Octavia Sperati  - Grace Submerged

Octavia Sperati - Grace Submerged

Label : Candlelight | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Dit is een originele benadering van het doom metal genre: een meidenband speelt doom (nou ja, ze hebben een mannelijke drummer, maar dat is al de vierde drummer, dus de vrouwen waren op waarschijnlijk). Door de vrouwelijke vocalen gaat het meteen de gothic kant uit en samen is dit goed voor een eigenzinnig geluid. De band werd opgericht in 2000 door een stel rockchicks met een gezamenlijke interesse in muziek. Het eerste album 'Winter Enclosure' werd erg goed ontvangen en Terrorizer Magazine stemde de Noorse band zelfs in de top tien van de nieuwkomers in 2005.

Het toeval wil dat ik onlangs voor het eerst iets vernam over Octavia Sperati. Simpelweg omdat zangeres Silje Wergeland op drie nummers meezingt op het nieuwe Syrach album 'Days Of Wrath'. We bevinden ons hier dus in de muziek scne van Bergen (Noorwegen) en leren dat dit tweede album 'Grace Submerged' opgenomen werd in dezelfde studio als dat van Syrach met producers Herbrand Larsen en Arve Isdal (Enslaved, I, Audrey Horne). Bovendien werkte ook Morfeus van Limbonic Art mee aan 'Grace Submerged'.

Het album opent met 'Guilty Am I', de muziek is gebaseerd op zware riffs, een beetje atmosferisch van tijd tot tijd en daarbovenop komt de stem van Silje die dan weer het geheel ombuigt naar het etherische van The Gathering. Het is even wennen en past op het eerste gehoor niet echt bij elkaar. Voor 'Moonlit' is een videoclip gemaakt en dit is een trager nummer waar de baslijnen goed uitkomen. In vele nummers zijn die baspartijen trouwens erg op de voorgrond gemixt. De band heeft gekozen om 'Don't Believe A Word' van Thin Lizzy te coveren en maakt er een prachtige pianoballade van. In 'And Then The World Froze' doet de zang zelfs een beetje aan Ann Wilson van Heart denken. Silje heeft heus een erg goede stem, maar ik blijf erbij dat het niet echt past tussen het zware instrumentarium. Nummers als 'The Final Rest' en 'Deprivation' hebben erg mooie momenten en wanneer de zang sfeervol is en niet gedubbeld passeren de beste stukken. In de drie laatste nummers komt plots de piano erg op de voorgrond. Dit resulteert in 'Dead End Poem' tot een breekbaar hoogtepunt van de plaat. De doom nummers waar we hiervan spreken zijn ook niet enorm zwaar of log, maar medium tempo. Een beetje vreemde plaat is dit die me met gemengde gevoelens achterlaat.

Octavia Sperati is pas terug van een Engelse tournee met Amon Amarth en Finntroll en plant nu een Amerikaanse tournee. Het gaat dus behoorlijk goed met de meisjes. 'Guilty Am I' en 'Deprivation' stonden ook op hun eerste ep/demo. Wie als doom liefhebber te vinden is voor een originele aanpak moet zeker Octavia Sperati eens gaan beluisteren.

<< vorige volgende >>