Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Epica – Luistersessie ‘Design Your Universe’

Door: Evil Dr. Smith

Wat een prachtige dag zou worden, werd ruw verstoord door luisterverplichtingen. Op de eerste écht zomerse dag van het jaar duiken drie mannen van Lords Of Metal in de auto om af te dalen naar het pittoreske Reuver, een dorpje gelegen onder de rook van Venlo. Midden in dat groenrijke dorpje staat een kast van een vrijstaand huis dat dienst doet als onderkomen voor de familie Jansen. De familie van Mark Jansen welteverstaan, artistiek leider en gitarist van Epica. Hmmm, dat mannetje boert dus behoorlijk goed met zijn Epica, is de logische gedachte. Al komen dan snel de bescheiden verontschuldigingen dat het huis wel moet worden gedeeld met zijn ouders en dat de slappe was vooral zat bij Marks oma, de voormalige eigenaresse. Onder een stralend Limburgs zonnetje nemen de bandleden, enkele familieleden, vrienden en genodigde pers plaats in de riante achtertuin, zodat Marks moeder uiteindelijk zo'n 25 punten vlaai ronddeelt. Maar ook de gastheercapaciteiten van de zeer goedgeluimde Mark zal ik niet licht vergeten. Zijn vriendin trouwens ook niet, een Amerikaans-Braziliaanse dame die samen met de al even zo sprankelende Simone de zomer nog zomerser laat worden. Ja, er zijn beroerdere omstandigheden denkbaar voorafgaand aan een luistersessie. De sfeer is zelfs zo gemoedelijk en relaxed, dat wanneer het moment is aangebroken om het huis te betreden voor de luistersessie, ik er bar weinig zin in heb. Kan dat niet buiten in de achtertuin?

Maar goed, we zijn hier tenslotte voor de wereldpremière van 'Design Your Universe', het nieuwe album van Epica dat 16 oktober officieel zal verschijnen, dus ik geef mezelf een figuurlijke schop onder m'n kont en sjok gedwee achter de meute aan die eerst nog een korte rondleiding krijgt in de Epicadome. We koekeloeren in de opslagruimte van de merchandise, de oefenruimte (tevens fitnesszaal voor de behoorlijk sportgekke Mark, waarin we dankzij Epica een mogelijk wielertalent hebben verloren) en een home studiootje. Vervolgens nemen we plaats in een kamer op de eerste verdieping dat gezellig provisorisch is omgebouwd tot luisterkamer. In de kamer hangen diverse, door fans volgekalkte vlaggen van Brazilië, Mexico, Chili en Wacken Open Air en is er een boekenplankje gevuld met Godfried Bomans, Toon Hermans, Heinrich Böll en studieboeken psychologie. Een stuk of twintig bij elkaar geschraapte houten bankjes, bureaustoelen, plastic tuinstoelen en klapstoeltjes passen precies in de kamer. Midden in de woonkamer staat een grote bureautafel met daarop de geluidsinstallatie, gekoppeld aan een Mac. Twee Adam-A7 speakers staan op twee kleine, houten krukjes die weer op dat bureau staan. Dankzij het Mickey Mouse-maandblad staan de krukjes waterpas en onder het toetsenbord ligt een boek over Caesar. Als boeken niet worden gelezen, dan zorgen ze in ieder geval voor de juiste balans. Dankzij een dapper ventilatortje wordt er nog wat wind de kamer ingeblazen, want via het open raampje aan de andere kant van de kamer zal door de windstille dag niet veel verfrissing komen. Ik moet even denken aan U2-achtige taferelen. Stel dat een Reuverse voetganger net bezig is zijn hondje uit te laten en vanaf de straatkant de muziek door dat open raam hoort denderen? Even opnemen op zijn iPod- of MP3-speler en het staat nog dezelfde avond op Internet. Maar nee, zo'n vaart zal het niet lopen. Anders was ik ook wel gefouilleerd op mijn meegenomen opnameapparatuur…

band image


Wanneer iedereen plaats heeft genomen, ontpopt Mark zich als het metalequivalent van Bob Dylan, door de songtitels op A4'tjes in de lucht te houden. Al moet ik ook even aan Mevrouw Stemband denken (“De derde ronde, de der-de ro-hon-de!”). Zo, laat die nieuwe plaat maar komen!

