Listen live to Radio Arrow Classic Rock

De beste gitarist ter wereld (3) - de quotes

Door: Horst

Over de top 30 van de lijst van beste gitaristen had men het een en ander te melden. Leest u maar even mee...

band image1. Eddie van Halen (Van Halen)

Michiel Dekker (The Monolith Deathcult): De leermeester van Trey Azagtoth.

Iwan Heskamp (Deifecation): Zeer bekend, degene die het 'tappen' bekend maakte.

Martijn van de Leur (Another Messiah): Ontwikkelde de 'tap' techniek.

Edwin Kruize (Pulmonary Abcess): De grondlegger van de huidige shred-speelstijl. Baanbrekend in tapping-techniek, tremolo-beheersing en alternatieve stemmingswijze van gitaren om melodieën te creeëren. Een voorbeeld voor vele gitaristen.

Frank Hermsen (Derailed): Trendsetter. Een gitarist die het gitaarspelen een nieuwe dimensie heeft gegeven.

Wilmar Taal (Triplesix): Uitvinder van het fretboard tapping. Ik denk dat veel gitaristen die voor het eerst Eruption hoorden, zich achter de oren hebben gekrabd en zich afvroegen hoe hij dat voor elkaar gekregen heeft. Vandaag de dag is fretboard tapping geen bijzonderheid meer, het heeft een vaste plaats gekregen binnen hardrock en metal als 'gimmick'. Van Halen's verdienste…

DJ Veenstra (Methusalem): Aah, eindelijk, een Nederlander! Supergitarist, vader van het 'tappen'. Grote invloed voor hedendaagse rockgitaristen en na een tijd van ziekte (kanker) wer terug op het hoogste niveau (naar ik vernomen heb!).

Dennis (Cardinal): Snelheid met gevoel en een onmiskenbaar eigen geluid. Weet met techniek toch goede nummers te schrijven en gaat daarin niet ten onder in zijn eigen virtuositeit (schredders, gaap).

Eddy Borremans (NovAct): Tijdloos.

Peter Cox (Chinawhite): Schoolvoorbeeld van mix tussen goede deuntjes en techniek. Zijn tapping is spreekwoordelijk.

band image2. Chuck Schuldiner (Death, Control Denied)

Iwan Heskamp (Deifecation): Zijn invloed op death metal is bekend.

Carlo (Cirrha Niva): Wist in zijn eentje een genre groot te maken en bleef daarin, als trendsetter, steeds de anderen een vette stap voor. Hij was niet bij te houden in het doorontwikkelen van de death metal. Een visionair dus voor de moderne death metal.

Martijn van de Leur (Another Messiah): Bracht melodie, harmonie en techniek in de death metal.

Martijn Moes (The Monolith Deathcult): Strakheid qua riffs een enorm technisch.

DJ Veenstra (Methusalem): Van een heel ander kaliber dan bovenstaande, kan qua spel lang niet aan het niveau van een Vai tippen, maar is in de loop der jaren dermate goed geworden in het schrijven van nummers, riffs, en mooie solo's dat hij bij mij een hoge plaatsing verdient. Luister al zijn platen van 'Scream Bloody Gore' tot 'Control Denied' en je ziet een fantastische ontwikkeling van een talentvol muzikant. Een rasechte singer/songwriter die zijn instrument ook goed beheerst.

Dennis (Cardinal): De god van de death metal, onmiskenbare sound, ondanks zeer verschillende producties. Kon zowel goed soleren als wereldse nummers schrijven. Verantwoordelijk voor het doorbreken van death metal op grote schaal.

Peter Brinkman (Aura): Niet alleen een uitstekende zanger/gitarist, maar hij bracht ons death metal en tilde het naar een hoger niveau.

Robert & Evert (Priapis): 'Scream Bloody Gore' zorgde ervoor dat death metal een eigen sound kreeg, helaas te vroeg van ons heen gegaan.

band image3. Steve Vai (Vai, Zappa, Whitesnake, David Lee Roth)

Ewout Pieters (Mythlorian): Innovatief in alle facetten, ultieme beheersing van het instrument. Nieuw in frasering, geluiden en compositie. Geen van de anderen kan zeggen dat bereikt te hebben.

Roel van Klink (Darkdayrising): Niet helemaal mijn stijl van spelen, maar zeker een van de
beste gitaristen ter wereld.

Carlo (Cirrha Niva): In mijn ogen op alle fronten een uitblinker, helaas wel de voor de hand liggende keus, maar aan de andere kant; voor de hand liggend, juist omdat het voor iedereen overduidelijk is dat Steve Vai een virtuoze visionair is.

Edwin Kruize (Pulmonary Abcess): 'Space age' guitar master. Baanbrekend in het perfectioneren van de door Eddie van Halen ingezette tremolo-techniek. Vreemde, abstracte melodie-maker.

Toon Verhappen (Casual Silence): Wat deze meneer allemaal doet… WOW!

Debbie Maasdam (Nox Aeterna): Is één met zijn gitaar, straalt dat ook uit op het podium, gaat op in zijn werk. Technisch gezien een hoogstandje.

