Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Anderson Rabin Wakeman - Een Yes belevenis

Door:

Op 28 maart staan de heren Anderson, Rabin en Wakeman op de planken van het Utrechtse TivoliVredenburg. Op het eerst gezicht natuurlijk een concert als zo velen, maar wat maakt dit optreden nu eigenlijk specialer dan zo op het eerste gezicht lijkt? Onze oude vriend en collega Winston ging op onderzoek uit en kwam terug met het onderstaande verhaal.

Er zijn boeken over geschreven, verschillenden documentaires over gemaakt en de discussie in de fanbase is oneindig. Ik heb het over de band Yes. Progrock avant la lettre, de band die in de vroege jaren 70 samen met o.a. Genesis, Rush en Pink Floyd vaandeldrager werd van het genre. Zo was het tweede album, ‘Time And A Word’ een van de eerste rock albums waar een orkest bij werd betrokken. Gewoon omdat dat toen werd bedacht en nog lang niet hip was. Opvallendste kenmerken van Yes en dan met name na de twee eerste platen; de aparte hoge stem van zanger Jon Anderson, de donderende, doch melodieuze bas van Chris Squire en het imposante keyboardgeluid van toetsenist Rick Wakeman. Daarbij de vaak wat jazzy achtige input van gitarist Steve Howe en dito drums van Bill Bruford (later vervangen door Alan White) maakte de sound van Yes uniek. De albums ‘Fragile’, ‘Close To The Edge’ en met name ‘Tales From Topgraphic Oceans’ zijn absolute hoofdstukken in de prog rock geschiedenis, laatstgenoemde album wordt in het algemeen zelfs gezien als de ultieme uitdaging voor de liefhebbers van het genre.



Door de 48 jaren heen kende Yes veel bezettingswisselingen en net zoals eind jaren 80 het geval was zijn er nu zelfs twee bands die muziek spelen uit het rijke repertoire. Opvallend is daarbij dat de band die nu als Yes actief is geen enkel origineel bandlid meer actief is. Van de originele line up zijn al twee leden overleden; gitarist Peter Banks (2013) en de al eerder genoemde en mede-oprichter Chris Squire (2015) lieten het leven. Bill Bruford is gestopt als actief muzikant en toetsenist Tony Kaye klust nog wat bij wat de met huidige Yes bassist Billy Sherwood.

Die andere band die nu met Yes muziek actief is heet ARW, vernoemd naar (Jon) Anderson, (Trevor) Rabin en (Rick) Wakeman. De line up die er eigenlijk nooit eerder was, als we de acht-koppige reünie uit 1991 even niet meetellen. Rabin heeft zich lange tijd teruggetrokken gehouden van het spelen in een band en kende grote successen als filmmuziekschrijver voor veel Hollywood films. Anderson is na een lange periode van ziekte al lange tijd uit Yes maar bleef solo actief met van alles en nog wat. Rick Wakeman deed dat altijd al, ook toen hij nog in Yes zelf speelde. Door het overlijden van Chris Squire beseften deze drie heren dat de factor tijd een grotere rol ging spelen dus maakten ze de agenda’s leeg en besloten ze dan eindelijk samen die band te starten. Iets wat ze al langer wilden doen, omdat ze elkaar als muzikant altijd zeer hebben gewaardeerd.

En zo werd in het najaar van 2016 werd een eerste tour in Noord-Amerika gedaan en het repertoire was daarbij een leuke mix van de ‘oude’ Yes en de ‘moderne’ Yes, de tijd van het succes van ‘Owner Of A Lonely Heart’. Opvallend was de keuze voor de epic ‘Awaken’ van het album ‘Going For The One’, een nummer dat met name door Jon Anderson als een van de ultieme classic Yes nummers van de classic line up (ASWHW) wordt gezien, het werd opnieuw gearrangeerd en kreeg wat meer power. Een voor veel fans echte verrassing. De twee nieuwe familieleden, Lee Pomeroy (bas) en Lou Moulino (drums) bleken de Yes nummers meer dan goed te passen en Pomeroy speelde zelfs ‘The Fish The Fish (Schindleria Praematurus)’, het Squire solo nummer van ‘Fragile’ als eerbetoon en hij deed dat meer dan behoorlijk. Ook Yes zelf betoont in elke show eer aan Squire, kippevel als aan het begin van de show de Rickenbacker bas op het podium in de spotlight staat en het nummer ‘Onward’ wordt gedraaid. (foto)



Yes zelf speelt ondanks recente nieuwe albums nu alleen antieke Yes nummers en hoe goed bedoeld de uitvoeringen ook zijn, het steekt vaak toch wat bleekjes af bij de originele versies van de classic line up. Bestaansrecht wordt echter wel door de fanbase aan beide bands gegund, de tijd van moddersmijterij lijkt voorbij en wanneer in maart de band dan toch eindelijk zal worden toegelaten tot de ‘heilige’ Rock ’n Roll Hall Of Fame in Cleveland houdt diezelfde fanbase de adem in; wie komen er opdagen voor de ceremonie en gaat er samen ook live gespeeld worden? En áls dat gebeurt, wat gaat dat dan weer voor de toekomst betekenen? Komt er een tweede reünieband, net als in 1991? Zoals gezegd, de tijd gaat zijn tol eisen en een band als Yes verdient een mooie finale. Als fan zou ik het zeer verdiend vinden wanneer strijdbijlen definitief begraven zouden worden en er samen een goed laatste Yes album zou worden gemaakt, een album dat ook de trouwe fans verdienen. Knoop daar dan nog een mooie wereldtournee aan vast en zwaai dan eervol af, zoals een Black Sabbath dat ook deed.

Voor nu ligt het concert in Utrecht van het genoemde ARW op 28 maart in het verschiet en wellicht zijn daar nog meer verrassingen te horen. Hoe gaaf zou het zijn om de knallende moderne epic ‘Endless Dream’ van het geflopte album ‘Talk’ eens live te horen! En zo kan ik er nog wel een paar noemen…

ARW Facebook
ARW Tour
ARW in TivoliVredenburg Utrecht.

<< vorige volgende >>