Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Guns N Roses ‘Appetite For Destruction’ - 2018

Door: Ramon

Guns N’ Roses, wie is er niet groot mee geworden? Meteen bij hun debuut ‘Appetite For Destruction’ werden ze het firmament van supersterren ingeslingerd, met hun combinatie van bijzonder herkenbare muziek, bad-boy attitude en een goed gevoel voor styling daaromheen. De plaat is opnieuw uitgebracht in een boxset, in geremasterde versie, waarbij als bonus de schijf met de titel ‘B-sides, EPs n’ More’ geleverd wordt. En ik was even vergeten hoe door en door rot ze op die bandfoto destijds stonden, zeg.

Als je ‘Appetite For Destruction’ nooit zo’n geweldige plaat hebt gevonden, ga je dat nu ook niet doen. Als je hem wel hoog hebt zitten, dan had je hem waarschijnlijk al. En als je echt fan van de band bent, had je alles wat hier geleverd wordt via bootlegs en eerdere releases ook al tijden in je bezit. Je kunt deze uitgave dan ook alleen maar zien als hebbedingetje. Helemaal de deluxe uitvoering, waarvoor je toch redelijk met je hoofd financiële huishouding in overleg moet, voordat je hem aanschaft. Ik geef toe dat de remaster wel een toegevoegde waarde heeft, ook al vond ik de originele versie wel een mooi testament van zijn tijdvak, waarbij de fans in twee duidelijke groepen verdeeld werden, de fans van het feestje, de herkenbare tunes, en de fans die door het rauwere kantje van de band aangetrokken werden. En het mooie was, die konden elkaar soms in hetzelfde liedje vinden.

band image


De tweede CD levert iets meer stof op. Laat ik even beginnen met de teleurstelling te uiten dat de demo versie, of beter nog versies, van ‘November Rain’ hier niet op terug te vinden zijn. Ofschoon het nummer me echt de keel uit is gaan hangen, is het natuurlijk een evergreen in alle pop-eindlijsten geworden, waar je niet omheen kan. Het is de ‘Bohemian Rhapsody’ van zijn eigen tijd. En hoe dat nummer beetje bij beetje zijn uiteindelijke gestalte heeft gekregen, is eigenlijk interessanter dan oude live covers, die al eerder verschenen waren, die we hier terug horen. Dat een controversieel nummer als ‘One In A Million’ hier niet op terug te vinden is ergens spijtig, maar anno 2018 ben je gewoon te lang bezig uit te leggen wat het verhaal erachter is, en dan nog neem je de hitte niet uit de soep. Dus in dat opzicht kan ik het alleen maar een verstandige beslissing vinden. ‘I Used To Love Her’ doorstond de censuur overigens wel.



Wat echt wel gaaf is, is te zien hoe de band in dit stadium nog op zoek is naar zijn eigen muzikale identiteit. En daar dragen die covers dan wel weer aan bij, geef ik toe. En dat zoeken naar identiteit, dat zijn ze eigenlijk altijd blijven doen. Verwacht dan ook geen ‘Use Your Illusion III’ meer van ze. Nummers die inmiddels overbekend in de oren klinken hoor je hier terug in een eerder stadium, waarna er later nog aan de arrangementen gerommeld is en waar interessante dingen zijn toegevoegd die het nummer bijzonderder hebben gemaakt. Zo zie je maar, alleen een lekkere riff en een goede zanglijn zijn echt niet voldoende om tot de grootste band van je generatie uit te groeien.



Laat ik overigens op individueel niveau een aantal dingen opmerken. Gitarist Slash is één van de meest geridiculiseerde gitaristen op internetfora. Maar niemand heeft zijn slag, zijn timing en zijn gevoel een solo raak te plaatsen en dat maakt hem volstrekt uniek. Als je hem naspeelt, klink je nog niet zoals hij, ook al zijn er technisch gezien talloze gitaristen indrukwekkender. Slaggitarist Izzy Stradlin, afkomstig uit het kleine dorpje waar zanger Axl ook vandaan komt, is een gitarist met een beperkt scala aan mogelijkheden, maar juist daarin heeft hij zich een meester getoond, als liedjesschrijver. En tot slot drummer Steven Adler. Hij is onberekenbaar en onbetrouwbaar. En misschien daarom wel veel interessanter dan de latere drummer Matt Sorum, die als slagwerker van ‘Use Your Illusion’ een echt te vlakke indruk heeft achtergelaten.

Alles bij elkaar is het zo dat je als fan de band moreel gezien allang niet meer hoeft te steunen, zoals je dat bij kleine bands wel moet. Je moet dus wel een dolle verzamelaar zijn om nu weer de zooi compleet te willen hebben. Maar er zijn ook mensen die alleen maar cassettebandjes hadden vroeger, of een CD-R. En die hebben nu een mooi excuus om eens wel het echte spul in huis te halen. Het klinkt ook wel echt beter. Maar enorm veel toegevoegde waarde zie ik dus niet in deze re-release. Maar goed, lang leve de nostalgie.

<< vorige volgende >>