Listen live to Radio Arrow Classic Rock

1 CD, 2 meningen: Prong - Zero Days (Steamhammer/SPV)

Door: Berto & Koen W.

Het gebeurt regelmatig dat er CD's uitkomen waar de meningen over verdeeld zijn. De één vind hem helemaal te gek, de ander echter vind het allemaal maar aan de matige kant, terwijl de derde ergens tussenin zweeft. Niet alleen bij de zogenaamde 'nieuwe hete' bands kan dit stof voor urenlange gesprekken opleveren, ook bij bands die al jarenlang in de belangstelling staan willen de fans elkaar nog wel eens in de haren vliegen. Is de hype terecht? Of moeten we het allemaal maar met een korreltje zout nemen? Slachtoffer deze maand van het LoM vergelijkend warenonderzoek is Prong's laatste creatie 'Zero Days'. Collegae Koen W. en Berto laten hun licht over de zaak schijnen, en blijken het op punten behoorlijk met elkaar eens te zijn…

Koen W.: Een nieuw album van Prong staat de laatste jaren steeds garant voor vakmanschap, kwaliteit en vooral heel veel luisterplezier. Deze lijn is begonnen met het in 2012 verschenen ‘Carved Into Stone’ heeft zichzelf sindsdien voortgezet. Aangezien de carrière van de meeste leden korter duurde als de gemiddelde levensduur van de WOI jachtpiloot boven de Somme, mag zanger/gitarist/oprichter Tommy Victor met recht en reden beschouwd worden als de constante drijvende kracht in de band. Niet alleen levert hij een jaarlijks Prong album af gepaard met intensief touren, ook maakt hij nog deel uit van de vaste bezetting van Danzig. Nee, ik heb geen idee waar hij zijn inspiratie en zijn tomeloze energie blijft halen.

Die wordt nog eens voluit gedemonstreerd op ‘Zero Days’. Het album is één brok slagkracht van groovende thrashmetal met heel wat elementen uit de hardcore en metalcore. Al vanaf opener ‘However It May End’ wordt er stevig ingehakt. Dit is thrash metal gecombineerd met metalcore en klinkt snediger, scherper en agressiever als wat Prong ooit al laten horen heeft. Het blijft zo maar doorgaan en laat een band op zijn muzikale hoogtepunt horen. Pas bij het vierde nummer ‘Divide And Conquer’ wordt de agressie wat naar de achtergrond verbannen en neemt het melodieuze aspect met een meeslepend stuk refreinzang het over. Vocaal staat Tommy Victor hier op zijn sterkst. Op de tweede helft van het album wordt de nadruk meer op groovende melodieën gelegd. Bij afsluiter ‘Wasting Of The Dawn’ krijg je nog zelfs wat Industrial te horen. Wie zich ooit afvroeg waarom topacts zoals Pantera en Korn steevast verwezen naar Prong als grote invloed, moet ‘Zero Days’ maar eens afspelen. Dit behoort tot één van de toppers uit hun rijk gevulde en lange carrière.

Score: 90/100

band image


Berto: Prong produceert regelmatig albums tegenwoordig en allemaal hebben ze standaard een hoog kwaliteitsniveau. Voorheen waren er wel eens dubieuze keuzes qua stijl en hoewel dat wel een spannende tijd was voor zowel fans als band, is het hoge niveau van nu zonder die verrassingen ook wel prettig. ‘Zero Days’, het nieuwe album, biedt eigenlijk meer van hetzelfde vergeleken met voorganger ‘X-No Absolutes’, waarbij de toegankelijkheid van ‘Ruining Lives’ gecombineerd wordt met de hardcore invloeden uit de beginperiode van de band. Vanaf opener ‘However It May End’ worden de strakke riffs en harde doch swingende drumpartijen van Art Cruz over je heen gegooid. Het tempo wisselt regelmatig en dat houdt de aandacht gedurende de dertien nummers goed vast. Tekstueel heeft Tommy Victor weer de vinger aan de pols van de maatschappij en neemt geen blad voor de mond. Het enige nadeel is dat de zanglijnen van Tommy Victor een beetje teveel op elkaar gaan lijken, maar aangezien het gitaarwerk ouderwets strak en flitsend is, wordt hem dat absoluut vergeven.

Score: 80/100

Prong Facebook
Steamhammer/SPV

band image

<< vorige volgende >>