DJ Veenstra (Methusalem): Onnavolgbaar, precisie-gitarist die uit een plank hout met snaren de meest onwaarschijnlijke gitaren weet te toveren. Elk nummer is weer anders, kan in mijn optiek alles spelen wat er te spelen valt.

Bas Rensen (Morning): Dit is mijn persoonlijke favoriet, niet alleen qua virtuositeit, maar ook qua stijl een heel eigenzinnige speler…. Hij haalt dingen uit een gitaar waarvan je niet wist dat ze mogelijk waren. En wat ik belangrijk vind, hij speelt met een bepaald gevoel, iedere noot lijkt echt vanuit zijn tenen te komen, dit is live, maar zeker ook op cd goed te merken….

Dennis (Cardinal): Qua techniek één van de grootsten, schrijft zelfs wel aardige songs. Zeer herkenbaar geluid.

Eddy Borremans (NovAct): All time number one, versatility and theoretician.

Jens van der Valk (Autumn, Cantara, Icon Collective): Ook niet echt mijn stijl, maar baanbrekend gitaarwerk. Virtuoos tot op het bot, sprekende tonen, experiment met apparatuur en gitaren, biedt visueel veel, durft zijn vingers te branden aan (modern) klassiek. Ex- Zappa-man, zegt genoeg: een grootheid!

band image4. Zakk Wylde (Ozzy Osbourne, Zakk Wylde, Black Label Society)

Iwan Heskamp (Deifecation): Paardelul eersteklas, maar hij weet wel hoe hij moddervette pakkende
riffs moet schrijven.

Robbie van Stiphout (Day Six): Goede groovy slaggitarist.

Carlo (Cirrha Niva): Een aankomende virtuoos, met een geheel eigen stijl, die toch ook aardig divers te noemen valt. Van deze meneer gaan we in de toekomst nog heel wat genieten denk ik…

Chris van Uden (Alter Ego X): Zonder twijfel de hotste gitarist van deze tijd. Of hij nu met Ozzy speelt of met zijn eigen band, Zakk Wylde is ook ten all tijde herkenbaar. Laat in zijn spel ook zijn respect voor gevestigde gitaarhelden doorklinken, zoals Hendrix en de hiervoor genoemde Rossington, maar ook Tony Iommi.

Debbie Maasdam (Nox Aeterna): Van ventje naar bruut qua imago, veel power en energie op het podium, beweegt veel en brengt goede show. Technisch gezien erg strak, goede technieken en creatieve geest.

Maurice Brouwers (Engine Of Pain): Wat een geluiden krijgt hij uit die Gibson!

Corvins Keurhorst (Vegas For Millions): Op 'Pride And Glory' op zijn best, mijn favoriete plaat ooit.

band image5. John Petrucci (Dream Theater)

Robbie van Stiphout (Day Six): Erg technisch.

Ewout Pieters (Mythlorian): Even subliem en virtuoos, maar soms een te duidelijke conservatoriumstudent in zijn spel, te netjes, soms te veel met te weinig emotie. Wel een heel karakteristiek spel, en subliem compositie gevoel.

Roel van Klink (Darkdayrising): Meesterlijke gitarist, goede solos en zeer ingewikkelde
nummers in Dream Theater.

Carlo (Cirrha Niva): Een virtuoos, die een geheel eigen stijl heeft ontwikkeld. Tevens een diverse gitarist met een haast perfecte techniek.

Martijn van de Leur (Another Messiah): Meer dan virtuoos en in zijn genre onovertroffen.

John (Access Denied): Hij is gewoon de beste met zijn mix van stijlen.

DJ Veenstra (Methusalem): Gitarist met compleet eigen stijl, levert zowel live als in de studio perfecte producten af. Improviseert als de beste, daarbij natuurlijk ook altijd omringd door andere topmuzikanten. Liquid Tension als improvisatie-hoogtepunt noemende, zet ik hem op nummer 3. Is met Dream Theater één van de belangrijkste invloeden in het progressieve genre.

Bas Rensen (Morning): Technisch goed verzorgd, en ook qua gevoel in orde.

Dennis (Cardinal): Technisch zeer begaafde gitarist, die zijn songs zeer technisch onderbouwd zijn zonder "moeilijk" aan te doen en daardoor geliefd bij een zeer groot publiek. Mist iets qua eigen stijl, maar maakt dit goed door zeer doordachte en onderscheidende nummers te schrijven.

band image6. Darrel 'Dimebag' Abbott (Pantera, Damageplan}

Martijn van de Leur (Another Messiah): Koning van de vette riff, gierende en onnavolgbare solo's, stevige drinker.

John (Access Denied): Heeft in zijn eentje het 'chucken' uitgevonden.

Maurice Brouwers (Engine Of Pain): Alleen dat geluid al, zo hoort metal te klinken.

Bas Rensen (Morning): Retestrak, hoe stoned of zat ook…. Deed verder ook hele aparte dingen op zijn gitaar en zeker Pantera was toch wel uniek in zijn soort, mede door Dimebag.

Corvins Keurhorst (Vegas For Millions): Onbetwiste riffmeister, eigen geluid, zeer gecontroleerd spel en enorm gevoel voor melodie.

