Battlelore - Evernight

Battlelore - Evernight

Label : Napalm Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Battlelore heb ik een tweetal keer live gezien en ik herinner me dat het vooral hun act was die me bijgebleven is. De mannen (en vrouwen) waren op zijn zachtst gezegd merkwaardig uitgedost en de zanger zwaaide vervaarlijk met een reuzenzwaard. Dat hoort natuurlijk bij het geliefde thema van de band, want dat is Tolkien en diens Lord Of The Rings trilogie. De Finse zevenkoppige band is inmiddels toe aan hun vierde album 'Evernight', als we de in 2004 uitgebrachte dvd 'The Journey' even niet meerekenen.

Werd het vorige album ('Third Age Of The Sun') nog opgenomen door de van oorsprong Fins zijnde producer Terje Refsnes in de Franse Sound Suite Studios, voor 'Evernight' keerde het kleurrijke gezelschap terug naar hun oude stek waar ze al menig album vereeuwigden, namelijk de Music Bros Studios met Miitri Aaltonen achter de knoppen. Het geluid is vol en bombastisch, maar dan vertel ik natuurlijk niets nieuws als we spreken over gothic metal met lieflijke vrouwenzang en erg brutale grunts. De gewone mannelijke vocalen die we op het eerste album nog wel hoorden zijn verdwenen en ditmaal enkel grunts als mannelijke tegenpool. Sinds enkele jaren is oorspronkelijk vocalist Patrik Mennander trouwens van het toneel verdwenen en wordt zijn plaats ingenomen door Tomi Mykknen die ook in Evemaster actief is. Zijn soms wel erg woeste vocalen bevallen me erg en zijn nodig om de meestal wel erg brave zang van Kaisa Jouhki wat meer pit te geven. Ze doet weinig met haar stem en klinkt heel het album identiek.

Ik blijf met een tweeslachtig gevoel zitten. De meeste nummers zijn te standaard om echt te pakken en bestaan uit harde, overstuurde gitaren, dikke lagen toetsen en "beauty and the beast zang. Gelukkig zijn er wel acceleraties die in de buurt van black metal komen (bijvoorbeeld in 'Summon The Wolves'), maar de aandacht verslapt al eens. Beste nummers zijn het wat spannender opgebouwde 'Into The New World' en 'Longing Horizon' waar semi-akoestische passages en drums een lichte folk toets aanbrengen. Fluit horen we enkel in 'The Cloak And The Dagger' (nog een folk intermezzo), terwijl het afsluitende nummer 'Beneath The Waves' aanvangt met koren. Geen slechte plaat, maar weinig opvallend.

<< vorige volgende >>