Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Musikmesse 2014

Door: Ramon

Ieder jaar wordt in Frankfurt de grootste beurs voor muziekinstrumenten ter wereld gehouden, de Frankfurt Musikmesse. Het overweldigende karakter van de beurs is met geen pen te beschrijven en als bezoeker zul je echt keuzes moeten maken. Je kunt er alles vinden op het gebied van instrumenten, apparatuur, effecten, bladmuziek, podia, licht, geluid en feitelijk alles wat er bij komt kijken om live muziek te maken. Van zolderkamer helden, tot een volledig professionele uitrusting, alles is er. Alle grote merken ter wereld presenteren hun nieuwste spullen en de wat kleinere spelers proberen op hun eigen manier zich ook te onderscheiden van de massa. En niet zelden staan er grote namen uit het wereldje om die merken aan te prijzen. Lords of Metal stuurde Ramon en Remco er naar toe om voor het derde jaar op rij in elk geval dat deel dat voor onze lezers interessant is in een artikeltje te vangen.

Het evenement was dit jaar gepland van 12 tot en met 15 maart. Dat zal jou verder niet zo veel kunnen schelen, maar voor de standhouders betekende het wel even wat. Eind januari van dit jaar werd namelijk de Amerikaanse variant NAMM gehouden. Dus de merken die op beide beurzen stonden moesten overuren draaien op de pr afdeling. Traditiegetrouw stapten we binnen bij de hal voor Pro-light & Sound en je wordt echt half gek van alles wat er aan indrukken om je hoofd vliegt. Te gek om te zien, maar niet waar we voor komen. En toch altijd wel vermakelijk, met name om weer te zien dat er met geluid, licht en water dingen uitgespookt kunnen worden die je natuurkundig als onmogelijk beschouwd. Naast de vele stands en podia (en eetgelegenheden) worden er overigens ook awards uitgereikt en talenten in de spotlights gezegd. Het hele spectrum van allerlei muziekculturen komt aan bod.

band image

Van tevoren maak je een schema wat je in elk geval wil zien. Een vast onderdeel is the Agora Stage, waar op twee podia aansluitend artiesten optreden, gesponsord door een bepaalde firma waar ze bij aangesloten zijn. Vorig jaar genoten we ons suf bij mensen als Mike Terrana, dit jaar was de band Jamiroquai (exclusief zanger Jay Kay) de grootste reden voor ons om te gaan, maar een gesprek bij de booth van Rotosound, die ik even een pluim gaf omdat hij gewerkt had met John Entwistle, gevolgd door een clinic van Dario Lorina (Black Label Society), die daar was voor Lag Guitars (Algam) uit Frankrijk, gooide roet in het eten.

RotoSound

Over RotoSound gesproken, die gaan inmiddels alweer een beste tijd mee. Ze begonnen in 1958 en voor een familiebedrijf zijn ze opvallend stabiel gebleken. Onlangs hebben ze hun hele catalogus gemoderniseerd, waardoor hun range aan snaren en geluidseffecten dus allemaal zowel een ander uiterlijk hebben gekregen. CEO Jason How bemande persoonlijk de booth en de bescheidenheid waarmee hij zijn succes beschrijft staat in schril contrast met de megasterren als Jimi Hendrix, Paul Allender, Michael Amott en Steve Harris die op de banners achter hem hangen. Prachtig om te zien.

Inmiddels waren al tal van kleinere, tamelijk onbekende merken aan ons voorbij getrokken. En waar de ene schittert door een overdosis bescheidenheid, schreeuwt de ander je bijna de booth in. Het Koreaanse Ogre baarde in elk geval opzien met de looks van hun pedals (ja, ik blijf wel Nederlands praten), waarvan de lampjes oplichten in de ogen van de monsters die om het effect heen gebouwd zijn. En zo was er ook Guitar Grip, die ophangsystemen voor gitaren etaleerde met monsterklauwen. Daar moet zonder meer een markt voor zijn.