Peter Brinkman (Aura): Virtuositeit en emotie gecombineerd met een ongekende strakheid.

Paul Nannen (AliennatioN): Vette riffs en gierende solo's!

Robert & Evert (Priapis): Deze gitarist mag gewoon niet vergeten worden, bij ieder optreden gaf zijn gitaarspel wederom een reden om eens lekker uit je dak te gaan in de mosh pit.

band image7. Joe Satriani (Joe Satriani)

Ewout Pieters (Mythlorian): Heerlijke fraseringen, kan een nummer lang soleren, zonder dat het je echt opvalt in negatieve zin. Minpuntje, de nummers neigen veel op elkaar te lijken, door zijn spel. Enkele uitschieters daargelaten uiteraard.

Martijn Moes (The Monolith Deathcult): Variatie, solo's, hele spel.

John (Access Denied): Hij is gewoon satch!

Edwin Kruize (Pulmonary Abcess): Grondlegger voor de jaren-90 'Shrapnel' hype. Diverse, eigen sound. Veel gevoel, creatief. Docent geweest van vele gitaristen in dit lijstje.

Toon Verhappen (Casual Silence): Geweldig goede gitarist met heel veel gevoel in zijn snaren.
Henk Biesterveld (Dark Reign): Meester der gitaristen, baanbrekend muzikant.

Maurice Brouwers (Engine Of Pain): Geweldig hoe hij dat gevoel in de solo's legt.

Bas Rensen (Morning): Virtuositeit en gevoel…. Zeer gevarieerde speler als je de cd's op een rijtje legt.

Peter Brinkman (Aura): Zonder deze gitarist waren zoveel anderen in mijn lijstje geen gitarist geworden.

Eddy Borremans (NovAct): De leraar.

band image8. Jimi Hendrix (The Jimi Hendrix Experience)

Iwan Heskamp (Deifecation): Eigenlijk kan hij niet ontbreken in het lijstje; je zou hem ook als
grondlegger van het zwaardere werk kunnen zien.

Ewout Pieters (Mythlorian): Puur vanwege zijn baanbrekende innovativiteit. Beheersing van het instrument beperkt, maar met geweldige nieuwe ideeën van spelen, daardoor grondlegger voor de huidige gitarist.

Carlo (Cirrha Niva): Gewoonweg geniaal, ook zeer invloedrijk, maar voor mij iemand die ik graag luister, maar inmiddels wel ken. Net als bij Rhandy Rhoads vraag ik me echter wel af wat we allemaal nog hadden mogen gaan horen als deze man niet vroegtijdig was gestorven.

Martijn van de Leur (Another Messiah): Revolutionair in zijn tijd.

Edwin Kruize (Pulmonary Abcess): Vanzelfsprekend baanbrekend op electrisch gitaar gebied. Veel gevoel, eigen stijl. Legende.

Chris van Uden (Alter Ego X): De aartsvader van de hardrock-lead gitaar. Dat zijn albums, die in de late jaren '60 werden gemaakt, vandaag de dag nog steeds vele jonge gitaristen inspireren zegt eigenijk alles.

Selim (Judasville): Behoeft weining uitleg denk ik, belangrijkste gitarist van de vorige, deze en zeer waarschijnlijk de volgende eeuw. Iedereen die niet snapt waarom moet 'Band Of Gypsies' verplicht 666 keer luisteren.

Toon Verhappen (Casual Silence): The Original, enorm talent, brenger van de vernieuwing met betrekking tot rockgitaar, een groot voorbeeld voor velen!

Henk Biesterveld (Dark Reign): Omdat het Jimi Hendrix is.

Bas Rensen (Morning): Zijn naam is niet voor niks nog steeds niet vergeten…

Dennis (Cardinal): Een innovator die de hele muziekwereld een schop onder zijn
reet heeft gegeven.

Paul Nannen (AliennatioN): De meester.

Eddy Borremans (NovAct): Omdat hij de eerste was.

Peter Cox (Chinawhite): Moet misschien op 1, want hij heeft het harde genre een flinke impuls gegeven. Inventief en vol emotie.

Jens van der Valk (Autumn, Cantara, Icon Collective): Onmiskenbaar een hele grote, zo niet de grootste. Zijn werk is niet echt mijn kop thee, maar als iemand hier bovenaan hoort te staan, dan is hij het wel. Innovatief, experimenteel, baanbrekend, een grote invloed op de generatie na hem, en via hen, of hopelijk rechtstreeks via zijn muziek, ook weer op nieuwe lichtingen. Hulde!

Robert & Evert (Priapis): Was voor vele gitaristen uit de lijst met genomineerden een groot voorbeeld.

band image9. Brian May (Queen)

Michiel Dekker (The Monolith Deathcult): De Koning van de bombastische rock.

Roel van Klink (Darkdayrising): Niet de beste gitarist, maar zeker een super goede componist.

Martijn van de Leur (Another Messiah): Ongelofelijke toon en ongekende harmonieen; een unieke gitarist.

John (Access Denied): Geniaal in zijn toon en eenvoud.

