W.A.S.P. - Dominator

W.A.S.P. - Dominator

Label : Demolition Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Blackie Lawless en zijn W.A.S.P. hebben uiteraard geen introductie nodig. De band die in de tachtiger jaren veel furore maakte door hun onvervalste heavy metal en vele (vooral Amerikaanse) ouder shockeerde en ondertussen duizenden optredens deed en miljoenen platen verkocht, heeft zichzelf een eigen geluid toegekend, wat zeker ook met Blackie's unieke stemgeluid te maken heeft, en is door de jaren heen muzikaal stukken volwassener geworden.

Nadat de band met 'The Headless Children' en vooral 'The Crimson Idol' twee van de beste platen in haar carrire maakte, kwam Blackie in 2004 met het dubbele concept album 'The Neon God'. Opnieuw een meesterwerk en vooral veelzijdige project die bewees dat de creatieve geest nog lang niet uitgeput is. Onlangs verscheen de dertiende studioplaat van deze New Yorkers en de fans kunnen hun hart weer ophalen. Dit keer geen concept album, maar ook geen verzameling van losse nummers. De rode lijn door de nummers is het machtsmisbruik in al haar vormen. De gedachtegang en achtergrond informatie kunt u allemaal nalezen op de band's website, dus houden we het nu enkel bij de muziek.

Als het nummer 'Mercy' meteen uit de speakers knalt gaan mijn gedachten terug naar de experimentele 'Kill Fuck Die' album uit 1997. Na enkele seconden gaat het nummer toch weer verder in de stijl van 'The Neon God' platen, maar ook het geluid van de eerdere albums is duidelijk hoorbaar. W.A.S.P. is altijd een gitaargerichte band geweest en dit album vormt geen uitzondering. De riffs, solo's en speltechniek klinken dan ook opnieuw heerlijk.. Mede dankzij Blackie's stemgeluid en unieke manier van componeren, klinkt het nummer op en top W.A.S.P. Dat geldt ook voor de rest van de nummers die ik als een bloemlezing door de band's muzikale carrire zie.

Een nummer dat zeker een onderscheiding verdient is de prachtige ballade 'Heaven's Hung In Black' (die in twee verschillende versie is vertegenwoordigd). Al vanaf de intro (het "Civil War theme) weet men de gevoelige snaar te raken en als Blackie zijn mooie, bijna wanhopig klinkende, gevoelige stem inzet, is een dosis kippenvel onvermijdelijk. Denk maar aan 'What I'll Never Find' van 'The Neon God - Part 1' en u weet ongeveer wat u kunt verwachten. De daaropvolgende 'Teacher' gaat iets de progressieve rock kant op en moet ik vooral denken aan een band zoals Rush en is de afsluitende 'Deal With The Devil' een typische, bijna jeugdige, rock n' roll nummer geworden.

'Dominator' is dan ook een veelzijde, afwisselende album geworden die de fans zeker niet teleur gaat stellen. Maar toch hebben de mannen het niveau van de voorgangers 'The Neon God' en 'Dying For The World' niet kunnen overtreffen.

<< vorige volgende >>