Opeth - Ghost Reveries

Opeth - Ghost Reveries

Label : Roadrunner Records | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Re-release

Evil Dr. Smith : 'Ollandse Ode opnieuw aan Opeth

Je hebt me belazerd, je hebt me bedonderd
En wat me nu na al die jaren nog verwondert
Dat ik dat nooit vergeten zal al word ik honderd
Je hebt me belazerd, je hebt me bedonderd.

[klein]Wim Sonneveld - Tearoom Tango[/span]

Dankzij het uitbrengen van 'Ghost Reveries' vorig jaar september, kreeg ik een heel apart gevoel van binnen. Het gevoel van: "Ik ben volmaakt gelukkig.” Men zegt: "Ware liefde kun je niet kopen”, maar sinds dit album weet ik wel beter. V-v-v-v-verliefd, tot over m'n oren, ondersteboven, dat dat nog kan! En dat voor nog geen twee tientjes. Ik schreeuwetuit tegen de plaat: ”Ik ben verslaafd aan jou!” Het album lijkt wel heroïne, godverdomme!

Maar een jaar later bewijst Roadrunner een vuile huichelaar te zijn door het album opnieuw uit te brengen met extra materiaal. Nee nou wordt ie mooi! Niet gespeend van gewetensbezwaren en met een instelling van "als je wint heb je vrienden” calculeert Roadrunner zichzelf rijk aan doekoes met dit soort acties. Yech, 't komt me strot uit dat ze liefhebbers op deze manier naaien. Roadrunner, ik ben je zat: sodemieter op! Ook al word ik dus op zijn zachtst gezegd niet zo vrolijk van deze verkooptrucjes, Roadrunner was wel zo eerlijk om tijdig een tip van de sluier te lichten. De waarheid is namelijk dat de oplettende liefhebber al voor de release van het oorspronkelijke album had kunnen weten dat deze luxueus vormgegeven re-release er aan zou komen. Dus huilen is voor jou te laat, had je maar beter moeten opletten, Boer Harms.

Los van de prachtige verpakking geven de extraatjes wel een licht teleurstellend gevoel: is dit alles? De extra song is een getrouwe cover van Deep Purple's 'Soldier Of Furtune', die klinkt als een heilsoldaat die 's nachts na tweeën op het ritme van de regen een melancholische maanserenade zingt. De DVD biedt een 37 minuten durende making of van het album, waar naast het verwachte spraakwater van Mikael Akerfeldt ook de nodige malle babbeltjes van Peter Lindgren te horen zijn. Zo zijn de bandleden ondanks Lopez' ziekte nog steeds vol van vertrouwen dat hij terugkeert als fulltime bandlid. Ach ja, mooi was die tijd… Want hoe de band ook zingt, vecht, huilt, bidt, lacht, werkt en bewondert en Lopez alles geprobeerd heeft, hij raakte de mentale en fysieke pijn niet kwijt en is nu voor Opeth voltooid verleden tijd.

De videoclip 'The Grand Conjuration' staat er in de director's cut, wat zoveel betekent dat het nummer is ingekort van bijna elf minuten tot krap vijf en waar de hoofdrol in de clip wordt opgeëist door zo'n vieze vrouwe (kan niet van die slette houwe) type. Het album staat er ook in zijn geheel op, chemoderniseerd in de heden ten dage zo populaire 5.1 mix. Vast ook een ingeving van Roadrunner, want Mikael staat bekend om zijn vintage smaak en draait liever aan de slinger van de grammofoon, nippend aan een pikketanussie. Tot slot is het extra artwork van Travis Smith immer wild and exciting van grimmige, schimmige stemmigheid en daarmee extra reden tot jump for joy.

Dus ondanks mijn aversie tegen dit soort verneukeratieve geld-uit-de-zak-klop-acties is mijn conclusie desondanks: zeg niet nee tegen deze luxe versie, want al was de standaard versie al onvoorstelbaar onweerstaanbaar, deze uitgave laat mij recht uit het hart juichen: Welkom in Utopia!

M'n Opeth, m'n Opeth. m'n Opeth
In heel Europa is er niemand zoals jij
M'n Opeth, m'n Opeth. m'n Opeth
En niemand is zo aardig voor mij
In heel Europa, m'n ouwe Opeth
Nergens zo iemand als jij

[klein]vrij naar Leen Jongewaard uit Ja Zuster, Nee Zuster - Opa[/span]


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

<< vorige volgende >>