Edwin Kruize (Pulmonary Abcess): Een legende op zich. Werk van deze man haal je overal tussenuit, zowel song-technisch als solo.

Toon Verhappen (Casual Silence): Zeer veelzijdig, zeer origineel (lees: uniek!), machtig mooi geluid, altijd goed en zeer herkenbaar.

Wilmar Taal (Triplesix): Brian May vind ik niet echt een hardrock of metalgitarist. Grappig is wel dat ik bij een project betrokken ben waarin ik een nummer van Queen moet zingen, en dus regelmatig het solowerk van May heb moeten aanhoren om de tekst goed in mijn hoofd te krijgen. Het is een nummer uit 1974. Onmiskenbaar Brian May. Als je daarna I got to break free hoort, dan herken je de man nog steeds. Wat bij mij wel diep respect oproept voor Queen is dat zij altijd vier individuen zijn geweest met hun eigen input, maar toch als Queen konden klinken. Brian May is daar mede verantwoordelijk voor, en dat verdient diep respect.

Bas Rensen (Morning): Wat hij met Queen heeft gepresteerd is geweldig, ik heb veel gitaristen gezien die hem proberen na te doen, maar dit is gewoon onmogelijk. Compleet eigen geluid en een feeling die niet te evenaren is.

Eddy Borremans (NovAct): Origineel geluid.

Peter Cox (Chinawhite): Grondlegger van de gitaarharmonieën, met een geluid uit duizenden.

band image10. Yngwie J. Malmsteen (Steeler, Alcatrazz, Yngwie J. Malmsteen)

Roel van Klink (Darkdayrising): Beste gitarist ter wereld, goede songs, goede solos, mega snelheid, klassiek barokke muziek zeer overtuigend.

Toon Verhappen (Casual Silence): Voor mij de eerste die klassiek en metal het best wist te combineren, en WAT een riffs!

DJ Veenstra (Methusalem): Een gitaargod die natuurlijk niet ongeplaatst mag blijven. Speelt, ondanks zn worstenvingers, alle klassieke toonladders met precisie en is een voor velen een groot voorbeeld. Z'n muziek spreekt mij persoonlijk ook erg aan, waarbij het enige nadeel is dat hij steeds in hetzelfde patroon vervalt. Een duidelijke eigen stijl dus, maar na een tijdje begint die wel te vervelen.

Corvins Keurhorst (Vegas For Millions): Malmsteen, neo-klassiek, bluesy, alles aan deze man is echt en ik vind hem geweldig.

Peter Brinkman (Aura): In zijn stijl en gebied ongetwijfeld een van de allergrootsten.

band image11. Marty Friedman (Hawaii, Vixen, Cacophony, Megadeth, Marty Friedman)

John (Access Denied): Was geweldig bezig met zijn mix tussen metal en oosterse invloeden.

Edwin Kruize (Pulmonary Abcess): Origineel, eigen geluid, divers muzikaal verleden. (Gevoels) technisch belachelijk goed. Haalt orginaliteit vooral uit toepassen van 'oosterse' melodieën.

Henk Biesterveld (Dark Reign): Onnavolgbaar bij Megadeth en Cacophony.

Wilmar Taal (Triplesix): Mijn eerste kennismaking met Friedman was Hawaii, maar ik had geen idee wie die gitarist was. Later leerde ik hem kennen als de ene helft van het gitaartandem van Cacophony, en ik vond die eerste CD 'Speed Metal Symphony' echt geweldig. De tweede, 'Go Off' kon daar niet aan tippen. Later soleerde hij Dave Mustaine van elke CD af in Megadeth, en zoals zovele gitaristen in Megadeth ging Friedman uiteindelijk zijn eigen weg. Hij wilde groeien. Daarna ben ik hem uit het oog verloren, maar zijn solo-albums, zijn werk met Cacophony of met Megadeth staan bij mij hoog aangeschreven. Opzienbarende gitarist, met prima live act, want zowel bij Cacophony en Megadeth heeft hij een prima stage act weten te geven. En ook dat is belangrijk, want je kunt de sterren van de hemel spelen, als er niets te zien valt, slaat de verveling ook snel toe.

Maurice Brouwers (Engine Of Pain): Geweldige riffs, en wat hij maakt een geweldige solo's.

band image12. Toni Iommi (Black Sabbath)

Carlo (Cirrha Niva): De riffmaster!!!! Zijn riffs hebben velen beïnvloedt en doen dat nog steeds.
Martijn van de Leur (Another Messiah): Introduceerde als eerste duistere, metal-achtige riffs; voor veel metalgitaristen een inspiratiebron zonder dat ze het zelf weten.

Chris van Uden (Alter Ego X): De aartsvader van de heavy metal-riff in eigen persoon. Verdere uitleg tamelijk overbodig.

Selim (Judasville): Duh, ik ben een metalhead, en ALLE metal riffs die er toe doen zijn gebaseerd op riffs van Toni. Ook nog eens een ontzettende lekkere blues-solist.

Toon Verhappen (Casual Silence): Vet, zwaar en donker geluid met zeer veel heldere hoogtepunten; ideaal voor een band als Black Sabbath.

