Candlemass - King Of The Grey Islands

Candlemass - King Of The Grey Islands

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Het gekeutel over Messiah dreigde een ordinaire soap te worden dat doet denken aan het Tony Martin-verhaal bij Black Sabbath (zodra de heer Iommi weer langdurig zonder zanger zat werd de goede lobbes Tony Martin weer uit de arbeidsloze lappenmand gehesen), maar nu is de kogel definitief door de kerk. Met een welgemikte trap is de onhandelbare dikke dominee der doom definitief de band uitgekickt om nooit meer terug te mogen keren. Er was hem zelfs verboden om langs te komen bij de onlangs gehouden 20th Anniversary Party van Candlemass in Stockholm. Dan moet je het wel erg bont hebben gemaakt. De band, en vooral bandleider Leif Edling waren dan ook helemaal klaar met de kapsones van de metalmonnik. Gelukkig is er, net als in de jaren negentig, weer een adequate vervanger gevonden en deze keer is dat niemand minder dan Robert Lowe van Solitude Aeturnus.

Ondanks de verdienstelijke zangers op de Candlemass platen uit de jaren negentig konden zowel de zangers als de albums zelf Messiah niet doen vergeten. Lukt dat Robert wel? Kan hij de geslaagde doorstart op de twee jaar geleden verschenen comebackplaat 'Candlemass' op hetzelfde niveau continueren n Messiah doen vergeten? Messiah's carnavaleske operettepreken zijn uniek, maar Robert is oud en wijs genoeg om zijn eigen weg te volgen. De dramatiek is zijn stem is minder karakteristiek, maar technisch erg sterk en met een mysterieuze timbre dat de epische doom metal meer diepgang geeft. Als de nummers dan ook nog eens gemiddeld donkerder en zwaarder zijn uitgevallen dan de voorgaande Candlemass albums, dan dringt zich de vergelijking met Leif Edling's andere band, Krux, al snel op.

De productie is helder en fris als een homemade fruitsalade, maar gelijktijdig ook lekker topzwaar en gespierd als de dijen van Clarence Seedorf: de drums laten je speakers stuiteren en de gitaarpartijen snijden je subwoofers aan flarden. De stomende grooves, de pakkende melodien en de lekker meegalmbare refreinen zorgen voor het stukje toegankelijkheid dat typerend is voor Candlemass en daarin onderscheidt het zich van de meer experimentele en nog zwaardere Krux. Op het semi-titelnummer 'Emperor Of The Void', de met heerlijke gitaarsolo's opgeluisterde 'Man Of Shadows' (inclusief ludiek Beatlesque intermezzo), de agressieve beuker 'Clearsight' en het machtige 'Embracing The Styx' zullen deze zomer op verschillende festivals dan ook weer luidkeels meegebruld worden.

De enige smet op deze plaat is van gevoelsmatige aard: als na een jarenlange winterslaap Solitude Aeturnus eindelijk weer is teruggekeerd in het metalwereldje met een dijk van een plaat, staat dan de continuteit van deze band niet op het spel als koud een paar maanden later Robert Lowe zich deze dubbele zangrol toeeigent? Nouja, dat zien we later wel, want op dit album levert hij een meer dan overtuigende prestatie. Messiah who?

<< vorige volgende >>