Symphony X  - Paradise Lost

Symphony X - Paradise Lost

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Patrick : Een jaartje of vijf hebben de liefhebbers van Symphony X op nieuw materiaal moeten wachten. Harder en donkerder werk werd ons in de loop der jaren beloofd en nu 'Paradise Lost' klaar is, rest de vraag of de lange periode van wachten de moeite waard is geweest.

Op 'Paradise Lost' heeft de band niet klakkeloos voor een voortzetting van eerder materiaal gekozen, maar gooien de heren het over een iets andere boeg. Natuurlijk kent ook 'Paradise Lost' nog steeds epische songs, compositorische hoogstandjes, hoogwaardige uitvoeringen, complexiteit, compactheid en virtuoos gitaarspel, maar het geheel klinkt een stuk zwaarder, donkerder en steviger. Russell Allen bedient zich op 'Paradise Lost' vaker van een diepere, zwaardere stem en laat het hoge werk voornamelijk aan zich voorbij gaan. Dat de nummers daarmee direct een stuk donkerder en zwaarder klinken zal duidelijk zijn ('Set The World On Fire', 'Domination). Daar waar de band aan kracht gewonnen heeft, heeft het een flink deel van de symfonische elementen losgelaten; er is minder ruimte voor de keyboards. Bombastische keyboardpartijen komen nog steeds voor, zoals in 'Revelation (Divus Pennae Ex Tragoedia)', maar zijn veel minder frequent en minder nadrukkelijk aanwezig. Fans van het eerdere werk hoeven echter geen schrik te hebben; er is nog genoeg aan Symphony X karakteristieken terug te horen op 'Paradise Lost'. Luister maar naar het titelnummer en het zal je snel duidelijk zijn dat de band het muzikale verleden niet heeft losgelaten.

Hoewel 'Paradise Lost' geen concept album is, is de cd gebaseerd op het gelijknamige werk van de dichter John Milton. En al mag het dan extreem clich zijn om een je teksten over goed en kwaad te schrijven, Symphony X is het gelukt deze materie op een relatief neutrale manier te brengen en de thematiek om te zetten in zowel de sfeer als de muziek. Voeg daar ook nog eens het fantastische artwork (door Warren Flaggan; o.a. X-men en Blade) aan toe en het zal iedereen duidelijk zijn dat dit een meer dan complete release is.

Je muziek over een iets andere boeg kunnen gooien, zonder echt iets van je karakteristieke geluid verloren te laten gaan; het is weinige bands gegeven en de manier waarop Symphony X dit op 'Paradise Lost' doet kan enkel en alleen waardering en bewondering wekken. Een schijf die ongetwijfeld hoog gaat scoren in menig jaaroverzicht.

<< vorige volgende >>