Frank Hermsen (Derailed): Hij wordt niet voor niets de “riffmaster” genoemd.

Wilmar Taal (Triplesix): The Riffmaster zoals hij genoemd wordt. Iommi hoort in mijn top tien, maar helaas niet bij de eerste vijf. Mijn kennismaking met Black Sabbath was redelijk laat, en ik heb Iommi nooit een uitzonderlijk sologitarist gevonden als andere gitaristen. Zijn riffs daarentegen blonken wel uit in een eigen identiteit. Black Sabbath herkende je direct. Ook al zong Glenn Hughes, je wist wie die riffs geschreven had. In deze tijden van metal zonder solo's is de invloed van Black Sabbath duidelijk merkbaar: sterke riffs moeten het nummer dragen, en dat was bij Sabbath ook al het geval. 'Symptom of the Universe' was nooit zo'n klassieker geworden zonder Iommi's gitaarwerk.

Peter Cox (Chinawhite): Grondlegger van de heavy metal. Lekker log.

band image13. Kerry King (Slayer)

Michiel Dekker (The Monolith Deathcult): Uitvinders van de extreme tremelo en ziedende extreme gitaarduels.

Martijn Moes (The Monolith Deathcult): Kenmerkende Slayer solo's.

Selim (Judasville): In een woord prachtig, deze mannen hebben van het oeverloos pielen een eigen stijl gemaakt die niemand hun nadoet. Vooral in het thrash genre waar vaak nogal neoklassiek gefrobehlt wordt is deze bijna punk achtige choas stijl een verademing.

DJ Veenstra (Methusalem): Jeff Hanneman & Kerry King - De mannen van Slayer vormen een duo, zowel qua spel als qua stijl, daarom voor mij samen op de lijst. Op nummer 10, en niet hoger of lager, omdat het simpelweg geen briljante gitaristen zijn. Kunnen naar mijn mening qua spel niet tippen aan bovenstaande en waarschijnlijk ook onderstaande gitaristen, maar puur omdat ze zo verschrikkelijk slordig spelen en toch het toch voor elkaar gekregen hebben om geëerd te worden als gitaargoden. Top om live te zien, maar hebben waarschijnlijk zelf vaak geen idee waar ze mee bezig zijn.

Dennis (Cardinal): De dieselmotor van de metal, bijna in elke extreme metal plaat hoor je invloeden van deze gitaristen, daarom horen ze in elke top 10 thuis!

band image14. Randy Rhoads (Ozzy Osbourne)

Ewout Pieters (Mythlorian): Vanwege de invloed op de gitaargeschiedenis na hem, hij heeft velen in mijn kleine en jullie grote lijst sterk beinvloedt en hun spel indirect mogelijk gemaakt.

Carlo (Cirrha Niva): Als deze jongen niet zo veel te vroeg was doodgegaan had hij op zijn eigen manier een trend gezet, hij had m.i. een soort van Steve Vai kunnen worden. Helaas heeft het niet zo mogen zijn…

Frank Hermsen (Derailed): Je moet er niet aan denken op welk niveau hij zou zitten als hij nog bij ons was. Zo jong en al zo invloedrijk voor veel gitaristen.

Debbie Maasdam (Nox Aeterna): Een van de grondleggers. Technisch gezien een topgitarist, mooie
technieken, strakke riffs.

band image15. Slash (Guns n' Roses, Slash's Snakepit, Velvet Revolver)

Ewout Pieters (Mythlorian): Puur door zijn verdiensten in het verzinnen van zulke geniale gevoelige jankende tranenopwellende solo's als in 'November Rain', 'Don't Cry' etc.

Michiel Dekker (Monolith Deathcult): All time gitaarheld.

Roel van Klink (Darkdayrising): Naast Axl het gezicht van Guns N' Roses, goede songs, goede
solos, goed geluid, alles was perfect aan die band.

Selim (Judasville): Puur beschouwd op zijn GNR periode, een van de beste "emotionele" gitaristen. Hij weet hoe je een tearjerker van een solo het beste kan voortbrengen, maar ongenadig rocken kan hij ook als de beste.

DJ Veenstra (Methusalem): Oerdegelijk is wellicht het beste woord om Slash mee te omschrijven. Tovert het zuiverste en toch ook rauwste geluid uit zn Les Pauls (zo nu en dan afgewisseld met een BC Rich Mockingbird) en weet precies dát onbeschrijvelijke gevoel in een solo te leggen. Wat ie speelt is zeker niet moeilijk of ingewikkeld, maar wel gespeeld met een hele persoonlijke 'touch' en daardoor niet na te bootsen.

Corvins Keurhorst (Vegas For Millions): Alles wat deze man maakt vind ik geweldig, Slash is blues, Slash is rock, Slash is G.O.D.

band image16. Angus Young (AC/DC)

Michiel Dekker (The Monolith Deathcult): Een icoon.

