Axel Rudi Pell - Shadow Zone

Axel Rudi Pell - Shadow Zone

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Horst : Axel Rudi Pell kunnen we met een gerust hart een vaste waarde noemen binnen het metal spectrum. Ik bedoel, de beste man levert met 'Shadow Zone' ondertussen alweer zijn dertiende solo plaat af, dan doe je toch leuk mee. Wat ik trouwens wel waardeer aan Axel is dat hij al jarenlang consequent zijn eigen ding blijft doen, niet gehinderd door welk soort trend of nieuwe stroming dan ook. Speed, Thrash, Doom, Gothic, Death, Black, Nu, Industrial, hij heeft het allemaal zien komen, gewogen, en besloten er lekker niet aan mee te doen.

Neen, zijn roots liggen in de klassieke Hardrock die bands als Deep Purple en Rainbow in een grijs verleden maakten, hij heeft goed geluisterd tijdens de NWOBHM, en gitaristen als Michael Schenker, Ritchie Blackmore, Uli John Roth en Jimi Hendrix zijn nog steeds zijn favorieten. Tel dit allemaal bij elkaar op en dan kom je vanzelf uit de stijl die Axel sinds jaar en dag hanteert: Melodieuze Hardrock met Metal invloeden

Ondertussen zal je wel begrepen hebben dat het op 'Shadow Zone' van hetzelfde laken een pak is. Het begint al bij de hoes, wederom een Fantasy-achtige tekening zoals we van Axel gewend zijn. Qua bezetting is er sinds zijn vorige plaat 'The Masquerade Ball' niks veranderd. Naast Axel op gitaar doen ook Johnny Gioeli (zang), Volker Krawczak (bas), Ferdy Doernberg (keyboards) en Mike Terrana (drums) ook weer vrolijk mee. Uiteraard klinkt de plaat net zo voorspelbaar, er staat wederom een mix op van up-tempo tracks ('Saint Of Fools', 'Edge Of The World', 'Follow The Sign'), nummers met een wat rustiger tempo ('Coming Home', 'Time Of Truth'), en maar liefst vier ballad-achtige stukken ('Live For The King', 'All The Rest Of My Life', 'Heartbreaker', 'Under The Gun'). Allemaal in het bekende Axel Rudi Pell stramien: catchy refreintjes, melancholische melodielijnen, uitstekend gitaarwerk, goed en degelijk gespeeld en vooral geen nieuwerwetse fratsen. Nu had ik liever wat meer up-tempo nummers gehoord en wat minder ballads, maar goed, tijdens het schrijven zal unser Axel wel in een dipje hebben gezeten of zo, wat zich vertaald heeft naar deze tranentrekkers.

Nu zegt de professionele zeikerd in mij wel dat dit eigenlijk een overbodige plaat is. Hoezo? Nou ja, 'Shadow Zone' is natuurlijk n grote herhalingsoefening, en ik heb niks gehoord wat de beste man al niet eens op eerdere platen heeft gedaan. Aan de andere kant klinkt de schijf zeker niet als een verplicht nummer. Okay, kakelvers wil ik nu ook weer niet zeggen, maar je hoort nog steeds een stuk enthousiasme. En zolang Axel en z'n maten dat voor elkaar krijgen mogen ze wat mij betreft tot in lengte van dagen hun goddelijke gang gaan. AC/DC doet dat toch ook al jaren?

<< vorige volgende >>