de bek van die verderfelijke waan
In de Spiegelziel is jullie wereld zo nihil
Verdomme nooit van mijn leven dat ik ooit voor jullie kniel”
Spiegelzielen of niet, ik bespeur hier een sterk antireligieuze (of op zijn minst antiautoritaire) sfeer dat nauwelijks meer een metafoor te noemen is. Vertel ‘es.
Hmm, ik kan je natuurlijk geen ongelijk geven. Ik respecteer de levensovertuiging van andere mensen, onder voorwaarde dat we elkaar heel laten, plat gezegd. Ik heb ooit mijn broer verloren aan leukemie. Hij was elf, ik zeventien. Ik ben zeer licht Katholiek opgevoed, maar na die ervaring spuugde ik het uit. Ik koesterde een ongemeen felle haat tegen de enige mogelijke godheid. “Okay, dan zoek ik het zelf wel uit in dit stinkhol”, zeg maar. Ik geloof dat ik veel van de woede inmiddels omgezet heb in mooie muziek. Ik zie dat georganiseerde religie een groot gevaar is voor zowel het individu als voor de wereldorde. Je moet zelf aan de bak, zelf je verantwoordelijkheid nemen om een goed mens te zijn. God schiep de mens naar zijn evenbeeld, toch? Dus: God, dat ben jij zelf. Ga ervoor.
Ook in het nummer ‘Blue Religion’ – waarin met regelmaat de symbolen van het Jodendom, het Christendom en de Islam voorbijschieten - zit een stuk tekst (waar op het gezongen moment een spartelende sprinkhaan in beeld komt) waaruit je zou kunnen opmaken dat je niet erg gesteld bent op geïnstitutionaliseerde religies.
“Jouw vergeving, zo kunstmatig,
Doodt perceptie, zo dwangmatig
Jouw bewustzijn, zo kunstmatig,
Alleen in weerzin ben je echt.
Voel mijn woede; ik koos de pijn
Dus blijf godverdomme met je poten uit mijn brein.”
‘Blue Religion’ staat voor spiritualiteit, je innerlijke religie?
Dat is aardig in de richting, ja. ‘Blue Religion’ heb ik geschreven nadat een man me had gevraagd gospels met hem op te nemen in mijn studio. Ik heb hem beleefd uitgelegd dat een andere studio dat waarschijnlijk beter kon doen. Toen is hij onder valse voorwendselen toch langsgekomen en begon me doodleuk te bekeren. Ik ben beleefd gebleven, maar toen ik hem weggestuurd had, heb ik in ongeveer 5 minuten die tekst geschreven. De sprinkhaan is een kakkerlak, overigens. De vissen daar zijn een knipoog naar ‘Little Fish’, van ons debuut, trouwens.
‘Blue Religion’ staat inderdaad voor je innerlijke kracht en je wijsheid. De oneindigheid van je voorstellingsvermogen. De metafoor als steen der wijzen. Stel je eens voor dat je van ieder willekeurig punt in je gedachten zonder tussenstappen een link kunt leggen naar enig ander punt. Je zou eindelijk alles zien zoals het echt is. ‘Verlichting’, in spirituele zin.
Het allerlaatste stuk (een soort hidden spoken word track) wordt niet ondertiteld, en is schier onverstaanbaar. Wordt daar nog iets interessants verteld, of was het de moeite van het ondertitelen niet waard?
Wow! Jij bent inderdaad diep gegaan! Dat is inderdaad een hidden track. Het is een stuk tekst wat ik heb geschreven. Het is een monoloog van een figuur uit mijn boek. Hij spreekt eerst een soort code van haat (die ik aan iets leuks onttrokken heb, maar dat vertel ik lekker niet) en daarna legt hij uit wat er aan de hand is met onze realiteit. En nee, hij is niet onze vriend.
De beelden ademen veel desolate melancholie en innerlijke verontrusting uit. Tegelijkertijd is het een aparte collage waarin zeer frequent het Hollands landschap in beeld wordt gebracht. Is dit een blijk van trots op ons kleine kikkerlandje, maar tegelijkertijd de zorg over de ontwikkelingen; zowel ecologisch als maatschappelijk?
Al die beelden zijn plaatsen die ik goed ken en die een bepaalde sfeer ademen. Veel van de inspiratie voor mijn muziek heb ik op die plaatsen zelfs opgedaan. Ik maak me wel degelijk druk om de ecologische toestanden, en om de maatschappelijke al helemaal. Ik probeer gewoon te laten zien wat ik zie. Ik heb gewoon mijn gevoel gevolgd. Ik vind de zee een werkelijk magistrale schoonheid hebben. Zelf had ik het sterker met de schildpadden. Ik haat het om te bedenken wat de mensheid hier aanricht en hoe wij vele diersoorten en vegetatie de mogelijkheden tot bestaan ontnemen..
