Amorphis - Silent Waters

Amorphis - Silent Waters

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Richard G. : Toen in 2003 het veel te softe, via major Virgin Records uitgebrachte 'Far From The Sun' keihard flopte leek het gedaan met de carriere van Amorphis, ooit Finlands trots op metalgebied. Tot overmaat van ramp verliet Pasi Koskinen, de vocalist met een vrij karakteristiek stemgeluid, de band ook nog eens en we leken Amorphis helemaal af te kunnen schrijven. Tegen ieders verwachting in verscheen begin vorig jaar echter ineens het machtige 'Eclipse'. De komst van de nieuwe zanger Tomi Joutsen werkte als de spreekwoordelijke peper in de reet en de Finnen hervonden de metal, vonden zichzelf opnieuw uit en rockten als nooit tevoren.

Precies anderhalf jaar na het uiterst succesvolle 'Eclipse' komt Amorphis alweer op de proppen met de opvolger getiteld 'Silent Waters'. Ieder spoor van twijfel of dit niet te snel is wordt direct in de kiem gesmoord wanneer de voor Amorphis begrippen uitermate lompe openingsriff van 'Weaving The Incantation' ingezet wordt. Vanaf dat moment is er geen houden meer aan en word je hulpeloos meegesleurd in een prachtige, enerverende en zelfs ontroerende muzikale trip van drie kwartier.

Amorphis' achtste behandelt, net als 'Eclipse' overigens, een volledige episode uit de Kalevala in tien nummers. Waar 'Eclipse' al gezien kon worden als een soort van samenvatting van alle muzikale experimenten die Esa Holopainen en zijn mannen ooit zijn aangegaan, is dat op 'Silent Waters' niet veel anders, met dat verschil dat men erin is geslaagd nog betere songs te schrijven. De drie hardste nummers staan verrassend genoeg aan het begin van de plaat. In 'A Servant', 'Towards And Against' en het reeds genoemde 'Weaving The Incantation' vinden we de meeste metal riffs terug en wordt er het hardst gegrunt. Welkom rustpunt hiertussen is de vrij toegankelijke single 'Silent Waters' dat erg mooi is, doch stiekem ook het meest anonieme nummer van de plaat.

Hierna neemt Amorphis gas terug en vinden we, naar mijn bescheiden mening, een aantal van de beste composities die de band ooit heeft weten te produceren. Zonder muzikaal in te kakken schotelt men ons een paar prachtig opgebouwde dynamische rock songs voor waarin de rustige passages toch krachtig klinken en de harde momenten gevoelig blijven. Dit is voornamelijk te danken aan de excellerende Tomi Joutsen, die zijn stem nog gevarieerder gebruikt en de nummers eigenhandig naar een hoger plan tilt. Persoonlijke favorieten zijn het akoestische en zwaar door folk beinvloede 'Enigma', 'Her Alone' met een emotioneel refrein en het geniaal opgebouwde 'The White Swan' dat begint als een luchtig zomerbriesje maar langzaam transformeert in een bulderende najaarsstorm.

Op 'Silent Waters' vinden we een Amorphis in bloedvorm en de melodieen voeren je van de ene emotie in de andere. Ondanks dat de band in vergelijking met 'Eclipse' het gemiddeld genomen een stukje rustiger aan doet, komt men toch krachtiger voor de dag dan ooit te voren. Ik vraag me oprecht af of de Finnen dit niveau ooit nog zullen reproduceren, laat staan overtreffen, maar ja datzelfde deed ik anderhalf jaar geleden toen 'Eclipse' verscheen. Het is dat ik niet in perfectie geloof, anders had ik 'Silent Waters' met nog meer punten beloond. Knappe band die deze plaat van de eerste plaats van mijn provisorische jaarlijstje stoot!

<< vorige volgende >>