Listen live to Radio Arrow Classic Rock

DE LORDS OF METAL JAARLIJST 2017

Door: Jan-Simon

Het is weer januari, dus kijken we bij Lords of Metal nog één keer terug op het voorbije jaar. Was het de moeite, wat viel op, kortom: het is weer tijd voor de grote optelsom die de jaarlijst wordt genoemd.

2017 was in veel opzichten een onvoorstelbaar én onvoorspelbaar jaar. Wie had kunnen denken dat Donald Trump in januari president van de Verenigde Staten zou worden en dat hij dat in december nog steeds zou zijn? Wie had kunnen bedenken dat bitcoins, die rare speledingetjes waar je eigenlijk niets zinnigs mee kan, aan het eind van het jaar vijftien keer meer waard zouden zijn dan twaalf maanden eerder? En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Terugkijkend bleken toch een aantal zaken wel goed te voorspellen. Zo was het voor velen geen verrassing dat het Nederlands voetbalelftal zich niet wist te plaatsen voor het WK dat dit jaar gehouden zal worden. En, zo bleek tijdens de traditionele eindbalans van de Lords Of Metal redactie, de beste plaat van 2017 was eind 2016 al bekend bij ons. Althans, wanneer we de voorspellende gaven van ons allen teruglezen. Tja, Tool… wat moeten we daar nog van zeggen? Komt die nieuwe plaat er nog van? Vorig jaar waren we hier nog van overtuigd, maar de hoop dat er ooit nog een opvolger voor ’10,000 Days’ komt lijkt nu behoorlijk vervlogen. We wachten al ruim 4000 dagen. Nee, dat is dus niet uitgekomen. Maar wat de overige voorspellingen betreft bleken we het behoorlijk helder gezien te hebben. Want het beste album van 2017 volgens Lords of Metal is ‘Gods of Violence’ van Kreator.

De Duitse thrashmetalhelden bleken slechts één serieuze concurrent voor de overwinning te hebben: het al even legendarische Paradise Lost. De top drie wordt vervolledigd met een boegbeeld uit weer een ander genre, de deathmetallers Obituary. Drie zeer ervaren bands, alle drie zo’n dertig jaar (of langer zelfs) actief. Wanneer we de rest van de top 25 erbij pakken, dan komen we nog meer oudgedienden tegen. Ayreon, Iced Earth, Arch Enemy, Enslaved, Cradle of Filth, Accept (een band wiens carrière vijf decennia omspant) en Overkill: stuk voor stuk goede bands, maar ze rechtvaardigen ook de vragen “gebeurt er nog iets nieuws in de metal?” en “wat als deze bands de gitaren aan de wilgen hangen – bestaat metal dan nog wel?”. Gelukkig wordt de soep niet zo heet gegeten. Er is nog voldoende nieuwe aanwas (zie bijvoorbeeld de Nederlandse band Dool die met het debuutalbum knap als zesde zijn geëindigd en relatieve nieuwkomers Sorcerer, Venenum, Ne Obliviscaris, The Great Old Ones en gimmickband Igorrr) en – eerlijk is eerlijk – de gemiddelde Lords of Metal recensent kiest in zijn jaarlijst toch eerder voor bekend en vertrouwd. Daarom spelen releases die hoge ogen gooiden elders (zoals de platen van Bell Witch, Converge, Elder en Pallbearer) in onze lijst slechts een bijrol. Is dat erg? Nee. Over smaak valt sowieso niet te twisten en het toont eens te meer aan dat er niet zoiets bestaat als “metal”. Waar de buitenwereld vaak alles met harde gitaren op een hoop gooit en veronderstelt dat er geen verschil is tussen Slayer, Deep Purple, Metallica of Immortal, daar toont deze jaarlijkse exercitie dat de waarheid volstrekt anders is. Bij Lords Of Metal zijn bijna alle redacteuren specialisten, generalisten zijn er maar weinig. Dat is vooral te zien aan de persoonlijke top 15’s die vaker wel dan niet totaal verschillend zijn met dit jaar een record van vijftien unieke nummer 1’s, dat wil zeggen platen die volgens een recensent de beste van het jaar waren maar verder door niemand zijn genoemd. Het resultaat is dan ook dat de platen die door meer mensen genoemd worden niet per se de meest vernieuwende of extreme platen zijn. Die paar albums die zowel door de stoner-, death metal, doom en thrash metal recensent worden gewaardeerd belanden dus bijna automatisch bovenaan in de lijst. Waarschijnlijk kunnen we volgend jaar iets vergelijkbaars schrijven. De vraag is alleen welke bands dan een geweldig album hebben uitgebracht. Machine Head? Megadeth misschien? Of maakt de operametal van Therion een glorieuze comeback? Wie het weet mag het zeggen.

