Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Frankfurt Musikmesse 2017

Door: Ramon

Het jaarlijkse Walhalla voor muzikanten in Europa, de Frankfurt Musikmesse, stond dit jaar op de kalender voor 5 tot en met 8 april. De ontwikkelingen in de muziekwereld dwongen de organisatie wederom om stappen te zetten, om zo dit jaar toch weer een succesvolle editie neer te kunnen zetten. Een aantal grote spelers kiest er voor om alleen in de Verenigde Staten naar de beurs te gaan en daar alle distributeurs en promotiemensen te ontmoeten, waardoor er nu veel meer speelruimte ontstaat voor de merken die er aan komen, maar die anders volledig in de schaduw werden gezet door de grote namen.

band image


Wat Messe dit jaar weer heel goed heeft gedaan is, in navolging van de 2016 editie, de focus heel sterk leggen bij de consument, het publiek. Met meer live optredens dan ooit tevoren van artiesten van internationale faam en uit diverse interessevelden, was er voor iedereen wat te beleven. En zeker voor hardrock en heavy metal publiek, met onder meer optredens van Jeff Waters (Annihilator), Herman Li (Dragonforce), Jen Majura (Evanescence), Will Hunt (Evanescence), Veronika Lukešová (Kiske / Sommerville) en Alex Landenburg (Luca Turilli’s Rhapsody, Mekong Delta). Maar ook een rockheld als Steve Stevens (Billy Idol, Michael Jackson) was er zowel op de beursvloer in de geluidsdichte Sweat Blood Tears Box (die misschien wel iets té intiem was vergeleken met de grote belangstelling die er voor de artiesten was), als op het festival met zijn band buiten de beurs om, die geheadlined werd door soulzangeres Oleta Adams.

Sweat Blood & Tears Box

Voor fans was er dit jaar de geluidsdichte, intieme zetting van de Sweat Blood & Tears Box, waarbij sommige artiesten al hadden aangegeven er niet veel interesse in te hebben om een booth-clinic te doen, terwijl er door de zaal heen overal al live geluiden te horen te zijn. Dit lijkt een prima vondst om in intieme setting de artiest en zijn of haar gear te bekijken, en drum camp en guitar camp lagen vlakbij elkaar, maar de box had op zichzelf wel een paar kuub groter gemogen. De deur kan niet één keer dicht, door de overweldigende belangstelling.

Veronika Lukešová: “Musikmesse 2017? In real "I spent in the Messe area nearly whole week" but at all it feels like one super evening party after you have a hangover you really like… Lot of fun, smiles, friends, fans musicians, colleagues, meetings, interviews, shows, lessons, camps, instruments, gadgets, brands, sounds, noises, MUSIC... Sweat Blood Tears oh man! …Nice vibes, I can only recommend”.

Alex Landenburg: "I had a great time at Musikmesse 2017. Both the drum and the guitar camp were really fantastic. So many great and inspiring musicians in one place. I really hope that they will continue and expand this feature in the future."

De artiesten die in de Sweat Blood Tears Box stonden hadden hun gear (of replica’s ervan) uitgestald naast de wachtrij voor de optredens. Collega Remco was tot zijn eigen verbazing erg onder de indruk van de de Epiphone van Jeff Waters, waar ikzelf nu toch wel heel erg benieuwd begin te raken naar de Knaggs van Steve Stevens, gebouwd met mensen uit het Paul Reed Smith kamp.

De wachtrijen bij de handtekeningsessies zijn zonder uitzondering indrukwekkend. Met name bij Herman Li valt het op dat hij echt de tijd neemt voor zijn fans en oprecht aandacht aan ze besteed. Dat is enerzijds natuurlijk niet zo leuk als je achteraan staat te wachten, maar des te leuker als je eenmaal aan de beurt bent. En poging van ons om Jen Majura nog even te spreken te krijgen strand dan ook in de planning. En zo is het met de hele Messe: je moet keuzes maken.



De merken

Yamaha doet weer goede zaken en je kan niet om ze heen op Messe 2017. Hun booth met alle instrumentaria die ze hebben, van gitaren tot Line 6 en van klassieke piano’s tot mixsoftware (waarvan wij niet eens wisten dat Yamaha er achter zat), alles is er en je kan de dag er doorbrengen, als je zou willen.

De verrassende en gelukzalige terugkeer van Ibanez was voor mij persoonlijk één van de hoogtepunten, waar merken als ESP en Wylde Audio er voor kozen om wel in de business area te zijn, maar niet voor het publiek. Ik kan de afwegingen niet inzien, maar voor mij is dat een volstrekt onlogische keuze. We konden het als guilty pleasure echter toch even niet nalaten om de Baby Metal ESP even te bestuderen. En dat viel zeker niet tegen, zo op het eerste gezicht.

band image


Wat we helaas ook alleen in de business area konden aanschouwen was de nieuwe Hagstrom gitaar van Ghost, de Fantomen. Na alle ellende rondom personele bezettingen is het ook wel eens leuk om goed nieuws rondom Toby en de zijnen te horen. Op het moment van schrijven spelen de gitaristen er al wel op, maar is er nog geen enkele mededeling over gedaan op de site. Ik denk dat er dus momenteel een stock wordt aangelegd. De keuze voor een Zweeds merk lijkt me logisch, in dat opzicht mag menig Nederlands merk van mij ook best wat nationalistischer worden op een gezonde manier, aangezien merken als Bo~EL en Aristides bepaald niet onderdoen voor hun buitenlandse collega’s en het merk Serpent King er absoluut aan staat te komen. Zonder hiermee overigens Nederlandse merken tekort te willen doen door ze niet te noemen.

