Novembers Doom - The Novella Reservoir

Novembers Doom - The Novella Reservoir

Label : The End Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Hier keek ik met kloppend hart naar uit! De nieuwe Novembers Doom ligt vanaf 20 februari in de winkels. 'The Novella Reservoir' is de opvolger van het in 2005 verschenen en alom geprezen 'The Pale Haunt Departure' dat welhaast de perfecte doom/death metal plaat kan genoemd worden. Dat zal de mannen zelf ook niet ontgaan zijn, dus moet het wel wat druk teweeggebracht hebben om dit meesterwerk te vervolgen. Maar ze zijn met vlag en wimpel geslaagd!

In eerste instantie denk je misschien: "Ja, het is meer van hetzelfde. Maar hoor je dan niet hoe goed en uniek die typische Novembers Doom stijl op zich al is? Merk je niet hoeveel middelmatige albums de markt overspoelen, waarmee dit in vergelijking zuivere kunst is? Had je dan liever dat Novembers Doom aan het experimenteren ging zoals Disillusion na hun eerste album en zich afkeerde van waar de fans van houden? Neen toch? Wel, daarom wil ik al die geruchten en besprekingen weerleggen, waarin staat dat dit toch minder subliem is dan 'The Pale Haunt Departure'. Het is een feit dat 'The Novella Reservoir' harder, agressiever en meer up tempo is dan zijn voorganger. Meer death metal en amper nog doom metal, maar dat betekent niet dat de verfijning verdwenen is. Dit kan men als een natuurlijke progressie zien, want in principe blijft Novembers Doom trouw aan het geluid dat we vinden op alle zes hun albums. Net als het vorige album werd 'The Novella Reservoir' opgenomen met hun eigen bassist Chris Djuricic, de mix was in handen van de geniale Dan Swan (Edge Of Sanity, Nightingale)en de mastering gebeurde door James Murphy (Testament, Death).

Het album opent met 'Rain', een hard nummer waar we live al kennis mee gemaakt hebben. Net als het even rigoureuze 'Drown The Inland Mere', eveneens een bulderend manifest. Maar let op de plotse break met piano in 'Rain' en geniet van de zanglijnen met gewone zang en de mooie gitaarsolo in 'Drown The Inland Mere'. En wie kan een nummer schrijven als 'Twilight Innocence'? Dit is pure schoonheid, met enkel semi-akoestische gitaar en de emotionele stem van Paul Kuhr. Dit is inderdaad een ballad (al past het woord serenade hier beter), maar eentje doordrongen van een zuiverheid die je raakt tot in het diepste van je ziel. Het daaropvolgende 'The Voice Of Failure' slaat erg aan door zijn ultra strakke ritmes, als zweepslagen, geflankeerd door zware riffs en afwisselende zang. 'They Were Left To Die' is het nummer dat het dichtst bij doom metal komt, door de plechtig gesproken passages in de trant van My Dying Bride. Prachtig! Het hardste nummer is 'Dominate The Human Strain' waar Paul zich werkelijk de longen uit zijn lijf schreeuwt. Afgesloten wordt er met 'Leaving This' dat met zijn dromerig en slepend timbre de juist plek in uw "metal heart weer zal beroeren. En de titeltrack? Dat is een mid tempo kraker met tokkelende gitaren die overgaan in zware riffs, beide soorten zang en een plotse break die verwant is aan het licht dissonante geluid van Opeth composities. Wat we hier horen is eens te meer superkwaliteit van een band die eindelijk wereldwijd moet doorbreken!

<< vorige volgende >>