Nu niet langer getreuzeld, hier is de lijst van 2017:

1: Kreator - Gods of Violence (214 punten)

Er werd reikhalzend uitgekeken naar het veertiende album van Kreator en de Duitsers hebben de fans niet teleurgesteld zoals Vera in haar recensie ook al vaststelde, met als resultaat een eerste plaats in de LoM jaarlijst 2017. Thrash metal combineren met harp, doedelzakken en orkestrale arrangementen, het klinkt als een recept voor een muzikale ramp maar Kreator slaagt met vlag en wimpel.



2: Paradise Lost - Medusa (190)

Paradise Lost doet ook al een tijdje zijn ding, bijna net zo lang als Kreator en album vijftien in de bijna dertig jaar dat deze band bestaat was een van de beste Paradise Lost platen ooit. Dennis was in zijn recensie van ‘Medusa’ zwaar onder de indruk: “een mix van de Paradise Lost die we kennen van de albums ‘Gothic’, ‘Shades of God’ en ‘Icon’, maar dan in een modern jasje gegoten én met een bewust smerig, rauw en ongepolijst geluid.” Goed voor een tweede plaats in onze lijst.



3: Obituary - Obituary (132)

Sjak vergeleek Obituary in zijn recensie van het titelloze negende album met een sterrenrestaurant: “(…) waar je al heel vaak gegeten hebt, maar waar je door de sublieme bereiding van het voedsel naar terug blijft keren. Je weet precies wat voor gerechten er op het menu te vinden zijn, maar de kwaliteit is dusdanig hoog dat een en ander bijna verslavend werkt.” Kortom, weinig verrassingen of vernieuwing bij Obituary, wel “kwalitatief hoogstaande lijzige, lompe death metal”



4: Sorcerer - The Crowning Of The Fire King (114)

Als je naar de officiële output kijkt dan is Sorcerer een vrij nieuwe verschijning aan het firmament. ‘The Crowning Of The Fire King’ is hun tweede album, drie jaar na hun debuut. Maar toch zijn deze Zweden ook veteranen, die pas onlangs aan een tweede leven begonnen. Hun epische doom metal (what’s in a name?) mag er zijn, vindt Pim ook in zijn recensie die hij besluit met de aanbeveling dat “iedere heavy metalfan (dus niet alleen doom metalfans) verplicht naar ‘The Crowning Of The Fire King’ moet luisteren”



5: Sons of Apollo - Psychotic Symphony (108)

Op de vijfde plaats een ware superband rond een aantal oudgedienden uit Dream Theater. Het is dan ook geen verrassing dat het woord “prog” het meest gebruikt is in Jobs recensie van ‘Psychotic Symphony’. Een “prog festijn”, met “meer dan genoeg prog om zelfs de doorgewinterde progkop even zoet te houden!”



The best of the rest:

6. Dool - Here Now, There Then – 106
7. Sólstafir – Berdreyminn - 97
8. Ayreon - The Source - 96
9. Septicflesh - Codex Omega - 95
10. Iced Earth – Incorruptible - 90
11. Venenum - Trance of Death - 87
12. Memoriam - For The Fallen - 86
13. Arch Enemy - Will To Power - 84
14. Ne Obliviscaris – Urn - 82
15. God Dethroned - The World Ablaze - 79
16. The Great Old Ones - EOD: A Tale Of Dark Legacy - 76
17. Immolation – Atonement - 73
18. Enslaved – E - 72
19. Cradle Of Filth - Cryptoriana – The Seductiveness of Decay - 72
20. Accept - The Rise of Chaos - 71
21. Igorrr - Savage Sinusoid - 71
22. Bell Witch - Mirror Reaper - 71
23. Satyricon - Deep Calleth Upon Deep - 69
24. Amenra - Mass VI - 67
25. Overkill - The Grinding Wheel - 66

<< vorige volgende >>