Chris van Uden (Alter Ego X): Gitarist, frontman en logo in een persoon. Bovendien een van de herkenbaarste gitaristen in het genre; met één noot hoor je al om welke gitarist het gaat. Dat is zelfs grootheden als Clapton en Page niet gegeven. Bovendien heeft Angus met AC/DC een carriere opgebouwd van meer dan 30 jaar die nog steeds voortduurt. Angus en Malcolm waren eigenlijk de reden dat ik zelf gitaar wilde gaan spelen.

Selim (Judasville): Persoonlijk vind ik techniek wel het minst belangerijke als het gaat om wie nou de beste is. Ik wil Steve Vai en Joe Satriani nog wel eens net zo vuig en bluesy zien soleren als Angus. meesterlijk.

Corvins Keurhorst (Vegas For Millions): Met zo weinig zo veel doen, dat is Angus. Doordouwer, aanhouder wint etc. Muziek die nooit verveelt.

Dennis (Cardinal): Onderschat, dat zal hij zal hij zelf ook vinden, maar wel degelijk verantwoordelijk voor een complete nieuwe muziekstijl die door God en iedereen gekopieerd is.

Paul Nannen (AliennatioN): Geweldige gitarist met een geweldige sound!

Robert & Evert (Priapis): Samen met de gouden strot van Bonn Scott zorgde hij voor een tijdloze sound in de rock & roll.

band image17. Trey Azagtoth (Morbid Angel)

Michiel Dekker (The Monolith Deathcult): Zeer vernieuwend.

Selim (Judasville): Een van de laatse vernieuwende gitaristen van de vorige eeuw. Hij doet dingen die volgens veel boekjes niet eens kunnen. Toonladders? Prima, maar als hij vind dat met de vlakke hand en plectrum een snaar raken voor dat bekende OEHMPHHSCRAAATSCHCGGGGGG geluidje gevolgd door een fraaie arpeggio (bijv. 'Domination', 'Where The Slime Live' op 4:10) niet fout is maar juist vet dan doet hij dat. De gemiddelde gitaarleraar kijkt fronsend toe met de vraag of het geen slordigheid is. Niet dus. Live precies zoals op plaat. KRANKZINNIG!

Jeroen (Temple Of Eternity): Geschift geniaal goed. Bijna onnavolgbare freak riffs en solos, die hij live ook nog eens perfect naspeelt.

Peter Brinkman (Aura): Een tikje gestoord, maar zo excentriek en belangrijk voor de death metal.

band image18. Jeff Hanneman (Slayer)

Michiel Dekker (The Monolith Deathcult): Uitvinders van de extreme tremelo en ziedende extreme gitaarduels.

Martijn Moes (The Monolith Deathcult): Kenmerkende Slayer solo's.

Selim (Judasville): In een woord prachtig, deze mannen hebben van het oeverloos pielen een eigen stijl gemaakt die niemand hun nadoet. Vooral in het thrash genre waar vaak nogal neoklassiek gefrobehlt wordt is deze bijna punk achtige choas stijl een verademing.

DJ Veenstra (Methusalem): De mannen van Slayer vormen een duo, zowel qua spel als qua stijl, daarom voor mij samen op de lijst. Op nummer 10, en niet hoger of lager, omdat het simpelweg geen briljante gitaristen zijn. Kunnen naar mijn mening qua spel niet tippen aan bovenstaande en waarschijnlijk ook onderstaande gitaristen, maar puur omdat ze zo verschrikkelijk slordig spelen en toch het toch voor elkaar gekregen hebben om geëerd te worden als gitaargoden. Top om live te zien, maar hebben waarschijnlijk zelf vaak geen idee waar ze mee bezig zijn.

Dennis (Cardinal): De dieselmotor van de metal, bijna in elke extreme metal plaat hoor je invloeden van deze gitaristen, daarom horen ze in elke top 10 thuis!

band image19. Dave Murray (Iron Maiden)

Selim (Judasville): Maiden blijft misschien wel de allergrootste Hard Rock Band ooit en dat komt voornamelijk door het fenomenale gitaar spel van hun tegenwoordig drie trapperige gitaartandem. Die mannen kunnen soleren tegen de honderd en tien en meerstemmige melodieen uitvoeren waar je een stijve lul van krijgt die Silvia Saint er op haar beste dag nog niet uitgezogen krijgt.






band image20. Ritchie Blackmore (Deep Purple, Rainbow)

Iwan Heskamp (Deifecation): Ik heb heel lang op een "Blackmore" versterker van het merk ENGL
gespeeld, vandaar :)

Carlo (Cirrha Niva): Een invloedrijke gitarist, zeker voor wat betreft soleren. Een favoriet van me, maar inmiddels naar mijn idee wel achterhaald door de tijd en een jongere generatie.

Selim (Judasville): 'Made In Japan', 'Highway Star'. 'nuff said.

Toon Verhappen (Casual Silence): Een van de eerste en beste hardrock gitaristen; een specialist!

Wilmar Taal (Triplesix): Het onmogelijke karakter van deze man heeft veel mogelijk gemaakt, zoals de gitaar/zang duels met Ian Gillan of de gitaar/orgel duels met Jon Lord. Maar zijn meest opmerkelijke prestaties heeft Blackmore toch verricht bij Rainbow, en dan met name de eerste drie platen, met 'Rising' als absoluut hoogtepunt. Vooral de B-kant van die plaat was fenomenaal. Luister naar die riff in 'Stargazer', die is mijns inziens onovertroffen.