Orange

Als ieder jaar is de booth van Orange amps niet te vermijden. Overal lopen mensen rond met hun opvallende tassen en de booth zelf straalt door die kleuren door de hele zaal heen. Ze hoeven bijna niets te doen, de mensen komen toch wel kijken naar de fabrikant die uit minimaal formaat een maximale power weet te genereren, met toch een vintage sound. Met name de speciale white edition Thunderverb en de zwarte Dual Dark amps trekken veel mobieltjes uit de zak voor een foto.

band image


Schecter

Wat pas echt veel fotografen uitnodigt, is de booth van Schecter. Twee dames gooien alle charmes in de strijd om hun opdrachtgever aan te prijzen. Het mooie is dan wel weer, in tegenstelling tot een niet nader te noemen ander Amerikaans merk, dat ze dat kunnen doen maar dan vervolgens ook gewoon met een goed verhaal en heel erg goed materiaal aankomen. Schecter heeft samen met Ibanez de strijd in het middensegment gewonnen als het aankomt op de verhouding tussen prijs en kwaliteit. Als je een keus wilt maken, komt het echt aan op voorkeur. Onder de blikvangers is de 9 snaar die ze hebben hangen van de Hellraiser. We waren het er over eens dat het voor maniakken leuk spul kan zijn, maar dat het voor ons niet meer zo heel erg toegankelijk meer is. Ook de nieuwe hybrid, een mengeling tussen de Black Jack en Hellraiser, wordt volop gepromoot. Amerikanen noemen gitaren vaak “an axe”, maar dit zijn geen bijlen, maar precisiegereedschap.

Ibanez

Ibanez heeft met de Iron Label series een bevestiging gedaan van wat al bekend was, namelijk dat ze de markt voor extreme metal uitermate serieus nemen. De gitaren met meerdere snaren, waarvan de achtsnaar door Remco nog als redelijk te doen werd bestempeld en bij Ramon al pijn in zijn duim opleverde door er naar te kijken. Maar ook de versterkers zijn er op aangepast. Op dit moment nog voor thuisgebruik, maar als dat aanslaat, komt er ook stage gear. Hou de Ibanez site dus goed in de gaten. De signeersessies werden gedaan door de gitaartandem van Meshuggah. De booth trok zo veel aandacht, dat het bijna onmogelijk was een plekje te krijgen om iets uit te proberen, volgend jaar moeten er echt meer portals komen om iedereen te kunnen bedienen. Gelukkig was het met koptelefoon, want er is al genoeg herrie in de hal van jongens die links en rechts om je heen bij een stand aan het demonstreren zijn wat ze allemaal kunnen.

band image


Cort guitars leek dit jaar voor het eerst meer nadruk te willen leggen op de akoestische reeks. Ze hadden we elektrische exemplaren hangen, maar de akoestische gitaren stonden veel meer in het zicht. En dat terwijl ze toch mensen als Gene Simmons en Matthias Jabs in hun geledingen hebben. Maar er staat zonder meer fantastisch spul tussen. Op het oog dan, ik heb mezelf niet de kans gegund om te kijken hoe ze spelen.

Een ander merk dat zich wel heel nadrukkelijk op metal richt, is het Poolse Mayones. De looks verraden al dat ze voor snelheid gemaakt zijn en dat was dan ook de ervaring van Remco bij zijn recensies vorige maand. Ik zie een Regius model waarvan de frets als in een waaier lopen, maar helaas is een snotneus van 17-18 jaar is me voor en zelfs niet eens bereid mij een moment te gunnen er een foto van te maken. Ik besluit zijn geluk niet verder te bederven, als je er meer over wilt weten, ik weet dat HiGain in Houten er meer over weet.

