Pain Of Salvation - Scarsick

Pain Of Salvation - Scarsick

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith :
Heavy metal is shit, in disco zit pit!

Ja hoor, het is zover: De knuppel is in het hoenderhok gegooid. De rapen zijn gaar. Alle conventies zijn overboord gegooid. Haat is gezaaid, geweld wordt geoogst. De metalscene zal nimmer dezelfde zijn, want the times they are a-changin'. De metalen geuzenleus uit de oerdagen van Aardschok 'Disco is shit, in heavy metal zit pit' is onherstelbare schade aangedaan. This means war in metal!

Watskeburt?

Pain Of Salvation is genfecteerd door het discovirus! Of de bacillenepidemie afkomstig is door een heimelijke voorliefde voor Saturday Night Fever en de Bee Gees, of door het recente Scissor Sisters' succes, dat is niet helemaal duidelijk. Wel duidelijk is dat het nummer 'Disco Queen' nu al tot het hoogtepunt uit Pain Of Salvation's oeuvre behoort, en tegelijkertijd een van de meest opzienbarendste (lees: meest controversile) nummers is in de metalgeschiedenis. Ja ja, progpuristjes, ik zeg HOOGtepunt! Niet alleen vanwege de onorthodoxe kruisbestuiving van pure 70s dansvloerdisco en sferische progmetal (inclusief fraai Mike Oldfield-gitaarspel aan het einde van het nummer), maar simpelweg omdat het zo'n verpletterend verslavend nummer is, dat je na een paar keer draaien vanzelf dezelfde falset op gaat zetten als Daniel Gibb eh, Gildenlw. Kort het dik acht minuten durende nummer in tot een single edit van vier minuten, monteer er een androgyn clipje bij met veel glitter'n'glamour, plateauzolen, wijde broekspijpen en afropruiken, plak er de naam Scissor Sisters op en het wordt een hit van jewelste. Pain Of Salvation breekt door op MTV, wat ik je brom! Metalfundamentalisten zullen vol afschuw en met bleek weggetrokken neusjes hun neus ophalen voor deze muziekcollaboratie, maar dit soort avonturisme zorgdraagt voor de daadwerkelijke Verlichting van de metal.

De band beperkt de discodreun weliswaar tot n nummer, maar het cynische 'America' is tevens overduidelijk genspireerd op de melodien van Leonard Bernstein's gelijkgenaamde 'America' uit de 'West Side Story'. Ja, medegeshockeerde, dat is een musical ja! En alsof dat nog niet genoeg is, placht bandleider Daniel (die naast compositie, zang en gitaar ook de bas van zijn weggevallen broer Kris inneemt) in 'Spitfall' en het behoorlijk agressieve, staccato doorbeukende Soulfly-meets-System Of A Down-titelnummer ook te rappen. Het resultaat is dan wel eerder parlando te noemen, maar zijn aanklacht tegen de hiphoppende bling-blingmassa is op wonderlijke wijze voorgedragen. Tijdens het nummer 'Cribcaged' (waarin het woord fuck net zo vaak voorkomt als in een gemiddelde South Park aflevering) blijkt trouwens dat Pain Of Salvation nog steeds een familieband is, want Kris is vervangen door het gekraai van Daniel's vorig jaar geboren zoon Sandrean.

Disco, hiphop, musical, moderne jump-tha-fuck-up-metal, babygebrabbel: Pain Of Salvation lijkt weer net zo eclectisch en grenzeloos te zijn als op voorganger 'Be'. Die plaat was door zijn pretentieuze karakter een ware beproeving om te doorgronden - zelfs voor veel liefhebbers van de band. Dat is dit album toch niet geworden. Ondanks de ongebreidelde genreprostitutie is dit album een stuk rechtlijniger en toegankelijker. Makkelijker te behappen, maar niet minder boeiend. Al was het maar omdat de plaat, gewoontegetrouw, weer een conceptueel karakter met zich meetorst, waarin deze keer Daniel's aversie tegen bepaalde ontwikkelingen en maatschappelijke vervlakking (in Amerika) het leidend voorwerp is. Getuige 'Disco Queen' (ondanks de vrolijke ♪toon♫ een zeer hardvochtige ondertoon) en een kolderieke countrybreak in 'America' is dit album ook zeker niet gespeend van humor en blijft het onmiskenbaar Pain Of Salvation.

Voor hen die dit toch wat te experimenteel en vrijbuiterig overkomt, is er nog altijd side b van het album. Waar het avontuur op de eerste vijf nummers wordt opgezocht, daar is in het tweede deel van de plaat gekozen voor een meer conventionele PoS-procedure. Dat resulteert in de bloedstollende powerballad 'Kingdom Of Loss' (een vervolg op 'King Of Loss' van 'The Perfect Element Part 1'?), het mysterieus verhalende en diep doorleefde 'Idiocracy', het afwisselend melodieuze en metalcore-achtig gebrul in 'Flame To The Moth' en de epische afsluiter 'Enter Rain' (die niet had misstaan op 'Remedy Lane'). Slechts 'Mrs Modern Mother Mary' steekt wat schril af bij al deze fabelprachtige schoonheid en klinkt verhoudingsgewijs wat gewoontjes. n goed nummer, acht wereldnummers en n aardverschuivende revelatie: het is weer een indrukwekkend resultaat waar Daniel Gildenlw en zijn band mee voor de dag komt. Voor de zoveelste keer waar haalt die man het toch vandaan?

Er was nog zo'n kinderachtig rijmpje uit dat grijze Aardschokverleden dat te pas en te onpas werd gebruikt. Hoe ging dat ook alweer? Oja, volgens mij iets van:

[heelgroot]Pain Of Salvation is the best,
Fuck the rest![/span]

<< vorige volgende >>