Corvins Keurhorst (Vegas For Millions): Er staan zoveel goede nummers op zijn naam, Purple is een all time favourite van me, in fact NP!

Peter Cox (Chinawhite): Degene die pentatonisch soleren tot kunst verhief. Met 'Smoke On The Water' een van de meest gespeelde riffs bedacht.

band image21. Dave Mustaine (Metallica, Megadeth)

Martijn Moes (The Monolith Deathcult): Aparte sololadders.

Maurice Brouwers (Engine Of Pain): Geweldige riffs, en wat hij maakt een geweldige solo's.

Bas Rensen (Morning): Geweldige songwriter, tekstueel ook geweldig. Wat hij doet, spelen tijdens de zangpartijen, en retestrak…. petje af….

Paul Nannen (AliennatioN): Master riff & solo gitarist!

Amok (Onheil): Ik ben opgegroeid met Megadeth en na al die jaren vind ik het nog steeds uitstekende muziek.Dit wordt voornamelijk veroorzaakt door de geniale gitaarriffs. Dave is gewoon DE metalriff-schrijver.

band image22. Adrian Smith (Iron Maiden)

Selim (Judasville): Maiden blijft misschien wel de allergrootste hardrock band ooit en dat komt voornamelijk door het fenomenale gitaar spel van hun (tegenwoordig) drietrapperige gitaartandem. Die mannen kunnen soleren tegen de honderdentien en meerstemmige melodieën uitvoeren waar je een stijve lul van krijgt die Silvia Saint er op haar beste dag nog niet uitgezogen krijgt.

Henk Biesterveld (Dark Reign): Naast een geweldige gitarist ook zeer goede songwriter.



band image23. Andy La Roque (King Diamond)

Michiel Dekker (The Monolith Deathcult): De leermeester van Chuckie Death.

Iwan Heskamp (Deifecation): Hij speelt eigenzinnige solo's die gewoon mooi zijn. Aparte techniek,
ik sta vaak te kijken: "Hoe doet ie dat?".

Edwin Kruize (Pulmonary Abcess): Geweldige solo/melodieën schrijver. Totaal herkenbaar eigen geluid. Meefluiten is imminent.

Wilmar Taal (Triplesix): De sterkste nummers op de CD's van King Diamond komen vaak uit de koker van deze man. Hij heeft een uiterst herkenbare soleerstijl, want toen Andy meespeelde op een CD van Death (weet even niet meer welke), was het duidelijk te horen wanneer Andy erin kwam. Hij heeft een manier van boventonen spelen die ik bij geen enkele andere gitarist heb gehoord. Een van de gitaristen van Donor heeft dat trucje blijkbaar geleerd want op hun Triangle of the Lost heb ik het ook een keer voorbij horen komen. Wat mij helemaal verbaasde was Andy's sideproject Illwill. Ik verwachtte een melodieuze hardrockplaat met veel solowerk, maar dat het snoeiharde metal zou zijn in de stijl van Pantera….. Diep respect…

Corvins Keurhorst (Vegas For Millions): Voor mij begon het allemaal met deze man, ik heb zitten janken bij zijn solo's! Schitterend, nog steeds!

Robert & Evert (Priapis): Zorgt samen met deze wereldzanger voor een ultiem avondje van vermaak, zowel live als op cd.

band image24. James Murphy (Death/Cancer/Disincarnate/Konkhra/Testament)

Iwan Heskamp (Deifecation): Bandhoer eerste klas, met een eigen stijl die je meteen herkent als hij
eens een solotje meespeelt bij deze of gene.

Martijn Moes (The Monolith Deathcult): Mooie sololadders, typerend voor James.

DJ Veenstra (Methusalem): Weet bij alle bands waar hij bijspeelt het niveau hoog te houden/krijgen. Duidelijk herkenbare solostijl op alle albums waar hij mee speelt, bijvoorbeeld 'Spiritual Healing' van Death of 'Cause Of Death' van Obituary (waar bij laatstgenoemde eindelijk eens andere solo's te herkennen zijn dan the usual tremolo-dives en jumps). Live ook erg strak en zuiver.

Corvins Keurhorst (Vegas For Millions): Net als La Roque eigenlijk, ik pik hem er zo tussen uit, zijn sound, frasering, super!

band image25. Gary Moore (Thin Lizzy, G-Force, Gary Moore)

Toon Verhappen (Casual Silence): Laat zijn snaren spreken, daar waar de songtekst wegvalt, lekker veel gevoel in zijn gitaar(geluid).

Frank Hermsen (Derailed): Hij heeft altijd een hoog niveau. Of hij nou jazzrock, hardrock of blues speelt. Hij heeft zich als gitarist nooit beperkt tot een bepaalde muzieksoort. En binnen een muzieksoort probeert hij altijd de grenzen op te zoeken.