band image


DBZ/Diamond

In de hal met wholesale lopen we al snel aan tegen de stand van DBZ en Diamond Amps. DBZ is destijds bij ons in the picture geweest met Dean Zelinsky, maar die heeft inmiddels het hazenpad alweer gekozen en besloten een private label op te richten, waarbij hij meer vintage dingen wil doen. Jeff Diamant heeft nu de teugels in handen en hij wordt er dan ook meteen bijgeroepen om ons te woord te staan. Hij verteld ronduit over hoe de headstocks van de eerste Venom en Bird Of Prey modellen zo groot waren dat de toonvastheid in het geding kwam, over de populariteit van de ultra-dunne gitaren en hoe de aandacht op de Messe achteraf gezien elke twijfel om te gaan weg had genomen. Met PR mensen praten is leuk, vooral om de verschillen in benadering tussen Europese en Amerikaanse PR mensen te zien, maar de drijvende kracht achter een bedrijf, daar zitten vaak toch wel de mooiste verhalen. Ofschoon hij met enkele unieke modellen staat, waar hij ook zonder meer trots op is, blijft zijn allergrootste trost nog steeds wel zijn Diamond Amps serie.

band image


We zijn echt wel wat herrie gewend, als metalveteranen, maar bij wholesale en drums wordt je op een gegeven moment echt wel even gillend gek van de herrie. En dan zijn er ook nog mensen vlak naast je die er overheen proberen te schreeuwen. Of iets in je oor tetteren, om te vertellen hoe goed ze wel niet bezig zijn. Ik ben bereid alles te geloven, maar ik heb heel even rust nodig, terwijl ik nog een doel binnen heb ook. Na een hapje en een korte indruk van de verdieping met bladmuziek, een industrie die ook het nodige te stellen heeft met de internetcultuur in de muziekwereld, gaan we toch de herrie weer in. Ik kom er voor het derde jaar, maar ik vergeet iedere keer weer gehoorbescherming mee te nemen. En pas in de auto bedenk ik: “we hadden wel even langs de stand van Alpine kunnen gaan, die moest er ook staan”. Tip voor volgend jaar. Ik had met liefde € 10,- betaald voor een wegwerpsetje. En toch, de stands van al die drummerken voelen voor liefhebbers van livemuziek toch als thuis.

Paiste

De PR man van Paiste had een mooi welkomstpakketje klaar liggen voor ons, de mensen van de pers. Een USB stick in de vorm van een bekken, die opengereten een mechanisch systeem verborg. Echt ontzettend gaaf. Paiste deed het toch al goed, met shirts als ware de medewerkers leden van een sportteam, compleet met naam op de schouders. De lijst met verwante muzikanten bij Paiste is bijzonder indrukwekkend. Maar hoe tof die booth ook is, mijn glimlach werd steeds beleefder en steeds geforceerder, want ik werd nu bijkans echt gek van de herrie in die hal. Als iemand nog een set tweedehands trommelvliezen wil doneren, ik hou me aanbevolen. Eventueel te ruilen tegen een hele stapel DVDs met kinderfilms.

band image


Fender & Gibson

Fender had wederom Mille van Kreator neergezet voor signeersessies, aangezien zijn Jackson Guitar onder het moederbedrijf Fender gevoerd wordt. Het zal weinig verbazing wekken dat de kraampjes van Fender en Gibson een halve straat groot zijn, aangezien ze afgezien van hun eigen imposante stamboom ook een diversiteit aan dochterondernemingen hebben. en ze hebben allebei totaal verschillende, maar hondstrouwe fans. We krijgen nog even een broederlijk meningsverschil over waar Kramer nou bij hoort, aangezien de mannen van Ramon’s hobbyband vroeger Kramer speelden. Maar Remco won hem desondanks toch.

