Lake Of Tears - Moons And Mushrooms

Lake Of Tears - Moons And Mushrooms

Label : Dockyard1 Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : In de herfst van 2004 was ik erg verheugd dat Lake Of Tears terug actief werd als band en dit meteen aan de wereld liet weten met een dijk van een plaat 'Black Brick Road'. De afgelopen drie jaar speelde de Zweedse band op meerdere festivals, maar een Europese tournee is er tot nu toe spijtig genoeg nog niet van gekomen. Gelukkig is er nu de lang verwachte opvolger die de licht psychedelische titel 'Moons And Mushrooms' meekreeg. Gitarist Magnus Sahlgren die al jaren op stand-in basis de drie kernleden bijstond is nu eindelijk een permanent lid van Lake Of Tears geworden.

Het album heeft wat langer op zich laten wachten dan gepland, maar in Dockyard1 heeft men een nieuwe platenfirma gevonden. Eén van de leuke dingen aan Lake Of Tears is dat ze een uit duizenden herkenbaar geluid hebben en op 'Moons And Mushrooms' is dit niet anders. De fans kunnen dit album dan ook blindelings aanschaffen, want men heeft acht nieuwe pareltjes geschreven die heerlijk vertrouwd in de oren klinken, maar met genoeg frisse, nieuwe elementen om het boeiend te houden. Dat komt voornamelijk door het warme stemgeluid en vriendelijke gitaarpartijen van componist Daniel Brennare. Op het vorige album was Lake Of Tears al afgestapt van de psychedelische invloeden in hun muziek en ook nu heeft men een aangenaam rock gevoel. Want Lake Of Tears moet het niet hebben van extreme metal, maar van goedgeschreven en perfect uitgevoerde composities. Toetsen - en vooral Hammond orgel - waren op 'Black Brick Road' nadrukkelijker aanwezig dan op 'Moons And Mushrooms', waarschijnlijk met het oog op dit materiaal ook live te kunnen brengen.

'Last Purple Sky' toont ons meteen waar het bij Lake Of Tears om draait: strakke riffs, laid back zang, een donkere ondertoon vol melancholie en een knappe gitaarsolo. Bijna elk nummer heeft een verrukkelijke gitaarsolo. In die optiek is de muziek van Lake Of Tears bijna traditioneel te noemen. Of we nu het mid tempo en met omfloerste stem gezongen 'Waiting Counting' nemen of het heel vertrouwde 'Island Earth', het zijn nummers die meteen aanspreken en blijven hangen. 'Children Of The Grey' is het hardste nummer van de cd en is passend ook wat ruwer gezongen. Daar staat de bijna lieflijke ballad 'Like A Leaf' tegenover. Als wijds hoogtepunt is er het afsluitende 'Planet Of The Pinguins' dat met een grandioze gitaarsolo tegen een donkere achtergrond van toetsen een voorbeeld is van hoe meeslepende rock met een duister tintje gemaakt moet worden. Lake Of Tears voegt met 'Moons And Mushrooms' een volgend kwaliteitsalbum toe aan hun repertoire. Ik hoop de band nu eindelijk eens live te zien met dit nieuwe materiaal!

<< vorige volgende >>