Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Skytah - Gypsy Mentality

Skytah - Gypsy Mentality

Label : Eigen beheer | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : In een ver, ver verleden bracht de Nederlandse hardcore/metalband Brutal Obscenity een tweetal albums uit: 'It's Because Of The Birds And The Flowers…' en 'Dream Out Loud'. Los van de vrij eigenzinnige mengeling van metal, hardcore en originele teksten vielen vooral de albumhoezen op. Beide hadden Willy van der Steen-achtige cartoonhoezen en vooral 'Dream Out Loud' genoot een sprookjesachtige vrolijkheid die niet zou misstaan tussen de Anton Piek-werken in de Efteling. De muziek sloot evenwel meer aan op de bandnaam dan op de albumtitels en artwork. De band is helaas een stille dood gestorven en ruim vijftien jaar lang heb ik de naam niet hardop uitgesproken totdat ik met verbazing de biografie las van de nieuwe band Skytah. Daarin speelt namelijk gitarist/componist Ben Humpig, die oorspronkelijk dezelfde functies uitoefende in Brutal Obscenity. Mocht je nu denken dat Ben hier verder gaat waar hij begin jaren negentig met Brutal Obscenity is gestopt, dan heb je een bord voor je kop dat je scheel ziet.

Ben's studie aan het conservatorium heeft namelijk zijn sporen achtergelaten, want met Skytah is de muziek allemaal een stuk verfijnder, subtieler en minder metal/hardcore geworden. Of minder? Zeg maar volledig gespeend van. Ben is ook geen achttien meer, tenslotte. Skytah is een rockband, maar wel eentje die melodie, sfeer en emotie prefereert boven het van dik hout zaagt men planken. Oorstrelende factor 30 van de band is zangeres Adriënn Pásztor, een jongedame die waarschijnlijk de achtergrond van de op zich vrij merkwaardig getitelde, want nauwelijks waarneembare 'Gypsy Mentality' verklaart. Welke zigeunersmentaliteit namelijk? Niks geen Django Reinhardt, Romane, Gogol Bordello, of Balkanbeats. Maar gelukkig ook geen Frans Bauer. Slechts het Hongaars gezongen 'Te Vagy Nekem' verraadt lichte zigeunerinvloeden. Dat doet verder niks af aan de kwaliteit op dit rockalbum, waarbij vooral het Adriënn zelf is die zich in de spotlights zingt. Haar heldere stem sluit naadloos aan bij de betere rockzangeressen als Alanis Morissette, Anouk en Skin. Een beetje in die hoek kan je de muziek ook plaatsen, al zullen liefhebbers van bijvoorbeeld Pale Forest, The Gathering en Leaves' Eyes er ook wel raad mee weten. Er staan helaas weinig verrassingen op het album, de nummers zijn allemaal een beetje in hetzelfde (veilige) vaarwater gearrangeerd, behalve voornoemde 'Te Vagy Nekem' en het met een Doe Maar skaloopje opgezadelde 'Liberation'. Ook Adriënn zou soms wat meer het achterste van haar tong mogen laten zien (een tikje meer soul'n'balls kan geen kwaad), maar het album is wel consistent van niveau en opgetuigd met een prettig klinkende productie.

Een paar jaar geleden is er nog gepoogd een reünie te forceren met Brutal Obscenity, maar een onvervangbaar bandlid bivakkeert ondertussen in Australië. Voor brutale obsceniteiten kunnen we dus wachten tot we een ons wegen, want ook bij Skytah treffen we de deze niet aan. Wel smaakvolle sophisticated rock om de avonduren thuis in je fauteuil door te brengen, en als je mee gegroeid bent met Ben, dan is dat allerminst onplezierig.

<< vorige volgende >>