Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Alec Empire - Intelligence And Sacrifice

Alec Empire - Intelligence And Sacrifice

Label : | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Een jaar of 6 geleden dacht ik met grindcore, death metal, black metal en die wanstaltige Hollandsche uitvinding genaamd gabberhouse, wel alle extremen in de muziek had leren kennen. Maar één van de huis-DJ's van de Melkweg leerde mij evenwel anders. Tijdens een concert van 59 Times the Pain raakte we een beetje aan de praat en liet hij mij toen een CD zien van Atari Teenage Riot. "Neuh..”, dat zei me dus hielegaar geen ene donder. Hij dus opzetten in de pauze van dat hardcore-avondje. En, godskolere!, wat werd er toen een betonnen bak met opgefokte pleurisherrie de zaal in geslingerd! Overstuurd en opruiend punkgekrijs en zwaar aangezette industrial-gitaren met daaroverheen een allesoverheersende en diepvette gabberbeat. "Jezus Christus, wat is dit nu weer voor flauwekul?” dacht ik toen met een bijna lacherig ongeloof om zoveel blinde takkenherrie.

Zo verliep dus mijn eerste contact met wat men Digital Hardcore noemt. Maar toch, de impact was er wel en de fascinatie liet mij ook niet meer los. Deze Berlijnse driemans/vrouw-formatie rondom geesteskind Alec Empire kreeg niet veel later behoorlijk veel aandacht. Zelfs in metalkringen waar hij het heeft geschopt tot een optreden op Dynamo Open Air, alwaar ik me godsgruwelijk ergerde aan de lichtshow welke bestond uit een enkele stroboscoop dat op de hoogste knipperstand mij (en iedereen elders in de tent) helemaal tureluurs flikkerde. Maar die ene CD, 'Delete Yourself' (1995), is nog immer moddervet en een essentiële plaat voor alle extreme muziekfetisjisten. Maar het nieuwigheidje en de verrassingseffect was er wel snel af en daarmee ook al snel de muzikale mogelijkheden. De daaropvolgende CD 'The Future Of War' was zo mogelijk nog agressiever, maar had minder memorabele momenten en de CD's daarna vond ik al helemaal niet veel soeps, met als treurig dieptepunt de vorig jaar verschenen live-CD waarop 1 track staat dat zelfs de feedbacknoise van Lou Reed's 'Metal Machine Music' als vrolijke K3-liedjes doet lijken. Ook de diverse solo-escapades van Alec konden mij niet zo bekoren, maar deze lagen dan ook meer in de elektronische ambient/soundscape-hoek en dat is op zijn Wim Koks gezegd niet echt mijn ding. Wat dat betreft is dat met deze CD gelukkig, zij het deels, wel eventjes anders.

De eerste CD is namelijk zoals we van Alec gewend zijn met zijn oudere Atari Teenage Riot-werk. Ofwel: kankerherrie! Alle pus, etter en gal braakt hij vol furieuze overgave dwars en digitaal door je strot. Wellicht extra gedreven en opgefokt wegens de vorig jaar overleden ATR-kompaan Carl Craig, komt Alec misschien nu wel extra pissig over. Giftige Slayer-samples (in 'Buried Alive' hoor je 'Raining Blood'!), tot in je onderbuik doordreunende gabberbeats, Ministry-marcherende riffs, ontspoorde (oude) Sonic Youth-noise, Alec's maniakaal gekrijs en dit alles met fuck you-houding waar ze zelfs de RAF het schaamrood op diens kaken zou bezorgen. Poepieruig allemaal. Zo met behulp van Carlie Clouser (NIN), Merzbow ( de Japanse noise-bende), Gabe Serbian (The Locust) en Nic Endo (ATR) klinken tracks als 'Everything Starts With A Fuck' als the new sound of revolution: digitale anarcho-punkhouse. Ja, Alec ver(r)ast mij weer met behoorlijk geïnspireerde pleurisherrie.

De 2de disc is daarentegen heel andere koek en ligt meer in de lijn van Alec's andere solo-platen. Zo is opener '2641998' een half uur durende knip- en plakwerk van eindeloos repetitieve samples, goedkoop klinkende computerbeats en nerveuze bliepjes en piepjes. En ik heb echt m'n best gedaan, maar na zo'n 20 minuten begon er een ernstig gevoel van tijdverspilling in mij te ontwaren en kon ik uiteindelijk de verleiding niet meer weerstaan om op de bevrijdende 'fast forward'-knop te drukken. Ik ben benieuwd wie de finish wel haalt zonder vals te spelen…
En zo zijn ook de overige nummers zwaar irrelevant voor een metalzine en is de avant-gardistische, minimal (dark ambient) techno meer voor liefhebbers als Aphex Twin en Autechre. Hoewel een track als 'Parallel Universe' ook mooi als soundtrack zou kunnen dienen voor een of andere Duitse stomme SF/horror-film als Nosferatu of Metropolis. En 'Electric Body Rock' klinkt precies wat de titel al doet vermoeden: als electronic body music uit de jaren 80. 't Klinkt mij nogal achterhaald en gedateerd in de oren, maar omdat die vervelende back to the 80's-hype nog steeds niet is overgewaaid, zal het wel met bestaansrecht zijn ingespeeld.

Maar wat moet ik nu van die 2de schijf vinden?
Als metal liefhebber zou ik zeggen: zwaar ruk.
Als muziekliefhebber zou ik zeggen: zwaar ruk.
Als potentieel Pro Tools-professional zou ik zeggen: eh… fascinerend?
Kortom: dit gaat boven m'n van rock houdende petje.

<< vorige volgende >>