Paul Nannen (AliennatioN): Super blues/rock/hardrock gitarist, een virtuoos.

band image26. Jimmy Page (Led Zeppelin)

Carlo (Cirrha Niva): Ook een geweldige gitarist, virtuoos ook met name in het componeren. Zeer invloedrijk…

Selim (Judasville): Een genie, een songschrijver als geen ander. Een gitarist waarvan 90% van de gitaristen in het begin denkt: “Oh, da's een makkie wat die gast doet”. Tot ze het gaan proberen na te doen. En vaak blijft het ook bij proberen. Ik geloof dat Dimebag Darrel in een interview met de Aardschok ooit iets in deze trant over Page zei: "Ik dacht altijd dat die kerel dronken was, tot ik eens precies ging bekijken wat hij nou speelde. Toen ben ik uit wanhoop zelf maar dronken geworden”.

Wilmar Taal (Triplesix): Mijn eerste kennismaking met Jimmy Page was via het nummer 'Kashmir' van het 'Physical Graffiti' album. Pas later leerde ik dat het dezelfde band was als van het nummer 'Stairway to Heaven'. Sommigen zullen Page op nummer 1 hebben staan, ik vond Page altijd een beetje onopvallend, tot ik later leerde dat hij het brein was achter al die geweldige nummers, als 'The Rover', 'Black Dog' of 'The Battle of Evermore'. Page heeft een mystieke manier van spelen, zijn nummers hebben een waas van geheimzinnigheid, van iets dat broedt onder de oppervlakte. Zijn spel verraadt dat ook. Vaak hebben mensen het in verband gebracht met het gegeven dat hij een zwarte magiër zou zijn. As if I care, de man heeft een paar prachtige albums op zijn naam staan en heeft duidelijk zijn stempel gedrukt op hardrock en metal zoals we het nu kennen.

Dennis (Cardinal): Geweldig invloedrijk, op iedere rockplaat kom je zijn invloeden tegen.

Peter Cox (Chinawhite): Verantwoordelijk voor een groot aantal standards.Thuis in veel stijlen, maar het blijft herkenbaar.

band image27. Alexi Laiho (Children Of Bodom, Impaled Nazarene, Synergy)

Ewout Pieters (Mythlorian): De nieuwe neoklassist. Springt er tussenuit door vloeiendheid en doeltreffendheid van zijn solo's, melodieën en slagpartijen. Niet perse beter technisch gezien, als wel hoe het toegepast wordt.

Roel van Klink (Darkdayrising): Children Of Bodom kan ik niet uitstaan, maar Alexi is zeker
een virtuoze gitarist.

Debbie Maasdam (Nox Aeterna): Enerverend, wild en powerful, strakke riffs en schitterende solo's.
Sterke podium-act, veel klassiek gecombineerd met metal, goede combinaties tussen gitaar/keyboard.

Peter Brinkman (Aura): Zingen en spelen, maar dan ook nog spelen als gitaargod. Zwaar onderschat!

band image28. Kirk Hammett (Exodus, Metallica)

Michiel Dekker (The Monolith Deathcult): Hij heeft het '…Die! By My Hand…' stuk geschreven in 'Creeping Death'

Iwan Heskamp (Deifecation): Waarom staat die in het nominatielijstje? Zelfs als de rest van Metallica een fatsoenlijk nummer uitpoept, iets wat zeer sporadisch is, weet hij het te verpesten met een afschuwelijke solo.

Ewout Pieters (Mythlorian): Beoordeelt op z'n beter jaren (niet nu), geniaal in opbouw en constructie van zijn solo's. Zeer sterk in climaxen creëren.

Roel van Klink (Darkdayrising): Niet virtuoos, maar de solos passen perfect bij de oude muziek van Metallica, jammer dat ze nu zo slecht zijn.

Henk Biesterveld (Dark Reign): Trendsetter.

Debbie Maasdam (Nox Aeterna): Maakt het verschil in Metallica, legt het niveau hoog door strakke riffs en schitterende solo's. Is geliefd onder publiek, heeft beetje het imago van de underdog. Podium-act is goed.

band image29. Stevie Ray Vaughan (Stevie Ray Vaughan, David Bowie)

Selim (Judasville): Wist mij te overtuigen met (hoe kan het ook anders) de Hendrix cover 'Little Wing'. Stevie's uitvoering is ronduit krankzinning mooi. Als je goed luistert hoor je op de achtergrond zijn Marshall ruisen.

Bas Rensen (Morning): Blues van zeer hoog niveau, helaas te vroeg overleden. Veel improvisatiewerk, waardoor een nummer iedere keer anders klinkt, maar wat je hoort voel je ook…

Dennis (Cardinal): Geweldige techniek, tikkie afgekeken bij Jimmie, maar toch wel degelijk een eigen sound.





band image30. Bill Steer (Carcass, Napalm Death, Firebird)

Michiel Dekker (The Monolith Deathcult): CD's als 'Heartwork' zijn mijlpalen.

Iwan Heskamp (Deifecation): Deze jongeman was slechts zestien toen hij begon met lompe liedjes te schrijven.

Robert & Evert (Priapis): Één van de gitaristen die eindelijk eens van de standaard metal loopjes afweek begin jaren negentig.

<< vorige volgende >>