'Samadhi' zwelt aan tot een bombastisch intro met massaal koor waar Epica patent op heeft. Ze hadden het net zo goed 'O Fortuna' kunnen noemen. Dat is een compliment trouwens.
'Resign To Surrender (A New Age Dawns Part IV)' hakt er vervolgens behoorlijk bruut in. Overdonderende riffs, machtig drumwerk, majestueus koorwerk en een intimiderend rollende grunt. Pardon, heeft Mark les gehad van George Oosthoek, of is het George zelf? Spooky toetsenwerk alsof we naar Nosferatu kijken, snerpende strijkpraktijken met daaroverheen een krachtig galmende Simone maakt het bulderende Epica-epos compleet. Nee, toch niet, want we worden ook nog eens getrakteerd op een vette gitaarsolo van newbe Isaac Delahaye. Hoezee!
'Unleashed' En we gaan rustig door met overweldigende bombast. Weliswaar minder complex en met dusdanig pakkende zanglijnen van Simone dat dit wel eens een single-kandidaat kan zijn. Zijn die sopraanvocalen trouwens ook van haar? Ik was bijna gewend dat ze dat niet meer deed. Geinige achtergrondvocalen in het serene tussenstuk dat doet denken aan een klein monnikenkoor, maar mogelijkerwijs met veel bier en onderbroekenlol door de mannelijke bandleden zelf is ingemompeld.
'Martyr Of The Free World', voorheen bekend als 'Motherfucker Or Whatsoever' voor de hondstrouwe Internetgeeks van het Epica-forum. Al staat er trouwens 'Semblance Of Liberty' in het programmaboekje. Ter elfder ure heeft de tracklist blijkbaar nog een zwieperd gekregen. Dit nummer klinkt weer een tikje agressiever – Mark rochelt zijn darmkanaal weer fijntjes binnenstebuiten en ondersteboven - maar de coupletten hebben bijna een folkrockachtige groove: Epica goes Blackmore's Night? Om even later met scheurende gitaarsolo's in de deaththrashmetalversnelling over te gaan, waarin wordt bewezen dat Epica niet zomaar twee ex-leden van God Dethroned in de gelederen heeft. Voor de algehele verwarring passeren ook wat Gregoriaanse monniken de revue. Het moet natuurlijk niet te voorspelbaar worden. Gave shit.
'Our Destiny' Hèhè, eindelijk een beetje rust, al is dat betrekkelijk, want Simone trekt haar mezzo-scheur weer open en ook Mark laat zijn adamsappel een paar keer kietelen. Toch ligt de midtempo en wat overzichtelijke songstructuur van het nummer wat minder zwaar op de maag en bezit het wat grooves en koorwerk die zomaar uit de koker had kunnen komen van wijlen Orphanage. Ik gok op de tweede single, al duurt ook dit nummer zo'n zes minuten.
'Kingdom Of Heaven (A New Age Dawns Part V)' Al is zes minuten maar een peuleschil met dit monster. Niet minder dan dertien en een halve minuut duurt dit gevaarte. Werkelijk alles valt hier samen waar Epica voor staat: filmische bombast (de titel zal wel een eerbetoon zijn aan de soundtrack van de gelijknamige film), donderende riffs, ziedende deaththrash metal inclusief vette blasts (jawel!), machtig koorwerk, Simone Jansen als een Maria Callas in Bizet's 'Carmen' en Mark die auditie doet voor Autopsy. Ik meen zelfs ergens een Watchtower-achtig tegendraads gitaarsolootje te hebben gehoord, maar wellicht was ik halverwege gaan hallucineren en schuimbekken. Dit is niet het magnum opus van alleen deze plaat, maar van de bands complete oeuvre. Wat 'Halloween' is voor Helloween, dat is 'Kingdom Of Heaven' voor Epica. Dit is hun 'Rhyme Of The Ancient Mariner'.

En dan is het pauze. Pauze? PAUZE!? Godallejezusnogantoe, dat doen ze zelfs niet meer in de Pathé bioscopen… Nou ja, het is dat het fantastisch weer is, we op een prachtige locatie zijn en dat de drank rijkelijk vloeit. Vooral dat laatste vergoelijkt natuurlijk de ingeplande korte aandachtsspanne van pers en belangstellenden en kunnen we onze eerste indrukken uitwisselen. Na een half uurtje de muziek en alcohol (of frisdrank) te hebben laten bezinken, vervolgen we met deel twee van het album.

