Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Celtic Frost – De Noise Records Reissues

Door: Martin

Vorige maand werd er hier al uitgebreid aandacht besteed aan de Noise reissues van Voivod. Aangezien BMG sinds kort de gehele catalogus van Noise Records in bezit heeft, was het natuurlijk een kwestie van tijd voor er meer heruitgaven zouden verschijnen. In het geval van Celtic Frost was het te verwachten dat dit niet zonder slag of stoot zou gaan. Deze Zwitserse pioniers van de extreme metal hebben immers een geschiedenis met hun label die als turbulent aan te merken valt. Opperhoofd Tom G. Warrior heeft zijn ongenoegen voor de werkwijze van Noise Records, die vaak gepaard ging met inmenging in het creatieve proces en het achteraf wijzigingen van songvolgordes en artwork, niet bepaald onder stoelen of banken gestoken. Zelfs de remasters uit 1999 veranderden daar niets aan, want ondanks dat de albums nu eindelijk werden gepresenteerd zoals ze ooit waren bedoeld, voldeden ook deze versies niet aan de verwachtingen. Fouten in de mastering zorgden ervoor dat de albums wederom verre van volmaakt waren. De hamvraag is dan ook of de nieuwe reissues van de klassieke drie-eenheid van Celtic Frost albums, plus het minder klassieke maar degelijke ‘Vanity/Nemesis’ nu wel helemaal in orde zijn. Als het aan Tom G. Warrior ligt, is het antwoord een welluidend ‘nee’, want hij heeft zich inmiddels in niet onduidelijke termen van deze releases gedistantieerd, nu vanwege onenigheid over de liner notes. Laten echter eerst vooral zelf tot een oordeel komen.

Schoonheid zit toch echt niet alleen van binnen, dus het uiterlijk van deze reissues doet terzake. De CD’s zitten verpakt in kwalitatief hoogstaande digibooks die zijn voorzien van het originele artwork. Het fotomateriaal in de boekjes is mooi, maar zal weinig nieuws te bieden hebben voor de doorgewinterde fan. De liner notes zijn uitgebreid en erg informatief, maar het feit dat deze eigenlijk geschreven zouden worden door Tom G. Warrior zelf laat een ietwat wrange nasmaak achter. De goede man heeft zich wel gebogen over de mastering, samen met zijn huidige partner in crime, Triptykon gitarist V. Santura. Het duo is zeer dicht bij de oorspronkelijke sound gebleven, maar het geheel klinkt net iets meer opgepoetst. Dat was ook te verwachten. Ook sonische schoonheid doet ertoe, dus dat zit wel snor.

De heruitgave van het debuut, ‘Morbid Tales’, is waarschijnlijk het beste uitgevallen van deze vier albums. Het valt allereerst op hoe goed de primitieve proto-death van Celtic Frost de tand des tijds doorstaan heeft. Ook met de nieuwe mastering klinkt ‘Morbid Tales’ Spartaans en vuig. De songs zijn vrij simpel maar verrassend doeltreffend voor zo’n jonge band. Enfin, al te veel detail is niet nodig, want wie dit album nog nooit gehoord heeft, mag zich geen metalhead noemen. Einde discussie. Deze heruitgave heeft vermoedelijk de interessantste bonustracks van het stel: opnames uit de oefenruimte die bij mijn weten nog nooit eerder zijn uitgebracht. Tot voor kort zou het ondenkbaar geweest zijn om een Hellhammer-nummer (‘Messiah’) te verwachten op een Celtic Frost release, zelfs als deze vele malen strakker en heftiger wordt gebracht. De opnames zijn erg simplistisch, aangezien ze met een enkele microfoon zijn opgenomen in de oefenruimte, maar het werkt verbluffend goed.



