Pitchshifter - P.S.I.

Pitchshifter - P.S.I.

Label : Sanctuary Records | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Op 1 januari 1991 kon ik voor het eerst mijn OV-jaarkaart benutten. Natuurlijk niet voor educatieve verplichtingen, want mijn middelbare school was slechts een kwartiertje fietsen van mijn ouderlijk huis, maar natuurlijk wel om lekker goedkoop naar concertzalen af te reizen. En ik had ook het idee om allerlei fonotheken af te struinen op zoek naar heavy metal CD's (en toen ook nog LP's). Want zelf kopen lukte toen natuurlijk niet van het armoedige krantenwijkie en de doorgebrachte zomervakanties bij de bollenboer. En van mijn vrienden moest ik het al helemaal niet hebben, die zich hooguit beperkte tot datgene wat er zich in de Top 40 afspeelde. Zodoende werd ik lid van diverse bibliotheken. Ik spitte hun hardrock-collectie door (viel soms niet eens tegen!), nam ze mee, kopieerde het op een bandje, en nadat ik hun collectie had leeggewroet liet ik me weer uitschrijven of overschrijven naar een andere bibliotheek. Zodoende heb ik hele fonotheek-collecties leeg gerausd van de Openbare Bibliotheken van Hoorn, Alkmaar, Haarlem, Amsterdam, Leiden, Den Haag, Rotterdam en Utrecht.

Hierdoor heb ik toen ook kennis leren maken met de Britse Industrial-scene van begin jaren 90. Menigmaal draaide er in m'n walkman 's ochtends in alle vroegte - de krantenwijk, weet je wel? - de logge, mechanische dreunen van Godflesh's 'Streetcleaner', Fudge Tunnel's 'Hate Songs In E Minor' en 'Industrial' van Pitch Shifter (ja, toen nog met een spatie!). De slepende industrial-nummers met een death metal-achtige grunt zoals 'Landfill' en 'Catharsis' hielden mij wel wakker! Maar in 10 jaar is er veel veranderd. Niet bij Godflesh, want dat klinkt over 20 jaar nog steeds als Godflesh. Maar Fudge Tunnel is niet meer en diens zanger, Alex Newport, is nu een vermaard producer en doet iets heel anders met de hardcore-band Icarus Line. En Pitchshifter (nu aan elkaar!) heeft door de jaren heen een muzikale metamorfose ondergaan waarbij het verschil tussen hun eerste platen en het latere werk zo levensgroot is, dat het lijkt alsof het om 2 verschillende bands gaan. De enige overeenkomst is nog wel een industrial-touch, maar de moderne dance-invloeden (drum&bass), de melodieuze zang en het veel hogere tempo zorgde voor een compleet ander geluid. Halverwege die gedaanteverwisseling had ik ze een beetje uit het oog verloren, en zodoende heb ik hun grote break-through platen als 'Infotainment' en 'www.pitchshifter.com' maar met een half oor geluisterd. Hun voorlaatste CD gaf ik wel een volledig oor, maar die was ongelukkigerwijs een beetje vlak en (daardoor) saai uitgevallen.

Ik was de band dus al voor driekwart vergeten, maar onlangs werd bij hun nieuwe CD op een vriendelijke doch dwingende wijze soepeltjes door mijn strot geduwd. Of ik er wat mee kan. Nou, op basis van mijn muzikale krantenwijkherinneringen wilde ik er wel even voor gaan zitten. En al bij het eerste nummer dacht ik: "Mooi blijven zitten!” Want het bleek al snel dat dit een hele verbetering was t.o.v. diens voorganger 'Deviant'. Wel wat meer van die jungle-invloeden (maar dat valt in dit geval behoorlijk positief uit: het gooit het tempo er vaak erg lekker in) en tevens is het gitaargeluid behoorlijk vet en naar voren gemixt. Een heerlijk aanstekelijke synthese tussen metalgitaren en strakke dance-beats. En het zijn gewoon sterke songs! Een sterke, heldere productie en de krachtige, maar melodieuze zang van J.S Clayden is erg overtuigend. De CD is ook prima in balans: het straalt een homogene sfeer uit, maar valt nergens in herhalingsoefeningen en iedere song heeft wel iets speciaals. Sterkste song is wat mij betreft 'My Kind' waarin de agressief staccato zanglijnen worden afgewisseld met spannende dancemetal-beats en waarin de backgroundvocals me wat aan Faith No More doen denken. Maar ook nummers als 'Eight Days', 'Whatever' en 'Slip' hakken er behoorlijk prettig in. Maar die flauwe geintjes met 'secret hidden tracks' heb ik nu wel gehad, jongens!

Muzikaal gezien bewegen ze in de hoek van Filter, Gravity Kills, Stabbing Westward en de wat melodieuzere, edoch pittige nu metal-bands als Disturbed en Drowning Pool. Maar Pitchshifter lijkt mij toch wel te bekend om nu nog met andere bandjes aan te komen. En daarbij zorgen hun drum&bass-elementen (nogmaals: dit een sterk plùspunt!) voor een wel degelijk origineel eigen smoelwerk.Ja, deze band heeft weer volledig mijn aandacht terug gewonnen!

<< vorige volgende >>