Nu bestaat de hoofdmoot van de DVD uit twee onderdelen. Er is de meer industriële, gezongen rocksongs onder de gemeenschappelijke noemer ‘Vitrum’, waarover de voorgaande vragen gingen. Maar de DVD bevat ook de ambient soundscape ‘Aqua’, waarin jouw ecologisch bewustzijn nog eens flink wordt onderstreept en de beelden vooral aan het strand in de diepzee zijn gemaakt. Ben je soms fan van Jacques Cousteau? Probeer je ook iets te vertellen met de beelden en muziek, of is het louter om bij weg te dromen?
‘Aqua’ is gemaakt om bij weg te dromen, of om straks er eventueel het verhaal bij te lezen dat ik geschreven heb. De titels van de nummers zijn allemaal plaatsen en mensen uit het verhaal. De muziek en de beelden zijn geïnspireerd door die denkbeeldige plaatsen. Ik heb overwogen dat uit te diepen, maar het leek me nog teveel. ‘Osmain’ is een planeet die compleet bedekt is met zeeën, ‘Myndayal’ is een nis tussen de dimensies waar de tijd niet bestaat en ‘Zerogon’ is de bewaarder van de Blauwe Religie. Door deze manier van werken hoop ik dat er een grote eenheid ontstaat tussen woord, beeld en geluid. Zelfs als je die achtergrond links laat liggen en ‘Aqua’ lekker gebruikt als blowmuziekje, dan nog zul je voelen dat er iets ‘leeft’. En dat is de bedoeling. Cousteau vond ik vroeger heel gaaf en ik kijk nog steeds graag natuurfilms, ja. ;-)
Je blijkt dus nogal een schrijver te zijn: een sciencefiction met autobiografische inslag, een boek over je vakgebied (wat is dat eigenlijk?) en in de albums van Black Horizon zijn de metaforische teksten ook zeer belangrijk. Zit je niet in het verkeerde vak? Ben je niet veel liever schrijver dan muzikant?
Die conclusie heb ik zelf ook al eens getrokken. Ik voel mezelf het meest een schrijver, denk ik. Maar ik heb gewoon een brede smaak als het daarom gaat. Toen ik die boeken schreef liep ik over van de ideeën hoe je daar, met behulp van digitale middelen, meer uit zou kunnen halen. Ik heb ooit in een ver verleden gefungeerd als tekstschrijvende gitarist voor een band. Dat was eens, maar nooit meer. Ik zou best teksten voor iemand anders kunnen schrijven, maar dan moet ik daarna wel wat afstand hebben.
In het dagelijks leven ben ik docent economie en het boek dat ik schreef was een schoolboek economie voor een schriftelijke cursus. De kunst daar was om zoiets leuk leesbaar te houden. Het is alleen wel een hel om zo ‘binnen de lijntjes te kleuren’. Alles braaf en mooi en perfect op zijn plaats. Ik kreeg er bijna claustrofobie van. Mijn creativiteit ontplofte toen ik weer muziek ging maken na die onderbreking.
Mijn leerlingen weten trouwens niet veel van mijn activiteiten met Black Horizon. Ik geef ook muzieklessen op school. Ik doe dat als invaller. Ik vertel er uit mezelf alleen in algemene termen over. De gothics en de metalheads ontdekken het zelf altijd wel of komen doorvragen. Daar heb ik wel grote fans tussen zitten. Maar ja, je beïnvloedt natuurlijk gemakkelijk en dat wil ik niet. Ze moeten zelf eerlijk oordelen. Ik doe op school veel met rap, omdat het voor hen goede kennismaking is met tekstschrijven, maar ik durf te zeggen dat mijn headbanglessen (ontstaan uit grap) legendarisch geworden zijn… ;-) Ik vertel ze dan dat ze voorzichtig moeten zijn met hun nek en dat het alles te maken heeft met de timing van de muziek. Ze hebben daarna altijd wat meer respect voor headbangers.
Wie of wat is Legia, die verantwoordelijk is voor de zogenaamde “Martial Law”? Is dat de man van de drum(computer)?
Lecid (sorry, ik begrijp het: het is geen gemakkelijk lettertype) is een goede vriend en medemuzikant. Hij is een belangrijk klankbord en inspirator. Als ik het even niet meer wist of als ik het even niet meer zag zitten, dan wist hij me steeds op te beuren en aan te jagen. Daarnaast hebben we samen hier en daar wel wat zitten doen. De intro van ‘In Mij’ hebben we samen gedaan en de logge riff is van hem. Martial law is de wet die geldt in oorlogstijden: ‘Get up and fight!”