Onze aandacht gaat in het bijzonder uit naar de V van Robb Flynn. Iedereen houdt tenslotte van Machine Head, behalve de malloot die een paar jaar geleden zijn huis leegroofde en waarschijnlijk geen idee had wat hij van hem wegnam. Hij heeft een extra grip randje op de zijkant, wat op zich wel praktisch lijkt, maar wat ik ook weer niet helemaal vind passen. To each his own. Ook Fender submerk EvH (Eddie van Halen) trekt veel aandacht, die net achter de rekken met Jackson gitaren stonden. Het is toch opvallend hoeveel endorsees van Jackson er in de laatste 15 tot 20 jaar naar andere merken zijn overgestapt. Dat heeft puur met de agressieve benadering van andere merken te maken.

band image


Een merk met bijvoorbeeld ontzettend veel artiesten is ESP, die op het moment dat wij er zijn een Duitse, veel te zongebruinde bassist heeft staan, die mijn aandacht niet vasthoudt. Maar de stand zelf heeft genoeg bijzonders te bieden, met name in de custom hoek ook. Ook Dean Guitarrs heeft een keur aan a-artiesten aan zich weten te binden, waarbij er wel voor gewaarschuwd moet worden dat als je een signature model koopt je niet moet beknibbelen. Er zit echt een behoorlijk verschil in niveau tussen de ene en andere Dean gitaar, maar daar betaal je dan ook naar. Uiteindelijk doen B.C. Rich en ESP dat ook op behoorlijk grote schaal, waardoor je ook als beginnend gitarist al een kick-ass model kan spelen. En dat vergroot de speelvreugde tenslotte ook. En een beginner haalt toch het verschil nog niet uit een model van € 1.200,- en € 300,-.



Optredende en signerende artiesten

De beste manier om volk te trekken is natuurlijk een aansprekende naam in je booth zetten, die een productdemonstratie geeft, of handtekeningen uitdeelt. Jeff Water (Annihilator) speelt bijvoorbeeld voor zowel Hughes & Kettner, als voor Gibson. Bij de laatste is zijn geluid aanmerkelijk veel beter. In die booth stond overigens ook Ryan Roxie, uit de band van Alice Cooper. Jeff Waters werd overigens toegang tot zijn eigen tourbus ontzegd, de ambassadeur kreeg net een rondleiding van de Gibson CEO. En nee, dan mag je ook niet je spullen achterlaten.

Bij Dean Guitars stond veteraan shredder Michael Angelo Batio, die vooral sier maakte met werk van anderen. En dat deed ie goed. Ook met zijn dubbele neck gooide hij hoge ogen. De langste rij die we zagen was bij Wincent Drumsticks. Dat klinkt misschien onwerkelijk, tussen zoveel grote namen, maar niemand minder dan Motorhead’s Mikkey Dee deed een signeersessie. Eenmaal buiten liepen we tegen Thijs van Leer op, die haast anoniem rondliep, maar die toch echt de zanger van een gigantisch rockanthem is. Zoek zelf maar op, als je het nog niet weet, jongmens. En bij de Paul Reed Smith stand werd een demonstratie gegeven door een man waarvan ik echt geen enkel vermoeden heb waar hij van was. Maar metal was het wel.



Ik kan tot het eind van onze datalimiet door blijven schrijven over de Messe, maar ik denk dat je zo een redelijk beeld moet hebben. De sfeer was uitmuntend, de Messe is met Duitse grondigheid opgezet en het blijft me iedere keer verbazen hoe groots en strak de beurs is opgezet. Je blijft uren te kort komen, maar we troosten ons alvast met de gedachte dat we volgend jaar al in de agenda kunnen zetten. De indrukken razen door mijn hoofd en eenmaal thuis haal ik het niet tot mijn bed voordat ik in slaap val. En ik droom nog even van hoe ik een muur van verschillende gitaren heb om uit te kiezen en dat ik als door een wonder met zulk mooi spul ineens met gemak Malmsteen naar huis speel. Dat is natuurlijk niet mijn echte ambitie, maar dromen mag toch? En op de Messe, daar droom je met open ogen. En soms met kapotte trommelvliezen.

<< vorige volgende >>