Type O Negative - Dead Again

Type O Negative - Dead Again

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Mocht je historisch besef een beetje krakkemikkig zijn en kijkend naar de hoes denken wat een lange baard Peter Steele heeft gekweekt: dat is Peter niet, dat is Rasputin, de Mad Monk (aka Holy Devil) uit het Rusland van de tsarendynastie. Een heerlijk foute binnenkomer die de wrange humor die we van Type O Negative gewend zijn weer alle eer aandoet. Net als voorganger 'Life Is Killing Me' heeft ook dit album een kleine vier jaar op zich laten wachten, maar met een speelduur van 78 minuten krijg je dan ook als vertrouwd een dubbele portie voor je kiezen. Tien nummers, waar een aantal nummers weer rond de tien minuten of daarboven klokt, en enkele nummers zelfs een lichte zweem van het oeroude Carnivore-geluid laten doorschemeren. Is dit een album dat liefhebbers van 'Slow, Deep & Hard' moet terugwinnen en de gothic metal liefhebbers van 'Bloody Kisses' de stuipen op het lijf doet slaan? Nee, geen van beide. Of, van allebei een beetje.

Dit eerste album sinds Carnivore dat niet op Roadrunner verschijnt, maar op SPV, klinkt als een 'Greatest Hits With Brand New Songs'. Dat is een minder negatieve typering dan het lijkt. De eerste twee nummers, het uptempo en kortste nummer van de plaat 'Dead Again' (4:07) en het loodzware 'Tripping A Blind Man' (7:04), tonen een behoorlijk agressieve band dat regelmatig teruggrijpt naar de langzame, diepe en harde metal uit de begindagen van Type O Negative; bij 'Tripping A Blind Man' gloort zelfs regelmatig de recalcitrante anarchie van Carnivore, al is er voldoende gloomy gothic voor een melodieuze inslag. De episch zwartgallige 'Profits Of Doom' (10:47) is Type O Negative op zijn meest naargeestig en bezit weer ouderwets controversiële songteksten:
”of this shape a star of five
also applies to the one with six sides
against the sun and against the moon
I warn you that these two combined
will bring man's doom
of ten horns and seven heads”

Aangezien toetsenist Josh Silver van Joodse komaf is (en middels een reusachtig grijzende baard er tegenwoordig uitziet als de reïncarnatie van Abraham, waar de heren ZZ Top en voornoemde Rasputin met afgunst naar zullen kijken), komt bovenstaande citaat nogal ironisch over.

De sfeeromslag op de plaat start middels 'September Sun' (9:47), een intens gezongen "power gothic metalballad” dat niet had misstaan op 'Bloody Kisses' en 'October Rust' en een instant classic onder de depri-romantici. Om de boel op zijn Type O's weer een beetje op te vrolijken vervolgt de band met het up-tempo meebrulnummer 'Halloween In Heaven' (4:50), dat vaagjes wel wat aan de Misfits doet denken en waar Lycia-zangeres Tara VanFlower een gastrol vervult. De band behoudt het bekende logge, zompige sludgegeluid, dat middels catchy melodietjes en meezingrefreinen toch toegankelijk klinkt, waardoor zelfs het enorm lange en smerig schurende 'These Three Things' (14:21) niet inboet aan kracht en samen met 'Trippin' A Blind Man' voor het hoogtepunt van het album zorgt. Het navolgende 'She Burned Me Down' (7:56) is volgens het beproefde gothic metal á la Type O Negative-recept, en is het meest toegankelijke stuk van de plaat, dat maar net een stukje steviger is dan hun Seals & Croft's bewerking van 'Summer Breeze' op 'Bloody Kisses'. Over covers gesproken: dit is de eerste Type O-plaat die ervan verstoken is. Daarentegen is er wel 'Some Stupid Tomorrow' (4:19), dat mede door de "oeh's” van Steele en het thrashy karakter van de plaat heel in de verte enige verwantschap heeft met Celtic Frost, totdat het refrein weer authentiek Type O Negative is. Het melodieuze 'An Ode To Locksmiths' (5:15) komt wat minder geïnspireerd over, al bezit het tweede gedeelte van het nummer een lekker lome groove dat zo uit de koker van de oude Black Sabbath vandaan lijkt te komen. Tenslotte zorgt het cynische 'Hail And Farewell To Britain' (8:55) hopelijk voor de nodige controverse en opschudding als ze dit nummer spelen op Britse bodem:
”with friends like you
who needs enemas […]
I'm must admit
I pity you […]
traitors many, surrounding me cowards
conspiracy so clear to see flowers
we were brothers 'til discovered
deceit tried with treason
that's the reason you're beat”


Type O Negative consolideert de status van goed doordachte, evenwichtige gloom metal albums, al zullen de successen van 'Bloody Kisses' niet meer behaald worden. Daarvoor klinkt het album te weinig opzienbarend en borduurt het teveel voort op de bekende Type O elementen. Maar trouwe fans worden niet teleurgesteld en zelfs de afgehaakte fans van weleer kunnen weer hier en daar hun zwartgallige hart ophalen. De band mag zichzelf dan weer dood verklaren, de plaat klinkt gelukkig springlevend.

<< vorige volgende >>