Opvolger ‘To Mega Therion’ was een gigantische sprong voorwaarts. Het primitieve geluid van het debuut bleef grotendeels gehandhaafd, maar werd aangevuld tot een grootse, orkestraal geheel. Voor het eerst viel de term ‘avantgarde metal’ dan ook. Vandaag de dag klinkt het album vrij conventioneel, vooral vanwege het simpele feit dat ‘To Mega Therion’ een enorm stempel heeft gedrukt op de hele metalscene, maar qua songwriting valt er nog steeds niet op het album af te dingen. Dan is er ook nog het iconische artwork van H.R. Giger… Met hun tweede album kwam Celtic Frost het dichtst bij pure perfectie (althans, als we het magistrale comebackalbum ‘Monotheist’ even buiten beschouwing laten), ondanks dat medeoprichter en bassist Martin Eric Ain op dit album tijdelijk moest worden vervangen. Zoals verwacht is hij echter wel degelijk te horen op deze heruitgave, want ‘The Usurper’ en ‘Jewel Throne’ werden vervangen door opnames van de ‘Tragic Serenades’ EP, waarop hij wel speelt. ‘To Mega Therion’ blijft een briljant album, al is de mastering wel net iets aan de dunne kant. Dat is wel muggenziften, hoor.



Met ‘Into The Pandemonium’ zette Celtic Frost de metalwereld op zijn kop. De band introduceerde elementen van acts als Bauhaus en David Bowie in hun nog altijd zeer brute metal. Anno 1987 was dat ongehoord. Dertig jaar na dato blijft het album een lichtelijk verwarrende ervaring. Dat is met name te danken aan afwijkende tracks als het industriële ‘One In Their Pride’ en de Wall Of Voodoo cover ‘Mexican Radio’, mogelijk het minst logische openingsnummer aller tijden. Deze songs waren wellicht revolutionair, maar ze liggen ook wel heel ver buiten de lijn van een verder uiterst coherent en prachtig album. Celtic Frost overtrof zichzelf door het album te doorspekken met operatische en gothische elementen, zonder dat dit ten koste ging van de impact van de nog altijd erg heavy muziek. Het is na al die jaren moeilijk voor te stellen dat Noise Records niet akkoord ging met een prachtsong als ‘Tristesses De La Lune’. Qua mastering is alles dik voor elkaar, maar er zijn twee dingen die erg storend zijn aan deze heruitgave van ‘Into The Pandemonium’. Ten eerste is er qua bonus tracks niets nieuws onder de zon. Alles op deze CD is al eerder uitgebracht, vooral op ‘Parched With Thirst I Am And Dying’ en/of de remaster uit 1999. Dat valt nog wel te vergeven. De gigantische blunder op de achterkant van het digibook is echter onvergeeflijk: in plaats van de credits voor het album, heeft BMG per ongeluk de credits voor ‘To Mega Therion’ afgedrukt. Oef!



Nadat men het glam metal ‘Cold Lake’ had uitgebracht, een album dat Warrior beschouwt als een misbaksel en dat derhalve waarschijnlijk opnieuw zal worden uitgebracht, had Celtic Frost heel wat werk te verrichten om weer bestaansrecht binnen de metalwereld te krijgen. Dat resulteerde in het thrashy ‘Vanity/Nemesis’. Vooral opvallend aan dit album is de afwezigheid van alle elementen die Celtic Frost zo opvallend maakten. Het album is zeer degelijk maar klinkt anno 2017 veel gedateerder dan de rest. Sterker nog, het album klinkt ongeveer net zo gedateerd als de dubieuze haarstijlen die in het boekje te zien zijn. De heruitgave zit prima in elkaar, maar het zou niemand verbazen als dit toch echt de minst geliefde plaat zal zijn van de set.

Al met al zijn er dus wederom wat kleinigheden die ervoor zorgen dat dit (nog) niet de ultieme Celtic Frost releases zijn. BMG zit echter wel dicht in de buurt. Op zich zou het wel fijn zijn geweest als de bonus tracks op aparte CD’s waren aangeleverd, want nu verstoren ze de flow van de albums een beetje. Deze platen klinken nog steeds relevant en vol leven en zouden dan ook deel moeten uitmaken van elke serieuze metalcollectie. Het is dus erg fijn dat ze weer te koop zijn. Fans die alle originele albums en/of de remasters uit 1999 al hebben, zullen waarschijnlijk vooral blij zijn met het volle, glitchvrije geluid. Oeh!

Celtic Frost Home
Tryptikon Facebook
BMG Home

<< vorige volgende >>