band image


'The Price Of Freedom (Interlude)' en 'Burn To A Cinder' Na aanvankelijk karakteristieke Epica-bombast een nogal power metalachtige drive met Simone die een beetje klinkt als Sharon. Tikje pathetisch, maar wellicht een kwestie van vaker luisteren. Halverwege slaat het nummer om in een Enya-achtig stukje, vervolgend met (alweer) een prachtige gitaarsolo.
'Tides Of Time' Daar is-tie dan, ik zat er al een hele tijd op te wachten: de onvermijdelijke musical ballad. Simone's paradepaardje. Het komt mij nogal suikerspinnerig en weeïg over, met wat te gelikte melancholie. Haar af en toe opduikende mezzo is hier trouwens wel fantastisch. In het tweede deel doet de bombast weer zijn intrede, inclusief wederom prachtige gitaarsolo. Oeh, dat klinkt toch wel mooi. Laat Dhr. A.L. Webber het maar eens horen, dan kan Elaine Page wel inpakken.
'Deconstruct'Zo, het werd weer tijd om wat bruter te keer te gaan. Het tempo gaat omhoog, het koorwerk is weer present, evenals de ruige metalpassages en Mark blaft weer de Mexicaanse Griep door de speakers. Toch is dit nummer in eerste instantie niet echt blijven hangen.
'Semblance Of Liberty' Dan klinkt dit beter. De agressie is overtuigender en de rollende grooves doen me in combinatie met de grunt van George….eh, Mark wederom aan Orphanage denken. Simone laat zich niet kennen en galmt ook nog een paar keer van de daken, maar dit is overduidelijk een Mark-nummer. Übercoole thrashriff halverwege trouwens. Misstaat niet op een willekeurig Lamb Of God album.
'White Waters' Huh, krijgen we een cover van Metallica's 'One'? Dat akoestische gitaartje lijkt er verdacht veel op. Oh, er komt een viooltje bij: nu lijkt het wel 'The Unforgiven IV'. En een zanger die zingt. Nee, dat is Mark niet. Tsk, mocht-ie willen! Het is trouwens Oliver Palotai ook niet, Simone's vriendje van Kamelot die vandaag ook aanwezig is, want die kan ook niet zingen. Nee, het blijkt Tony Kakko van Sonata Arctica te zijn. Tsja, dit is weer zo'n typisch gevalletje van een liefdesballad dat in het bijzijn van je geliefde erg mooi kan zijn, maar niet tussen twintig persmuskieten en de geur van zweetoksels van je hoofdredacteur. Ach ja, als ze laf zijn zullen ze hier wel weer een single van trekken. Vooralsnog mijn skipnummer van de plaat.
'Design Your Universe (A New Age Dawns Part VI)' De afsluiter van het album, dus traditiegetrouw een lang titelnummer dat alle stijlkenmerken van Epica weer bij elkaar voegt. Dus nog een keer alle opera bombast, musical-kitsch, koordramatiek, vette metalriffs en de vocale duels tussen grunt en sopraan, en dan kunnen we na exact 75 minuten uithijgen van alle epische bombast en eclectische metal…

Zoals de subtitels van enkele nummers duidelijk maken, is dit album een tekstueel vervolg op 'Consign To Oblivion', al schijnen de Maya's minder nadrukkelijk aanwezig te zijn. De eerste, oppervlakkige indruk is dat vooral het eerste gedeelte indrukwekkend is met intimiderende porties metalbombast, met name 'Resign To Surrender', 'Martyr Of The Free World' en natuurlijk 'Kingdom Of Heaven'. Het tweede gedeelte laat een wat rustiger, minder extreme kant van Epica horen, al klinken 'Semblance Of Liberty' en de titeltrack op het eerste gehoor als puike metalnummers. Het geluid klinkt moddervet, ook al mocht je door de hierboven geschreven koddige entourage wellicht anders vermoeden, en het lijkt er op het eerste gehoor op dat 'Design Your Universe' meer metal, meer ballads, meer variatie, meer agressie, meer gitaar, meer bombast, meer grunts en meer koorwerk als ooit tevoren bevat. Meer van alles dus. Dat zijn gezonde eerste indrukken !

Vervolgens mag Lords Of Metal Simone even lospulken van Oliver en nestelen we ons op een paar rieten stoeltjes tussen de Reuverse bomen. Had ik nou op zijn minst m'n smoelwerk maar fatsoenlijk geschoren, denk ik terwijl ik de roodharige schone aankijk… Hoe dit gesprek uitpakt valt volgende maand in Lords Of Metal te lezen.

<< vorige volgende >>