Clawfinger - Life Will Kill You

Clawfinger - Life Will Kill You

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : "Clawfinger, bestaat dat nog dan? Vraag twintig metalheads naar Clawfinger en minimaal achttien zullen zo reageren. Nummer negentien zal een vies gezicht trekken en mompelen dat het mid jaren negentig met hits als 'Nigger' en 'The Truth' nog wel een leuke rapmetalact was, maar dat het nu een zouteloze hap is. Hooguit eentje zal halsstarrig enthousiast blijven en de band nog fanatiek volgen en de live shows met plezier bijwonen. De media doen aan deze heksenjacht lustig mee door bijna stelselmatig alle Clawfinger CD's van de laatste tien jaar tot je reinste tijd- en geldverspilling te bombarderen. Toch waren albums als 'A Whole Lot Of Nothing' (2001) en 'Zeros & Heroes' (2003) nog zo beroerd nog niet. Ik meen er namelijk met redelijk veel plezier naar te hebben geluisterd. Eh songtitels? Deuntjes die zijn blijven hangen? Oops you got me!

't Voorlaatste album 'Hate Yourself With Style' werd ook niet al te vrolijk ontvangen bij ons e-zine. Collega Jasper maakte een erg zuur, verbitterd epistel over de teloorgang en de huidige irrelevantie van deze Zweden in de metalscene. Op dit nieuwe album lijkt Clawfinger de teneur van Jasper te hebben overgenomen, want de Zweedse mannen klinken als een stel verbitterde, bejaarde zuurpruimen. Elk nummer is een aaneenschakeling van vermoeid klinkende riffs waar de rap ver te zoeken is (het is meer een horkerig parlando, en bestaat uit staccato industrile mid-tempo metal dat in de hoek ligt van een uitgebluste Fear Factory, een ongenspireerde Rammstein en een Bloodhound Gang dat hun eh gevoel voor humor is verloren. Geluidstechnisch klinkt het allemaal geweldig, maar het kan niet de vergevorderde metaalarmoede verhullen. Halverwege de CD lijkt de band middels de electro-gothic ballad 'Little Baby' (inclusief zangeres) zelfs de kant van Paradise Lost op te gaan die zijzelf godzijdank juist weer van zich af hebben geschud (lees: Depeche Mode-wannabe), maar ondanks het vet beukende slotakkoord van dat nummer (waarmee het dieptepunt van de CD zowaar ook het hoogtepunt 45 seconden op zijn naam heeft staan) is het leed dan al lang geschied.

Ik had na al die azijnpissers die collectief Clawfinger omver zeiken graag een ander geluid willen geven, maar op basis van dit album kan ik slechts mijn gulp openritsen en erbij gaan staan. Clawfinger is geen berenklauw meer, maar vingerkruid. Ze zouden zich beter Crampfinger kunnen noemen.

<< vorige volgende >>