King Diamond  - Give Me Your Soulů Please

King Diamond - Give Me Your Soulů Please

Label : Massacre | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Vera : Vier jaar na het ietwat omstreden 'The Puppet Master' - als we de live registratie uit 2004 'Deadly Lullabyes Live' even niet meerekenen - komt de meester der horrorverhalen met een nieuw studioalbum 'Give Me Your Soul Please' zijn plaats in de galerij der groten terug opeisen. Of dit zal lukken, valt voorlopig nog af te wachten, want zelf vind ik dit zeker niet het sterkste album dat King Diamond ooit uit zijn hoge hoed tevoorschijn toverde.

Goed, alle door de fans geliefde ingredinten zijn aanwezig: een horrorverhaal dat - indien met aandacht gevolgd - best spannend is, de korzelige riffs en fraaie solopartijen van gitaristen Mike Wead en Andy LaRocque (die ook als producer al geruime tijd respect afdwingt) en natuurlijk de hoge vocalen van de man zelf. Al heb ik de indruk dat hij op dit album meer variatie in zijn stem aanbrengt dan op eerdere albums. Wat heb ik dan te klagen? Wel, er staan ook een aantal muzikale lichtgewichten op dit album die niet aan de hoge eisen beantwoorden die we van een muzikale trendsetter als King ooit gewend waren.

Het album vangt aan met imposant orgel en fluisterende kinderstemmen die uit het hiernamaals blijken te komen, want zij werden zopas vermoord door hun vader in een familiedrama. Gebeurtenissen die in dit ondermaanse helaas niet alleen op fictie berusten en heus niet alleen in de Verenigde Staten, waar de van oorsprong Deense muzikant nu in Dallas woont. De muziek klinkt op sommige momenten gitzwart, mede door de vele griezelige passages die naadloos overgaan in het gitaargeweld van de band. De uitstekende productie maakt dat elk instrument helder in de mix staat en sporadische vrouwelijke vocalen van Livia Zita verhogen de spanning in het verhaal alleen maar. Het album vraagt deze keer wat meer draaibeurten eer n en ander blijft hangen. Luistertips zijn het gedreven titelnummer 'Give Me Your Soul', het heftige 'Never Ending Hill' en het door akoestische gitaren en synthesizers mooi ingeleide 'Moving On'. Om het even kort samen te vatten: het is een typisch King Diamond album zonder grote verrassingen of inventieve snufjes. Wie daar genoegen mee neemt, weet nu meteen een volgende bestemming voor zijn zuurverdiende centjes. Toch wel eerst even beluisteren.

<< vorige volgende >>