Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Harvey Milk - The Pleaser

Harvey Milk - The Pleaser

Label : Relapse | Archiveer onder different metal

Release type: Re-release

Jasper : Met het debuut 'My Love is Higher Than Your Assessment of What My Love Could Be' en het laatste album 'The Pleaser' brengt Relapse deze maand twee totaal verschillende Harvey Milk platen opnieuw op de markt die ook nog eens helemaal niet bij de rest van het Relapse straatje lijken te passen. De band is toch wel degelijk een grote naam in het underground circuit, en kan in een adem genoemd worden met legendarische acts als Melvins, The Jesus Lizard en zelfs Neurosis. Voor verzamelaars met een zwak voor het vroege jaren negentig indie/noise/metal geluid moet het een verademing zijn om deze releases weer vrij te kunnen bemachtigen, want lange tijd waren Harvey Milk albums behoorlijk moeilijk te vinden.

Debuut 'My Love Is...' is meteen de meest ontoegankelijke en afwisselende van de twee platen. Het geluid varieert van lomp en onbehouwen doom-noise-metal op de eerste twee nummers tot breekbaar gezongen liefdesliedjes ondersteund door een orkest op bijvoorbeeld 'The Anvil Will Fall'. De onmiskenbare "Whiskey en teveel rook”-stem van Creston Speirs galmt boven alles uit, en het ritme is steeds alles behalve logisch. Intelligente noisy metal dus. Met een dikke knipoog natuurlijk want als er een ding is waarvan je de band niet kan betichten is het wel dat ze zichzelf te serieus nemen. Als je er tegen kunt dat midden door je depri-noise plotsklaps een hemels viool-stuk en een Eels-achtig nummer ontvouwt, dan is dit een aanrader. Mensen zonder gevoel voor humor of avontuur kunnen hier beter van af blijven.

Het derde en laatste Harvey Milk album dateert uit 1996 en laat een heel andere band horen. Slechts zanger Creston lijkt dezelfde brulaap van het debuut. Duidelijk beïnvloed door een band als Thin Lizzy brengt de band op 'The Pleaser' haar "tribute to the real rock 'n roll”. Harvey Milk klinkt daarbij als een kruising tussen Tom Waits, Mudhoney, en Melvins. Erg conventioneel wordt het dus nergens, maar de plaat is een stuk "normaler” dan het freaky debuut. Luister naar de monsterballad 'Lay My Head Down' en verwonder je om het feit dat deze geweldige band nooit de erkenning heeft gekregen die het duidelijk wel verdient.


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

<< vorige volgende >>