Over Nederlands gesproken, pedaalbouwer Nexi Industries is er eentje die zich bijzonder leuk weet te onderscheiden. Over de kwaliteit kunnen we je binnenkort meer vertellen, de lijn staat al uit, maar Nexi heeft een water- en cowboylaarzen bestendige pedalboard gebouwd, waar je de effecten in kunt klikken zonder kabels onderling. Meesterlijk eenvoudig en zeer gebruiksvriendelijk. Ik weet niet in hoeverre dit pedalboard compatible is met andere, losse effecten (ik noem een tubescreamer), maar het assortiment aan effecten is best al vrij behoorlijk.

band image


Ibanez is er dit jaar wel weer met een grote stand en wij genieten ons suf, samen met een groot deel van het publiek. De Iron Label RGDIX Serie is op foto’s toch eerlijk gezegd beter dan in het echt. Sterker nog, als wij er met mobieltjes foto’s van maken is ie alweer mooier dan wanneer je hem in je handen hebt. De print lijkt erop geplakt, onafgewerkte look en body zat vol putjes, wat misschien ook wel het idee achter het ontwerp kan zijn. Maar goed, als je een Skervesen wilt, maar net wat minder te besteden hebt en bovendien een merk wilt waarvan je weet wat je er aan hebt, dan kan het een keuze zijn. Op het podium straal je er wel mee. De Jake Bowen Titan en de nieuwe Vai modellen waren daarentegen wel adembenemend. En de eenvoud van de Kiko Loreiro (Megadeth) gitaar vond ik zowel ontnuchterend als tof om te zien eigenlijk.

band image


Gelukkig was Orange weer van partij, met weliswaar een kleine stand van de distributeur, maar gelukkig wel inclusief de beruchte Orange bags, die je van mijlenver herkent, zelfs op de beurs. De kwaliteit die Cliff Cooper en zijn team af levert en maar af blijft leveren, zonder ooit een moment van teleurstelling of gemakzucht, blijft verbluffend. Je kan een keer een product hebben dat niet bij jouw specifieke wensen past, maar ze bezuinigen nooit op ontwikkeling.

Musik store DE was er ook, maar alleen met kleine collectie van grote merken zoals Gibson (geen Epi), Fender (geen squier) en PRS. Bottom line is toch dat als je ooit een kans wilt hebben je droomgitaar te ervaren, dit de gelegenheid is hem te proberen, om zo misschien wel het laatste zetje naar de aankoop te krijgen. Winkels gaan geen hele dure gitaren op voorraad houden in de hoop dat die ene klant binnen komt lopen. En daarvoor moeten merken als dit echt het Europese publiek serieus blijven nemen.

Een mooi voorbeeld van een gitaarmerk dat nu in de spotlight komt te staan is het Roemeense Vlahopol Guitars, onder leiding van de begeesterde en charismatische Mike Vlahopol. We kregen van hem te horen dat hij in Boekarest lid is van een speciaal genootschap. Wat? Dat mogen we helaas niet doorvertellen, dus probeer dat zelf maar uit hem te krijgen. Hij geeft ons een demonstratie waarbij hij een gitaar, met een zelfbedachte variant op de bolt-on constructie, volledig demonteert en weer in elkaar zet, waarna de gitaar nog in de juiste stemming staat. En zo blijf je het publiek vermaken, niet alleen met lange wachtrijen voor grote artiesten.

band image


Terwijl Mike Vlahopol nog wat technische details met mijn collega bespreekt, valt mijn oog op de overbuurman van Pons Guitars. Hier heb ik de gitaartechnicus van Ayreon al eens over gehoord, althans, over het systeem, niet over het merk. De gitaar bestaat uit een minimalistische ovalen body aan een nek en de shape van de body en de headstock zijn eenvoudig te verwisselen. Een modulaire gitaar dus. De vraag is hoe vaak je van vorm gaat wisselen op een podium, je kiest de vorm die bij jou past, maar gaaf is het wel. Ook Mooer heeft weer het volledige assortiment meegenomen en het blijven toch mooie pedalen. Zonder meteen al te wervend te doen, ze hebben echt een ruime keuze en echt behoorlijk goed spul voor zeker deze prijs.

Zoals gezegd was Wylde Audio alleen in de business area, met drie gitaren. Volstrekt zinloos als je het mij vraagt, maar Musikmeier wilde het toch even aan zijn relaties en de pers laten zien. Ik was wederom niet heel erg onder de indruk en de vraag blijft ook wanneer de beloofde amps en pedalen een keer gaan komen. Maar misschien is het wel belang om de gitaren eerst op het niveau van hun vraagprijs te krijgen, alvorens verdere stappen te zetten. En dat heeft nu eenmaal tijd nodig. Verder maken we nog even een praatje met de mannen van Fret King, die het accent een beetje naar retro hebben gelegd op de beurs, maar die wel degelijk een breed assortiment hebben.

Conclusie

De markt is continu in beweging en dit jaar is de organisatie van Musikmesse er beter in geslaagd om daar op in te spelen dan vorig jaar. Met name de aandacht naar het publiek, maar ook de ruimte die er nu ontstaat voor iets kleinere bedrijven met ambities, dat is natuurlijk te gek. In elk geval is bewezen dat instrumenten en live muziek iets van alle tijden is. Zeker wanneer er een festival-setting als deze omheen wordt gebouwd, zal je als merk wel stom zijn om er volgend jaar niet op de één of andere manier bij te willen zijn. Al was het maar vanwege de Duitse culinaire specialiteiten.

<< vorige volgende >>