Tristania - Illumination

Tristania - Illumination

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Tristania hoeven we niet meer voor te stellen, want sinds hun debuut 'Widow's Weed' (1998) hebben zij de artistieke en commercile top bereikt wanneer we spreken over gothic metal. De wulpse sopraanzangeres Vibeke Stene vormt daarbij steeds het stralende middelpunt. Zo'n twee jaar na het van energie barstende 'Ashes' ligt de opvolger 'Illumination' in de winkels. Er zijn een aantal punten die we moeten vermelden omdat ze hun overduidelijke invloed hebben gehad in het tot stand komen van Tristania's vijfde studioalbum.

De band trok de studio in met de hulp van de vermaarde producer Waldemar Sorychta. Voor hen was dit een premire die hen grandioos bevallen is en het opnameproces vlot en overzichtelijk maakte. Als we even in het achterhoofd houden dat Sorychta in het verleden albums als 'Wild Honey' (Tiamat), 'Wolfheart' (Moonspell) en 'Ceremony Of Opposites' (Samael) produceerde, vinden we op 'Illumination' zijn ontegensprekelijke stempel. Let bijvoorbeeld op het organische drumwerk in 'Sacrilege' dat veruit het enige nummer is waar Tristania echt gedurfd uit de bus komt.

Vlak voor de opnamen van 'Illumination' verliet Kjetil Ingebrethsen de band, de zanger die instond voor de extreme vocalen. Men besloot dit zelf op te vangen en voor een nummer als 'The Ravens' een gastzanger in te schakelen. Dat werd Vorph van Samael, al is zijn inbreng niet echt groot. Het natuurlijke gevolg is dat 'Illumination' een pak minder heavy is dan zijn voorganger. Vibeke heeft een grotere rol gekregen, al wordt ze in het gros der nummers bijgestaan door de donkere, cleane zang van Osten Bergoy. Dat minder heavy moeten we met een korrel zout nemen aan het begin van het album, want laat 'Mercyside' nou net het hardste nummer van de plaat zijn om te openen. Hier treffen we de welbekende bombastische sound met heel wat mannelijke vocalen en ook grunts. 'Sanguine Sky', de eerste single, is een gothic nummer met Sisters Of Mercy en zelfs enige Tiamat invloeden dat een donker timbre heeft en verfraaid wordt door typische gothic gitaren. 'Open Ground' is dan wat minder, veel te zweverig, maar 'The Ravens' maakt alles goed. Niet alleen door de griezelige vocale bijdrage van Vorph, maar gewoon omdat dit een sterk nummer is met harde, stuwende gitaren en zo hoor ik Tristania nog steeds het liefst. In het serene 'Destination Departure' staat Vibeke's zang centraal en kunnen we de vergelijking maken met het al even ingetogen 'Cure' van het vorige album. Geheimzinnig als een sfinx is 'Fate' met zijn slepende gitaren en kalme mannenzang. In de meeste nummers duikt Vibeke op in de intro en het refrein, waarbij steeds een dromerige, feerieke sfeer overheerst. 'Sacrilege' is zoals gezegd de meest verrassende track. Na vrome kerkgezangen heeft het nummer een erg welluidend deel met een fantastische interactie tussen orgel en drums. En waar is de viool gebleven, vroeg ik me heel de tijd af? Die komt even boven water in de laatste track 'Deadlands', een sereen, traag nummer waar Vibeke haar operazang het meest uitspeelt, maar ze zijn nagenoeg verdwenen.

Eens te meer bewijst Tristania uit te blinken in de kunst van het componeren, terwijl de verschillende vocalen een consistent geheel vormen. In het gothic genre blijven ze een klasse apart. Maar was 'Ashes' een vulkaanuitbarsting, dan is 'Illumination' de vloeiende lava, nog smeulend en intens, fraai en meanderend, maar een zekere innerlijke vrede heeft zich voltrokken.

<< vorige volgende >>