Ik heb de indruk dat de drumpartijen op machinale/digitale wijze zijn ingespeeld. Als ik me vergis, heb ik niks gezegd, maar ik heb het gevoel dat een echte drummer de muziek op sommige stevige momenten een wat organischer, dynamischer geluid had kunnen meegeven. Al is dat in industrial/gothic/wave een echte drummer geen vanzelfsprekend natuurlijk…
On the kisser... Ja; de drums zijn op digitale wijze tot stand gebracht. Ik heb goede ervaringen met het werken met echte drummers, maar je doet het goed of je doet het niet. Op een bepaald punt heb ik gekozen voor het werken met samples, waarbij ik geholpen ben door een echte drummer. Dat was één van de bijdragen van Matt. Ik weet door mijn productiewerk wel hoe ik wil dat drums klinken en ik ken het verschil met gesamplede drums. Tinnitus was eigenlijk niet beschikbaar en ik wilde hem er ook niet mee opzadelen. Dat betekende automatisch óf veel betalen voor een goede drummer, óf veel tijd en energie investeren om met iemand met wat minder ervaring te werken. Ik weet dat je dan nog steeds veel leven uit de partijen haalt voor het staat zoals het moet staan. Ik heb toch ook een liefde voor het mechanische geluid van samples. Misschien omdat ik al heel erg lang Sisters of Mercy fan ben. Goed punt, maar het is een keuze.
De intersite van Black Horizon is volledig gewijd aan ‘Speculum Animae’. Ik kan nergens ook maar het kleinste lettergreepje vinden over het eerste album: hij wordt volledig genegeerd. Paste dat niet in het concept van de website, of schaam je je voor je eersteling?
Ik ben nog steeds erg trots op ‘Infinity Of Chaos’. Bij “Intelligence” (mijn blog op de site) tref je een uitgebreid verhaal. Ik heb daar allerlei onderwerpen even los onder de aandacht gebracht. Ook om het een beetje opgeruimd te houden.
‘Speculum Animae’ luidt voor mij een nieuwe artistieke wending in. In de komende podcast tref je dan ook de première van een video voor ‘Daylight’, een nummer van ons debuut. Overigens is ‘Infinity Of Chaos’ echt wel gewoon het begin van het hele verhaal.
De opnames zijn gemaakt in de ‘ZOA’ studio… of staat er ZOR, 2OR, 2OA? Is het gewoon niets anders dan een artyfarty naam voor je eigen huiskamer?
Het is ZOA. Ik begrijp het. Het is een moeilijk lettertype, maar ik wil dat het hele concept een bepaald gevoel ademt. Ik ben meer dan een jaar bezig geweest met dat lettertype, omdat ik het zo wil hebben. Mijn verontschuldiging voor het ongemak. ZOA is de naam van mijn (nieuwe) studio. Het komt uit het verhaal, waar ZOA het middelpunt van het universum is.
Ik herinner me dat jij in het verleden ook muziek produceerde van andere bands. Nu je een nieuwe studio hebt en Black Horizon toch een soort van veredelde eenmansband is geworden: zijn er nog steeds activiteiten op dat vlak?
Ik heb inderdaad veel bands geproduceerd. De afgelopen 2 jaar zijn dat voornamelijk non-profit producties geweest, waar ik me belangeloos voor heb ingezet. Ook een beetje om meer thuis te raken met video en DVD. Ik ben wat minder in de scene; voor CD opnames geef ik nog wel eens advies, maar ik ben bewust meer de diepte in gegaan. Ik wil graag meer bezig zijn met muziek en beeld, geluidseffecten en soundscapes en DVD-producties en dergelijke. Daar ligt een kracht van me. Ik zou heel graag muziek willen maken voor films en games. Ik zou het ook erg interessant vinden om met een andere band of artiest aan een wat breder project te werken.
Je bedankt ook The Young Gods, Mark Janssen en Arjen Lucassen. Louter als inspiratie, of is er meer?
Zij hebben mij zeer veel inspiratie gegeven, maar ook veel goed advies. Ik beschouw hen als mijn vrienden en ik heb zeer veel respect voor hun werk. Het zijn geweldige mensen aan wie ik veel dank verschuldigd ben.
Tot slot: wat zijn je toekomstplannen en ambities met Black Horizon?
‘Speculum Animae’ markeert de richting. Ik wil veel meer het experiment opzoeken. Qua muziek wil ik ook verder de open zee op, ver van de veilige haven waar ik vertrok. Nu ik meer op mijzelf teruggeworpen ben, merk ik dat de mogelijkheden om samen te werken groter lijken. Ik zit veel gemakkelijker met andere muzikanten en kunstenaars samen te klooien. Het is net als wanneer je alleen op reis gaat; je ontmoet veel meer mensen omdat je het contact niet binnen je eigen groepje zoekt. Mijn muziek zal experimenteler worden. Ken je The Swans? Die band heeft zich op zo schitterende wijze ontwikkeld door de jaren heen. Dat wil ik ook. Ik wil dat Black Horizon een artistieke ontwikkeling laat zien door de tijd. Ik laat me gewoon inspireren door de dingen die op mijn pad komen. Nieuwe dingen maken zit in mijn bloed. Dat moet ik gewoon. Momenteel heb ik heel even artistieke vakantie; ik heb reeds vier covers opgenomen en er zullen nog enkelen volgen. Echt gewoon voor de lol en om de bands te eren die mij geïnspireerd hebben. Hou de podcast maar in gaten…
http://www.blackhorizon.com
<<
vorigevolgende >>
|
Maak home
Bookmark